Finse gedachten

[Rereformed]

Het meest opmerkelijke was de laatste noot. Het gevoel van genot zwol na deze noot geweldig aan. Ik ervoer plotseling een volle minuut gelukzaligheid. Uiteraard zal niet iedereen dit ervaren. Maar voor mij was het overweldigend.

Wat super om te horen! Er zit namelijk nog een haak en oog aan die laatste noten, en voor mij het tegenovergestelde gevoel.

Het laatste slotaccoord begint bij de lage bastoon, Cis, de tonica oftewel grondtoon waarvandaan alles vertrekt en waarnaartoe alles weer terugkomt. Ik speel die op 8'22''. Deze bastoon moet tot het einde blijven doorklinken. Ik speel die laatste toon dubbel, als octaaf, en moet mijn hand daarom optillen om andere noten die komen te kunnen spelen. Een vleugel geeft de mogelijkheid om deze klank te laten aanhouden tot het einde, terwijl alle andere noten niet blijven doorklinken, via een zogenaamd derde pedaal (die men met de voeten bespeelt). Tot mijn schrik kom ik er na een paar seconden achter dat de pedaal niet werkt, maar ook alle andere noten blijven nagalmen, en dus moet ik de bastoon laten wegvallen voor het einde komt. Het eindigt dus "anemisch" met enkel twee noten, ipv. de volle drieklank die voorgeschreven is.
Grappig genoeg, en ook al weer onbedoeld, is dat in volledige overeenstemming met de allereerste noot van de prelude die ik speel: zoals gezegd begint een muziekstuk ook met de tonica. Ik speel die echter te zacht om te kunnen horen, en men hoort dus enkel een serie eenzame noten zonder begeleiding!
Oftewel de twee belangrijkste noten van de hele compositie van 8½ minuut muziek worden niet gehoord!
Ongehoord!!

[Peter van Velzen]

Dat bedoelen ze dus met gelukzalige onwetendheid!

[Rereformed]

Dat bedoelen ze dus met gelukzalige onwetendheid!

Inderdaad, maar ook een eye-opener voor iemand die in klassieke muziek muurvast zit aan de voorgeschreven regels (dat je niets mag weglaten of toevoegen aan wat de componist voorgeschreven heeft).
Wat is effectiever dan een compositie te laten beginnen en eindigen met een paar tere onooglijke, wegstervende nootjes, terwijl je daartussenin een gebouw optrekt dat zijn weerga niet heeft wat betreft complexiteit!

[Henry II]

Tot mijn schrik kom ik er na een paar seconden achter dat de pedaal niet werkt, maar ook alle andere noten blijven nagalmen, en dus moet ik de bastoon laten wegvallen voor het einde komt. Het eindigt dus "anemisch" met enkel twee noten, ipv. de volle drieklank die voorgeschreven is.
Oftewel de twee belangrijkste noten van de hele compositie van 8½ minuut muziek worden niet gehoord! Ongehoord!!

Ik vroeg me al af wat er daar gebeurde ja. Dat soort dingen gebeuren nu eenmaal tijdens een live opname. Het maakt het ook weer echter dan een opname in een studio. Het stoort me niet, maar als voormalig beroepsmusicus hoor ik het wel.

[Rereformed]

Wat moeten we straks zonder Trump nieuws.

