Freethinker.nl

Maria schreef: ↑

30 mar 2021 09:20

Jammer dat zo weinigen dit horen.

Ach, over een eeuw wordt muziek die je aanspreekt op je wenken door AI gemaakt. Het stukje dat ik componeerde in februari munt vooral uit in eenvoud. Het bevat maar negen accoorden, waarvan vijf maar heel even éénmaal voorbij komen.
Het is de bezigheid van scheppen die me gelukkig maakt. Wanneer je scheppend bezig bent heb je de grootste motivatie om te leven en is de beleving ervan zeer intens. Via kunst die je na je dood achterlaat ontsnap je ook (hoewel maar een beetje) aan de vergeefsheid en vergankelijkheid van alles. Het is mijn manier om de akelige constante aanwezigheid van vanitas in mijn gedachten te weer te staan. Voor mij was het enkel belangrijk om kunst die ik ooit maakte op het internet te zetten. Nu kan ik rustig doodgaan; ik blijf nu tot na mijn dood op het internet rondfladderen. Niet alleen als de persoon die zo nodig het christelijk geloof in alle toonaarden moest aanklagen. Overigens is die bezigheid voor mij ten diepste ook enkel kunst. Of ik er een doel mee bereik heeft weinig of geen betekenis voor mij. Ik ga er vanuit dat de mens nog een onuitputtelijke voorraad heeft om de ene domheid voor een andere om te ruilen. Waar ik uiteindelijk enkel om geef is dat ik op de beste momenten bijvoorbeeld hier of hier, mijzelf verbaasde en overtrof, oftewel unieke kunst schiep.

Er is in mij ook al, - spoedig een levenlange - worsteling om te vatten waarom ik mijn leven meerdere malen vreemde draaien gaf, zoals naar Finland gaan of je hele wereldbeeld omver gooien. In Finland bracht ik het leven voor een groot deel in eenzaamheid, iets wat volkomen tegen mijn natuur inging, totdat het uiteindelijk mijn natuur werd. Wie zoekt vrijwillig donkerheid en eindeloze winters op? Maar zonder dat alles had ik geen enkele kunst geschapen.
Opgescheept zitten met jezelf als grootste vijand is geen pretje, maar ik denk dat er nu wel een wapenstilstand is bereikt, misschien zelfs vrede.
Nu ik met pensioen ben is niet alleen een loodzware last van het werkleven moeten volhouden van me afgevallen, maar besef ik ook voor het eerst hoe weldadig het is om in Finland te leven. Voor de vierde maal is het land alweer tot "land met de gelukkigste inwoners" gebombardeerd. Als het nog steeds moeilijk is om te geloven hoef ik maar naar de coronacijfers te kijken: Finland heeft de minste corona-infekties per miljoen inwoners van heel Europa. Voor het eerst voel ik me helemaal tevreden hier. Er is niets meer wat ik mis of waar ik heimwee naar heb. Ik ben gelukkig! Ik geloof niet dat ik ooit eerder zoiets uitgesproken heb, en ik ben heel blij dat ik juist nu twee stukjes muziek heb kunnen componeren die het bewijs ervan leveren.

P.S Maar wel leuk af en toe een positief commentaar te krijgen!

P.S.2 En ik heb afgelopen week weer iedere dag geprobeerd een stukje muziek te scheppen, maar er kwam niets zinnigs uit. Behalve steeds groter wordende frustratie en haren die ik uittrok. Dat is de keerzijde van scheppend bezigzijn.

Rereformed schreef: ↑

02 apr 2021 19:20

En ik heb afgelopen week weer iedere dag geprobeerd een stukje muziek te scheppen, maar er kwam niets zinnigs uit. Behalve steeds groter wordende frustratie en haren die ik uittrok. Dat is de keerzijde van scheppend bezigzijn.

Dat gepruts, gesleutel, opnieuw beginnen, drie weken lang, dag in dag uit,... leverde uiteindelijk toch een compositie op. Zelfs een prachtig stukje waarin ik mezelf overtrof! Ik heb het net op YouTube geplaatst en krijg er alweer tranen van in mijn ogen.

