Finse gedachten

Hier kun je allerlei zaken kwijt die van invloed zijn op of te maken hebben met cultuur. Bijvoorbeeld culturele gebruiken, taal, beschavingsgeschiedenis, maar ook kunst, architectuur of muziekgeschiedenis.

Moderator: Moderators

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 15127
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Re: Finse gedachten

Bericht door Rereformed » 02 jul 2020 11:32

axxyanus schreef:
02 jul 2020 09:55
Rereformed schreef:
01 jul 2020 13:28
Fenomeen schreef:
01 jul 2020 11:30
Ik kom minstens een uur te laat, daar tegenover staat dat ik altijd mijn schoenen uitdoe als ik bij iemand naar binnen ga.
Maar wat betreft het tweede heb je een belangrijk streepje voor op vrijwel alle andere toeristen. Wanneer ze met hun schoenen een Fins huis naar binnen lopen zie je de huisvrouw doodsbleek worden vanwege deze ultieme lompheid, maar haar Finsheid verbiedt het haar er iets van te zeggen. Maar wanneer een buitenlander meteen bij het binnenkomen blijk geeft zo geciviliseerd te zijn heb je kans op een huisvrouw die je glimlachend verwelkomt. Maar goed onthouden: niet zoenen hoor! Dan verstijft ze weer voor tenminste een uur.
Mag ik hier uit afleiden dat in Finland een raad-cultuur heerst (guess culture).

Waarbij als men een verzoek heeft voor iemand dat men dat nooit rechtstreeks vraagt maar eerder subtiele sinjalen geeft die dan opgevangen worden. Op die manier kan je iets krijgen of geholpen worden zonder dat dat expliciet uitgesproken word. En als je niets krijgt of niet geholpen wordt hoeft niemand zich daar ongemakkelijk bij te voelen want er was nooit een expliciete vraag.
Exact! Men doet zijn uiterste best om een aanvaring/conflictsituatie met iemand te vermijden.
En dat was voor mij heel moeilijk om aan te wennen, of te leren die signalen op te vangen. In Oost-Finland (Savo) waar ik ooit tien jaar woonde was het het sterkst. Ik herinner me dat ik een oud huis gekocht had en eerst de bouwondernemer in het dorp vroeg om te komen kijken wat er allemaal gedaan moet worden en voor welke prijs hij het karwei zou willen doen. De man kwam kijken met zijn jonge zoon. Met z'n drieën gingen we het hele huis door, en toen ze weggingen had ik totaal geen idee welke mening ze waren toegedaan. Daaruit had ik moeten begrijpen dat ze het helemaal niet zagen zitten en er niet aan wilden beginnen. Zoiets spreek je niet uit, maar moet men begrijpen via dat ze niet meteen aankomen met een concreet voorstel. Omdat ik dat dus niet begreep wachtte ik wekenlang vergeefs op hun antwoord, want dat kwam natuurlijk nooit.

Een ander voorbeeld. De rector van de muziekschool hoorde ervan dat mijn broer clavecimbels bouwt. Hij stelde voor dat ik hem er heen breng. Hij had altijd al een clavecimbel gewild. Ik moet autorijden, hij betaalt de reis. We kwamen tegen de avond aan, en mijn broer liet hem twee clavecimbels zien waar hij uit zou kunnen kiezen, een getrouwe kopie van een Vlaamse of een gemaakt naar Italiaans voorbeeld. Hij speelde er wat op om het geluid te laten horen. Later op de avond zei mijn broer even de buurman van twee huizen verderop te bellen. Die is een clavecinist, zelfs één die de clavecimbelmuziek in de originele stijl, dwz. zonder gebruik van de duim, speelt. Deze buurman hoorde dat het vanwege een gast uit Finland was die misschien een clavecimbel koopt, en kwam met een stapeltje Italiaanse muziek en muziek van Jan Pieterszoon Sweelink om op de Vlaamse te spelen. "Leek me wel leuk om onze gast te tracteren op Nederlandse muziek. Dat zal hem minder bekend zijn." Aan het eind van de avond kwam er nog steeds geen reaktie, zo van "díe wil ik", of "nee, toch maar niet, ze vallen me een beetje tegen". De volgende morgen moesten we weer weg, en vroeg mijn broer bij het koffiedrinken voor het weggaan aan me hoe het zit. "Blijkbaar ziet hij het toch niet zitten. Hij heeft ze niet eens met z'n eigen vingers aangeraakt en bespeeld", zei hij tegen me. Ik antwoordde dat ik het niet weet. Erkki had tegen mij enkel gezegd dat hij er niet op hoeft te spelen. (Pas later op de terugreis zei hij tegen mij dat het te intimiderend was om ook maar iets op die instrumenten te spelen nadat mijn broer, zogenaamd "een weg- en waterbouw ingenieur" en de buurman, zogenaamd "een wiskundeleraar aan de middelbare school", concerten van zo'n professionaliteit hadden gegeven dat men heel Finland kan doorkruisen zonder ooit zulke vaardigheid tegen te komen.) Ik vroeg Erkki dus aan de koffietafel of hij er één koopt. "Ja, natuurlijk", zei hij in opperste verbazing, "daar waren we toch voor gekomen!"
Ik had van tevoren al moeten raden dat het voor een Fin te vernederend is of te genant om na zo'n lange reis en warm onthaal te zeggen dat hij van de koop afziet. De koop was al gesloten op het moment dat hij besloten had er één van mijn broer te kopen, om het even wat er voor zijn neus gezet zou worden.
Born OK the first time

