Finse gedachten

[Peter van Velzen]

Tja maestro, je zult nog 16 jaar door moeten gaan!

[Rereformed]

Tja maestro, je zult nog 16 jaar door moeten gaan!

Tsja, dat filmpje sprak me vast zo aan omdat het me hoop geeft de handdoek nog niet in de ring te hoeven gooien. Ik heb dat vreselijk nodig omdat ik heb opgemerkt dat ik in mijn gedachten vaak het gevoel heb met een laatste krachttoer bezig te zijn, een laatste opporren van het vuur, wetende dat er geen nieuwe houtblokjes meer zijn. Alsof ik alles moet voltooien voordat ik 65 word, waarna het leven enkel nog gevuld kan worden met zitten in de schommelstoel.
Zo was ik een tijdje geleden verwoed bezig met het plaatsen van al mijn oude muziekcomposities op YouTube om uit te kunnen spreken: "Nu kan ik rustig doodgaan". En ik betrapte me erop dat toen ik dat stukje voor mijn kleinkind gemaakt had, ik tegen mijn vrouw zei: "Als ik morgen dood ga dan is niets zo mooi als de gedachte dat dat mijn laatste daad was". Alsof mijn leven nu wel voltooid is en er niets meer aan toegevoegd hoeft te worden.

Dat overdadig bezigzijn met de dood zal wel met de overgang naar gepensioneerd zijn te maken hebben. Op deze leeftijd aangekomen is je omgeving - familie, kennissen, zelfs hier op freethinker - ook bezaaid met ziek worden en doodgaan.

Ik klamp me ook vast aan een herinnering van 29 jaar geleden waar een professor op een cursus voor pianopedagogen ons begroette met: "Gefeliciteerd, pianospelers, met jullie leven, want het is statistisch aangetoond dat pianospelers praktisch nooit dement worden!" Maar ja, dan doemt bij mij meteen de gedachte op dat Sibelius na zijn 65ste niets meer componeerde, of beter gezegd, voortdurend componeerde, maar de opgeschreven muzieknoten in de haard gooide, omdat hij wist dat het niet het niveau had van frissere jaren. De laatste 27 jaar van zijn leven werden gevuld met wat rondlopen in de tuin en het bos rondom zijn huis (met een wandelstok!) en het sigaren roken.
Maar gelukkig komt dan Harrie Kuitert in mijn gedachten weer even om de hoek kijken: Hij schreef op zijn 86/87ste nog een boek dat Taede Smedes een waardige nalatenschap noemt. Misschien moet ik dat boek toch nog eens bestellen en lezen.

En dan is er natuurlijk nog de compositie Metamorphosen van Richard Strauss. Muziek die als thema heeft "In Memoriam" en Beethovens beroemde Eroica-treurmars citeert en door apocalyptiek omgeven is: "The most terrible period of human history is at an end, the twelve year reign of bestiality, ignorance and anti-culture under the greatest criminals, during which Germany's 2,000 years of cultural evolution met its doom".
Ik geloof niet dat iemand anders op zo'n hoge leeftijd een meesterwerk heeft gecomponeerd, maar er zijn dus natuurwonderen.

[Rereformed]

Bedankt R. ben net een beetje aan het rommelen op een pc en ondertussen speel jij op de achtergrond. Dit forum is van alle markten thuis.

Klopt! De noten van één muziekstuk kocht ik op de Finse rommelmarkt.

Maar is het niet ook een grote verrassing voor je mij,- na pakweg 16-17 jaar dat je me kent! -, opeens als musicus tegen te komen?

In mei 1999 maakte ik mijn laatste compositie en bespeelde ik de piano voor het laatst. Daarna kwam de periode dat ik zo ongeveer dag en nacht het christelijk geloof moest overdenken. Daar over te schrijven hield maar niet op. Zo'n zestien jaar lang heeft muziek geen enkele rol meer gespeeld in mijn leven. Zelfs luisteren naar muziek deed ik zelden.

Ik heb ooit in 2008 in drie bijdragen hier, hier en hier, voorbij laten gaan dat ik in het verleden wel ook zoiets gedaan heb. Het voelde toen voor mezelf aan als iets dat onherroepelijk tot het verleden behoort, net zoiets als wanneer ik schrijf dat ik ooit ook in Nederland heb gewoond.
Ik heb in die bijdragen nu de links bijgevoegd waar men die muziek die ik daar bespreek kan beluisteren.

Nu opeens, 22 jaar later, heb ik op YouTube 76 eigen muziekcomposities staan! Alsof het voorjaar 2021 direkt volgt op voorjaar 1999. Eigenlijk snap ik mijn eigen leven zelf ook niet, behalve dan dat ik nog steeds verteerd word door die vreemde drang waar ik in bovengenoemde bijdrage uit 2008 gewag van maak: "En mijn drang tot het scheppen van produkten van mijn eigen geest gaat nog steeds onverminderd en onophoudelijk verder. Ik ben sindsdien door mijn eigen geest opgezwiept tot een intens willen beleven van het leven en alles uit mezelf te halen wat er in zit."

Die gedachte vind ik tegenwoordig wel erg benauwend worden. Ik zou zo graag willen leren niets te eisen van mezelf maar eenvoudig gewoon eens te genieten van het leven.

Ik merk ook op dat ik in 2008 al met de gedachte speelde om alles op het internet te zetten wanneer ik met pensioen ben. Maar dat ik er nog nieuwe noten aan toe zou kunnen voegen heb ik me, totdat het me afgelopen februari plotseling overkwam, nooit kunnen indenken.