Dat is een leuke. Maar ook een zeer pijnlijke waarheid. Dat is zeker voor mij een existentiële kwestie. In heb enkel nog de zeven laatste werkdagen van mijn leven voor de boeg. De overgang naar "met pensioen zijn" grijpt me op dit moment zeer aan. Het is een overgang in mijn leven die ik enkel kan vergelijken met de overgang die ik ooit maakte met de verhuizing van Londen naar Finland. Opeens is alles volkomen anders en vreemd. Het probleem met gepensioneerd zijn is dat je voor het eerst alles kan gaan doen waar je maar zin in hebt, maar "zin hebben in" een steeds schaarser geworden artikel in je leven is geworden. Commentaren schrijven op het christelijk geloof lijkt me een voorbij gegaan station. Wanneer gelovigen een duivel niet van God kunnen onderscheiden is het nutteloos ze ook maar op enige manier aan te spreken. Het forum laat zowiezo zien dat het christelijke geloof een voorbij gegaan station is wat nauwelijks nog interesse oplevert. Ik zou kunnen zeggen "mission accomplished", maar kan er niet om feestvieren, want het forum is zo'n belangrijk onderdeel van mijn leven geweest. Op de één of andere manier moet ik zien af te komern van het beklemmende gevoel dat het voor mij van nu af aan enkel nog terugkijken op het leven is. Tenslotte is er kans dat er nog een lange weg voor me ligt. Ooit toen ik niet meer wilde leven werd ik boos op mezelf en besloot ik dat ik tot mijn 92ste leef. De gedachte steeds te herhalen dat ik nog maar op de helft van mijn leven was, hielp me om me er doorheen te slaan. Nu zou het betekenen dat ik nog bijna een derde van mijn leven te leven heb. Maar op de leeftijd die ik nu heb lukt het niet meer om mezelf via zo'n kinderachtig argument te verleiden. Ik heb inmiddels genoeg oude mensen gezien om te weten dat je beter iets eerder dood kan gaan. Oh well, ik kan me natuurlijk vastklampen aan David Attenborough en Noam Chomsky. En ik kan een voorbeeld nemen aan Harry Kuitert, die ik het meest bewonder niet voor wát hij schreef, maar voor dat hij zelfs boven de 80 jaar nog doorging met schrijven.

[Bonjour]

Wist je dat bij grote organisaties er met-pensioen-gaan cursussen zijn? Het lijkt gemakkelijk, maar de overgang is giga. Eén van de dingen die geleerd worden is dat je in het begin overal nee op moet zeggen. Anders ben je zo penningmeester van de tennisclub, voorzitter van het naaikransje en noem het maar op. De mensen weten je wel te vinden.
Ik denk dat jij de rust eens over je heen moet laten komen en kijken wat er opkomt.
En de laatste resten van het christendom zijn nog niet opgeruimd. Carrier heeft nog wel wat open eindjes. Er zijn nog wel wat plekjes waar ze een atheïstische theoloog met vrije tijd kunnen gebruiken.

P.s: Er zijn nog mensen ouder dan jij bent en die nog 4 jaar voor president van één of andere bananenrepubliek gaan, waar ze net geen burgeroorlog hebben gekregen.

[Wim_1946]

Ik heb enkel nog de zeven laatste werkdagen van mijn leven voor de boeg. De overgang naar "met pensioen zijn" grijpt me op dit moment zeer aan. Het is een overgang in mijn leven die ik enkel kan vergelijken met de overgang die ik ooit maakte met de verhuizing van Londen naar Finland. Opeens is alles volkomen anders en vreemd. Het probleem met gepensioneerd zijn is dat je voor het eerst alles kan gaan doen waar je maar zin in hebt, maar "zin hebben in" een steeds schaarser geworden artikel in je leven is geworden.

Met pensioen gaan is m.i. een logische vervolgstap in iemands leven. Toen ik 65 jaar werd en met pensioen kon (AOW leeftijd was toen nog niet verhoogd) had ik ook geen zin om te stoppen. Ondanks mijn toen al enigszins gevorderde leeftijd functioneerde ik beter dan ooit en had prettige collega's en leidinggevenden.
Ik besloot door te gaan met werken en ik heb dat gedaan tot ik 67 jaar en zes maanden was. Toen besloot ik dat het mooi was geweest. Het ging nog steeds goed op het werk en ik voelde me prima, maar ik wilde niet meemaken dat ik zou afzakken en slecht zou gaan presteren. Ik had derhalve volkomen vrede met mijn aanstaande pensioen. Op een donderdag was de afscheidsreceptie die heel relaxed en daardoor heel prettig was, geen geforceerd mooi weer spelen. Toen ik de volgende dag, op een vrijdag dus 's morgens wakker werd, voelde ik me ogenblikkelijk prima en had er veel zin in om de volgende fase van mijn leven mee te maken. Dat goede gevoel is altijd gebleven, geen zwart gat, geen verveling geen somberheid of leegte. Wel kijk ik met genoegen en ook met enige trots terug op mijn werkzame leven en kan daar inclusief enige opschepperij uitgebreid over vertellen aan mijn vriendin, die alles gelooft aangaande mijn 'buitensporige' prestaties. Het is kortom vanaf dag één tot aan heden helemaal goed. Zo gaat het leven en ik voel me 100% tevreden en gelukkig.