Het was namelijk niet zomaar een stukje, maar muziek die ik wilde opdragen aan mijn kleinkind. Als aandenken aan mij dat ze haar hele leven lang kan meedragen.
Ik vroeg met kerstmis of ze voor mij een tekening zou willen maken. Ik moest er drie maanden op wachten, maar drie weken geleden was het af en stuurde ze het op. Ik was er erg van onder de indruk, want ze is nog maar 13 jaar.
Ik schreef haar meteen terug dat ik mezelf een maand geleden verraste door opnieuw met componeren van muziek te beginnen en ik me daarom nu voorneem om op die tekening van haar een gloednieuw stukje muziek te schrijven dat Phoenix zal heten.
En vanaf dat moment zat ik te ploeteren. Ik wilde de mythe uitbeelden in muziek. Maar het moest ook muziek zijn die een 13-jarige aanspreekt.
Voor mij is de boodschap van die mythe heel concreet en actueel: 22 jaar lang was mijn muziek-ader dood. En nu is die herboren. Na vallen kun je weer opstaan en geloven dat je nog zult zingen in het leven, zelfs tot nog hogere regionen vliegen! Dat is mijn boodschap voor haar leven dat nog voor de boeg staat. Maar het is uiteraard gemakkelijk om die gedachte uit te spreken; veel moeilijker om het te actualiseren. Ik begon heel enthousiast aan de klus, maar gaandeweg zonk de moed me in de schoenen. Mijn motto in daden om te zetten leverde vreselijk veel momenten op dat ik de gedachte had dat het nooit lukt.
Maar op een gegeven moment viel alles toch op zijn plaats. Het eindigt zelfs in E-grote terts, voor mij de mooiste toonaard. Doorzetten schijnt de oplossing te geven.





Het paradijs is een land van volmaaktheid en onbegrijpelijke schoonheid. Een schitterend wezen is daar bezig zijn nest aan het bouwen. Daartoe pakt hij takjes en rozen, kaneel en mirre, en plaatst dit alles bedachtzaam en heel zorgvuldig op zijn plaats. Het wezen is opvallend moe, maar het doet niets af aan zijn schoonheid. Zijn veren zijn alsof ze van de zon zijn geleend: ze hebben de mooiste tinten goud en rood - het is dan ook de enige Phoenix ter wereld.
De zon begint onder te gaan en de uitgeputte vogel strekt zich uit. Als de zon nog net boven de horizon te zien is, draait de Phoenix zich naar het westen en heft hij zijn kopje op. Als om afscheid te nemen, zingt hij een van zijn mooiste en meest ontroerende melodieën - zo wonderbaarlijk schoon dat zelfs de zonnegod even blijft stilstaan en er naar luistert. Wanneer de laatste klanken van het lied verstillen, klinkt nog een hartverscheurende droevige weeklacht, waarna de vogel stilletjes in zijn nest blijft liggen, wachtend op zijn lot.
Net voordat de zon ondergaat valt een laatste zonnevonk uit de lucht. Het ontsteekt een groot vuur dat zowel de vogel als het nest verbrandt. Maar dat is niet het einde van het verhaal. Na drie dagen herrijst de Phoenix uit de as - herboren. Het einde was nog maar het begin!
Rinasce piu Gloriosa.

Mijn gevoelsmatige reactie: Het begint als een in onze tuin rond scharrelende duif (die regelmaitig iets omgooit) Neemt dan een vlucht. Vervolgens komt er een andere vogel aanwippen, en vliegen ze samen weer weg, De terts zegt mij niets maar het slot was wel het mooist.

Een paar weken geleden zette ik een stukje van de Finse componist Erkki Melartin op YouTube. In Finland staat deze componist vooral bekend om zijn Twee liederen van Mirjam (Mirjamin laulut), die hij al in 1899 (opus 4!) componeerde, op twee gedichten van de beroemdste Finse dichter Eino Leino.
Ik kwam vandaag de allermooiste uitvoering van het tweede lied tegen die ik ooit gehoord heb. De video laat een gebouw zien dat zo leek op iets Nederlands dat het mijn aandacht trok. Tot mijn verbazing werd het lied gezongen in Nederland door een Nederlandse zangeres met zeldzaam mooie stem, Carina Vinke! En ze zingt het Finse lied nota bene in bijna vlekkeloos Fins! Diepe buiging.




Overigens vreselijk moeilijk om te vertalen, maar ik doe een poging.

1. En itke huomenen huoliain, 1. Ik huil niet om de zorgen van morgen
vaan itken entistä onneain, maar om het geluk dat ik heb ervaren,
ma muistan raitojen rakkautta, de liefde van de wilgen
ja sinikukkien siskoutta, – de zusterliefde van blauwe bloemen -
ja moni kyynel silmästäni kierii. ze geven me menige traan in mijn ogen.

2. Ma muistan muinoista aikoain, 2. Ik herinner me de dagen van weleer,
kun orjan lapsi ma olin vain, toen ik enkel een slavenkind was,
kun paioin karkehin, avokauloin, gekleed in ruwe stof, met open hals,
ma ison tarhassa tanssin, lauloin, – ik danste en zong in een grote tuin
ja moni kyynel silmästäni kierii. en menige traan welt op in mijn ogen.

