Maria schreef: ↑11 okt 2020 09:19
En straks heb je zoveel tijd over.
Hoe ga je dat invullen?
Ik ben op Youtube aan het struinen geweest.
Waarom ga je niet weer componeren?
Dit is het voor mij helemaal.
Was er zo door geraakt.
Het gebeurt zelden, maar hier kan ik gewoon stil naar gaan zitten luisteren.
Alleen ervaren.
Dank je wel voor deze mooie woorden. Ik heb inmiddels al drie series met muziek die ik in lang vervlogen jaren componeerde van begeleidende beelden voorzien en op YouTube geplaatst. Deze bezigheid heeft me al wekenlang koortsachtig beziggehouden, alsof ik het vlug moet doen voordat ik doodga. (Die rare gedachten behoren blijkbaar bij het met pensioen gaan).
Meditation
Winter
Finnish Fantasies
Eigenlijk zijn al mijn muzikale composities Finse fantasieën, maar je kunt ze ook allemaal meditaties noemen. Of ze allemaal winter noemen, want de muziek is ook allemaal het product van de Finse winters in Rautavaara, waar ik 10 jaar woonde, en ja, wanneer is het daar nu eens niet winter? OK, toegegeven, men geeft de groene winter toch wel een andere naam daar.
Rautavaara is de armste en één van de meest afgelegen gemeenten in Oost-Finland, met 1600 inwoners op een oppervlak van 1200 vierkante kilometer (bevolkingsdichtheid 1,3/km2). Toen ik er nog woonde waren er tweemaal zoveel mensen, maar met 2,6 mensen per vierkante kilometer merk je weinig verschil.
De eerste serie,
Meditation, gecomponeerd in de eerste helft van 1989, bestaat uit 8 muziekstukjes waar ik een bijzondere gehechtheid aan heb vanwege hun hoge artistieke waarde. Hoewel mijn muziek voor mijzelf ook zoveel emotionele tol vereist dat ik er letterlijk de afgelopen twintig jaar niet heb naar kunnen luisteren. Mijn muziek is geboren uit eenzaamheid en pogingen om daar verlichting van te vinden via de creatie van een innerlijke wereld die troost, of iets wat opfleurt, of schoonheid aanbiedt. Deze eerste serie was bijzonder voor mij, aangezien het op het moment van scheppen als een totale verrassing voor mij kwam dat ik in staat was tot zoiets. Het gaf me wat eigenwaarde terug, iets wat je broodnodig hebt wanneer je in een totaal vreemd land bent terechtgekomen, waarvan zowel de taal als de leefwijze je onmogelijk toeschijnt om te leren.
Nu ik beelden moet zoeken om de muziek te illustreren merk ik hoe diep ik weer die emoties van dertig jaar geleden naar boven haal. Toch doet het mij ook goed dit te doen. Mijn muziek geeft weer wie ik ten diepste ben. En ik merk dat het zoeken van passende beelden, allemaal behorend tot mijn leven van 25, 30 jaar na de tijd waarin de muziek gecomponeerd werd, dit nog sterker tot uitdrukking doet komen. Dit is wie ik ben en wat ik van mezelf wil achterlaten. Het mijn diepste ik. Of in ieder geval een ander beeld dan de besserwisser op een forum die er niet voor terugschrikt professoren om de oren te slaan.
Het stukje
Prelude to the evening of a faun is voor Nederlanders misschien leuk om te
bezien, aangezien het beelden van Amsterdam laat zien. Ik liep er een weekje rond als toerist, maar de muziek voelt aan alsof dit de Albert zou zijn als hij in Nederland was gebleven.
De serie van tien muziekstukjes
Winter bevat geen coherent verhaal. Ze zijn eenvoudig gedurende de eindeloze winter van 1990 gemaakt, op het stukje
Bleakness na, dat ik in januari 1985 optekende, in de eerste maand dat ik met componeren begon. Dat stukje beeldt uit hoe doods en stil, bevroren, de wereld is in de strenge noordse winter. De schaarse noten, enkel pianoklanken met heel af en toe een poging van een ander instrument om mee te doen, maken het voor mij bijna beklemmend, het beeldt ook de eenzaamheid uit als een last die bijna ondraaglijk is.
Frozen earth heeft ook dit thema, maar heeft meer instrumentale klankkleur, waardoor het wat warmer wordt. De
Lullaby doet de zwaarte verminderen. De hond, de vriend van alle eenzamen, heeft zoals te raden valt, in mijn leven een heel speciale plaats. De serie eindigt met
Recollection of Birds en
Enchanted Forest, stukjes die laten horen dat de winter op zijn eind loopt en tekenen van nieuw leven verschijnen.
Enchanted forest laat een schilderij zien dat ik in mijn huis aan de muur heb hangen. Ook alle andere schilderijen die ik en mijn vrouw hebben gekocht zullen de revue passeren. Ze zijn allemaal ahw. op maat voor mijn muziek gemaakt. Pas boven de vijftig besefte ik hoe dierbaar schilderkunst voor mij is. Zelf doe ik niet aan schilderen, maar mijn bewondering voor hen die dat wel kunnen, en precies uitbeelden wat ik wel zou willen, maar niet kan, is grenzeloos.
De lange serie
Finnish Fantasies is een stuk lichter verteerbaar. Alsof ik eindelijk geleerd heb dat het leven ook gewoon mooi kan zijn en je daar van kunt genieten. Dat het niet verplicht is om altijd moeilijk te doen, maar entertainment, lachen, spelen, frivoliteit en je ontspannen legitiem tot het leven behoort!
De
Northern Lights zag ik in al die tien jaren in Rautavaara maar gedurende één winter, maar ze maakten een onvergetelijke indruk op me. En het stukje beeldt perfect uit hoe je erdoor vervuld wordt met een gevoel van zaligheid, het spel van onovertrefbare tederheid en schoonheid. Vanaf dat moment koos ik als mijn motto "Life is amazing!" Ook wanneer
het onmogelijke van je gevraagd wordt. Ook wanneer je denkt dat
de eenzaamheid al je innerlijke kracht heeft weggenomen.
Drie andere series volgen nog.