[Rereformed]

Zo gaat het leven en ik voel me 100% tevreden en gelukkig.

Wel, aan jou zou ik een voorbeeld moeten nemen! Maar het loopt al spaak wanneer ik opmerk dat ik juist veel zin heb om op te houden. De laatste jaren heb ik het werkleven moeten volhouden met sisu. Ik voel me moe. Eerst de raad van Bonjour maar opvolgen die ik opvang alsof het in mijn geval een perfekte diagnose en oplossing is: rust over me heen gooien en kijken wat er na een tijdje als vanzelf wel naar boven komt. Ik heb al tegen ze gezegd dat ik niet zit te wachten op een telefoontje of ik kom invallen voor een zieke onderwijzer(es). Ze hebben hoogstens een kleine kans als ze het pas over een paar jaar doen. Maar er worden hier steeds minder kinderen geboren en alle kleine scholen gaan dicht en robots om kinderen Engels te laten leren zijn ook al uitgevonden. Dus ik gok erop dat het voor mij ophoudt.

Maar jou nog vele jaren van hetzelfde toegewenst!

[Bonjour]

Je hebt geen robot nodig voor Engels. Een overdosis youtube is genoeg.

[Peter van Velzen]

Albert,
Vergeet niet dat jj anders dan de meesten iemand een gelukzalig gevoel kan geven met behulp van een defecte vleugel. Dat kunnen er weinig!

[Bonjour]

Als je echt wanhopig wordt, kan je altijd nog de overbodige quotes gaan verwijderen. Maakt het forum leesbaarder.

[Maria]

Zo gaat het leven en ik voel me 100% tevreden en gelukkig.

Wel, aan jou zou ik een voorbeeld moeten nemen! Maar het loopt al spaak wanneer ik opmerk dat ik juist veel zin heb om op te houden. De laatste jaren heb ik het werkleven moeten volhouden met sisu. Ik voel me moe. Eerst de raad van Bonjour maar opvolgen die ik opvang alsof het in mijn geval een perfekte diagnose en oplossing is: rust over me heen gooien en kijken wat er na een tijdje als vanzelf wel naar boven komt.

Heel bijzonder, opbeurend en hartversterkend verhaal van Wim.

Je schrijft af en toe, dat je met je hond gaat lopen.
Hoe voel je je daarna?

Wat geestelijke moeheid oftewel lusteloosheid betreft:
Mijn existentiële depressieve gevoelens ben ik in perioden van soms maanden en afwisselend gedurende jaren, doorgekomen met net zolang weg te lopen, totdat ik vond, dat ik terug moest gaan.
Tegen de tijd dat ik terug was, was ik lichamelijk moe, maar geestelijk volkomen tot rust gekomen.
Soms meerdere keren per week.
Gaan als de muizenissen en de hersenspinsels teveel werden en doorgaan, totdat ze verdwenen waren.
Opnieuw frisse moed, nadat lichamelijke actie me moe had gemaakt.

Daardoor en daarna heb ik geleerd mijn gedachten te verzetten, me wijs te maken dat ik niet van nut hoef te zijn voor in de toekomst, maar alleen de tijd voor mezelf en anderen om me heen, nu op dit moment, goed moet doorkomen.
En zijn er perioden nog wel geweest, maar nooit langer dan een aantal uren tot een aantal dagen.

[lanier]

Wat moeten we straks zonder Trump nieuws.

Je kunt je storten op de complottheorieën. Ze lopen hier de spuigaten uit en krijgen steeds meer aanhangers. Ik las laatst dat wanneer 5 tot 10% van de bevolking die onzin gaat geloven, er ernstige problemen kunnen ontstaan in een democratie.

[Bonjour]

Nog eentje ......

Tenzij je geen 5 dagen in de week werkt.

[Mullog]

Wat moeten we straks zonder Trump nieuws.

Je kunt je storten op de complottheorieën. Ze lopen hier de spuigaten uit en krijgen steeds meer aanhangers. Ik las laatst dat wanneer 5 tot 10% van de bevolking die onzin gaat geloven, er ernstige problemen kunnen ontstaan in een democratie.

Ik meen dat het percentage nu tussen de 15% en 20% ligt. Ik weet niet of het stabiel is of groeiend. Maar het zou dus al een probleem moeten zijn.