3. Mun tunsi siellä jok’ kukkanen, 3. Ik kende daar iedere bloem,
ma tunsin riemut ja surut sen, en al hun lief en leed,
mä yössä ymmärsin tähtein kielen 's nachts begreep ik de taal van de sterrren
ja päivin pääskyn ja leivon mielen, – overdags het gemoed van de zwaluw en de leeuwerik
ja moni kyynel silmästäni kierii. ze geven me menige traan in mijn ogen.

4. Nyt enää ymmärrä niitä en, 4. Nu begrijp ik die dingen niet meer.
ma linnan korkea lapsonen, Ik ben nu kind van het kasteel.
nyt siniverka on siskojani gekleed in het blauw van de adel
ja kullat, helmet mun heimoani, – en vertrouwd met goud en parels.
ja moni kyynel silmästäni kierii. en menige traan welt op in mijn ogen.

Rereformed schreef: ↑

12 apr 2021 18:59

Maar dat is niet het einde van het verhaal. Na drie dagen herrijst de Phoenix uit de as - herboren. Het einde was nog maar het begin!

Ik heb hier een associatie mee.

Rereformed schreef: ↑

05 mei 2021 08:52

Overigens vreselijk moeilijk om te vertalen, maar ik doe een poging.

1. En itke huomenen huoliain, 1. Ik huil niet om de zorgen van morgen
vaan itken entistä onneain, maar om het geluk dat ik heb ervaren,
ma muistan raitojen rakkautta, de liefde van de wilgen
ja sinikukkien siskoutta, – de zusterliefde van blauwe bloemen -
ja moni kyynel silmästäni kierii. ze geven me menige traan in mijn ogen.

2. Ma muistan muinoista aikoain, 2. Ik herinner me de dagen van weleer,
kun orjan lapsi ma olin vain, toen ik enkel een slavenkind was,
kun paioin karkehin, avokauloin, gekleed in ruwe stof, met open hals,
ma ison tarhassa tanssin, lauloin, – ik danste en zong in een grote tuin
ja moni kyynel silmästäni kierii. en menige traan welt op in mijn ogen.

3. Mun tunsi siellä jok’ kukkanen, 3. Ik kende daar iedere bloem,
ma tunsin riemut ja surut sen, en al hun lief en leed,
mä yössä ymmärsin tähtein kielen 's nachts begreep ik de taal van de sterrren
ja päivin pääskyn ja leivon mielen, – overdags het gemoed van de zwaluw en de leeuwerik
ja moni kyynel silmästäni kierii. ze geven me menige traan in mijn ogen.

4. Nyt enää ymmärrä niitä en, 4. Nu begrijp ik die dingen niet meer.
ma linnan korkea lapsonen, Ik ben nu kind van het kasteel.
nyt siniverka on siskojani gekleed in het blauw van de adel
ja kullat, helmet mun heimoani, – en vertrouwd met goud en parels.
ja moni kyynel silmästäni kierii. en menige traan welt op in mijn ogen.

Dank voor het delen en de vertaling. Dank ook voor je eigen muziek die je hier deelt.

De hele afgelopen week weer bezig geweest met componeren. Ik begon met een riedeltje piano te improviseren, en gaf mezelf een reprimande omdat ik met componeren altijd weer op die piano terugval. Maar even later begreep ik dat het onzin is om zo te denken. De piano heeft nu eenmaal mijn leven lang centraal gestaan. Ik draaide mijn gedachten om en besloot er een Ode op de Piano van te maken! Een waterval van sprankelende pianoklanken. Ik kreeg er een heerlijk, bijna duizelig gevoel van, alsof ik gedragen werd op vleugels en door de lucht zweefde, met om me heen enkel prachtige kleuren en de heerlijkste lentegeuren en warme wind, en mij intens geluk geschonken wordt.

Het is nota bene al het vierde stukje dat deze lente mij, volstrekt onverwacht, gegeven heeft. Ik weet zeker dat ik later met groot heimwee terugdenk aan deze tijd, aan hoe gelukkig ik toen was. Geluk is altijd onbereikbaar. Het overkomt je. Ik zou het nu zo graag willen beetpakken en vastklemmen om het te laten voortduren, maar weet dat men zoiets vergeefs doet. Na ieder stukje ben ik bang dat het het laatste zal zijn en iets waardevols componeren me nooit meer lukt. Geheel onnodig om zo de pret voor mezelf te bederven, maar vechten tegen mezelf is waar ik nou eenmaal in uitblink.



Wat zou ik nu graag willen dat mijn pianolerares "juf Koen" in Groningen uit de zestiger jaren, en pianoleraar Hugo van den Berg in Utrecht (zeventiger jaren), dit zouden kunnen aanhoren. Ik moet lachen om deze onmogelijke gedachte, maar wellicht ook omdat ik nu opeens besef dat het niet vaak voorkomt dat iemand pas op zijn 64ste nog zijn mooiste vruchten aflevert.

zeer mooi

Het klavier is uiterst geschikt om mee te componeren. Er is een simpel verband met de notenbalk. Het is dan ook niet voor niets dat grootheden als Bach en Mozart Klavieren bespeelden.

Zoals het klavier vooraf ging aan de schrijfmachine ging het electronisch orgel ook vooraf aan de PC. Het lijkt wel dat de muziek voorop ging in de technische ontwikkeling.

In elk geval heb je weer wat moois vervaardigd.

Peter van Velzen schreef: ↑

25 mei 2021 05:27

Het klavier is uiterst geschikt om mee te componeren. Er is een simpel verband met de notenbalk. Het is dan ook niet voor niets dat grootheden als Bach en Mozart Klavieren bespeelden.

Dat klopt. Vanwege dat die met vele vingers tegelijk bespeeld wordt geeft het de speler vaardigheden in harmonie. De meeste componisten zijn daarom pianisten. Veel componisten (bijvoorbeeld Ravel en Stravinsky) kunnen zelfs niet componeren zonder te zitten aan de piano. Componisten die enkel een schrijftafel nodig hebben (Sjostakovitsj) zijn uitzonderlijk begaafd, maar, voor zover mij bekend, ook klavierspelers.
Ook zijn er veel voorbeelden van bekende muziekstukken voor orkest die oorspronkelijk gecomponeerd zijn voor de piano, zoals Moessorgski's Schilderijen van een tentoonstelling, Ravel's beroemde Pavane en Griegs Lyrische Suite.

Oorspronkelijke pianoversie: https://www.youtube.com/watch?v=KrqFvqvLSxM
Orkestversie: https://www.youtube.com/watch?v=kp4DWic8ndg

Zoals het klavier vooraf ging aan de schrijfmachine ging het electronisch orgel ook vooraf aan de PC. Het lijkt wel dat de muziek voorop ging in de technische ontwikkeling.

Een verrassende en interessante gedachte.

In elk geval heb je weer wat moois vervaardigd.

doctorwho schreef:zeer mooi

Dank jullie wel voor de complimenten.

Rereformed schreef: ↑

24 mei 2021 19:20

Het is nota bene al het vierde stukje dat deze lente mij, volstrekt onverwacht, gegeven heeft. Ik weet zeker dat ik later met groot heimwee terugdenk aan deze tijd, aan hoe gelukkig ik toen was. Geluk is altijd onbereikbaar. Het overkomt je. Ik zou het nu zo graag willen beetpakken en vastklemmen om het te laten voortduren, maar weet dat men zoiets vergeefs doet.

A Happy Piano Day.
Om happy van te worden, als je dit beluistert.
Dank je.
Heb ik ff nodig.
Vooral ook mede door je hier geschreven woorden.
Daarom probeer ik ook mooie momenten te koesteren.

Maria schreef: ↑

25 mei 2021 08:29

Rereformed schreef: ↑

24 mei 2021 19:20

Het is nota bene al het vierde stukje dat deze lente mij, volstrekt onverwacht, gegeven heeft. Ik weet zeker dat ik later met groot heimwee terugdenk aan deze tijd, aan hoe gelukkig ik toen was. Geluk is altijd onbereikbaar. Het overkomt je. Ik zou het nu zo graag willen beetpakken en vastklemmen om het te laten voortduren, maar weet dat men zoiets vergeefs doet.

A Happy Piano Day.
Om happy van te worden, als je dit beluistert.
Dank je.
Heb ik ff nodig.
Vooral ook mede door je hier geschreven woorden.
Daarom probeer ik ook mooie momenten te koesteren.

Ik wil je alweer bedanken om mij dat zetje te geven me weer met het scheppen van eigen muziek bezig te houden. Best idea of the year!

Rereformed schreef: ↑

25 mei 2021 08:33

Ik wil je alweer bedanken om mij dat zetje te geven me weer met het scheppen van eigen muziek bezig te houden. Best idea of the year!

Het jaar is nog niet halverwege, maar ik meen dit te kunnen onderschrijven.

Oh, wat een prachtige video vond ik! Ik ben altijd een fan geweest van Martha Argerich. In het jaar dat ik geboren werd behaalde ze al eerste prijzen. Toen ik als kleine jongen rondliep was zij al een wereldberoemdheid. Maar volgende week wordt ze 80 jaar oud en ze speelt nog steeds als de beste! Ze is een soort natuurwonder. Ze behoort tot de allergrootsten: Arthur Rubinstein, Vladimir Horowitz, Martha Argerich!

Bedankt R. ben net een beetje aan het rommelen op een pc en ondertussen speel jij op de achtergrond. Dit forum is van alle markten thuis.