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 15127
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Re: Finse gedachten

Bericht door Rereformed » 09 okt 2020 12:26

Nog drie maanden moet ik het uithouden in mijn werk voordat ik met pensioen ga. Omdat het voor mij zo'n enorme opgave is besloot ik al tijdens de zomer 2019 tot de strategie een heel pianoconcertprogramma in te studeren. Voor mijn lagere school leerlingen een afscheidsconcert. Het instuderen daarvan is zo'n enorme taak en tevens zo'n leuke afleiding van de dagelijkse sleur waartegen ik niet meer opgewassen ben, dat ik het op die manier beter volhoud tot het einde.

Zogezegd zogedaan. Afgelopen september lukte het me die serie concerten te geven. Ik vervroegde het omdat ik verwacht dat het later in de herfst onmogelijk zal zijn vanwege nieuw uitgevaardigde corona-restricties. Maar ook omdat meer dan een jaar dagelijks oefenen op steeds dezelfde muziekstukken uiteindelijk even tergend is als het lot van Sisyphos, die eeuwig een rotsblok tegen de berg omhoog moest duwen vanwege het uitdagen van de goden. Op het laatst gooi je het bijltje er niet maar bij neer, maar woest in het wilde weg, maakt niet uit waar die terecht komt.
Net op tijd hield ik gelukkig de concertenreeks. En wat leuk was het voor kinderen van 6 tot 13, waarvan de meesten nog nooit eerder een pianoconcert hebben aangehoord, een uur lang te spelen en op te merken dat ze nota bene luisteren!

Maar als gevolg daarvan zit ik nu even met een week ziekteverlof van overspannen zijn en geen nachtrust te krijgen.
Vroeger werd ik door publiekelijke optredens overmeesterd door de zenuwen. Nu ik ouder ben denk ik plankenvrees overwonnen te hebben, maar waarschijnlijk ben ik even dom als Trump die de corona denkt overwonnen te hebben, en is het enige verschil dat ik er niet meer aan wil toegeven, hooguit achteraf.

Mijn concertprogramma omvatte onder andere het Adagio van Marcello om dit gedenkwaardige trieste jaar te onthouden, de Stormsonate van Beethoven omdat die goed bij mijn karakter past, Sonate 13 van Mozart om te laten zien dat ik hem op het eind van mijn leven niet meer zo nonchalant aan de kant gooi als vroeger, natuurlijk Scarlatti omdat ik daar aan verslaafd ben. Maar bovenal een stuk waarvan enkel ikzelf wist wat een krachttoer het was: BWV 849. Iets wat ik mijn halve leven had voorgenomen om ooit onder de knie te krijgen, maar eerder nooit voor elkaar kreeg. Dat afmaken wat ik me ooit voorgenomen heb loopt als een rode draad door mijn leven. Toen ik 18 was wilde ik de eerste sonate van Prokofjev leren spelen, maar het lukte me pas twintig jaar later toen ik het niet meer bij een vriendelijk advies aan mezelf liet maar het eindelijk met gestrengheid van een schoolmeester van honderd jaar geleden van mezelf eiste.

De meer in klassieke muziek ingewijde lezer zal weten dat het hier om Bach gaat. Om de vierde Prelude en Fuga uit het eerste boek van Das Wohltemperierte Klavier, om preciezer te zijn de prelude en fuga in cis kleine terts, waarbij men aantekent "one of Bach's longest and most densely-crafted fugues". Als je hoort hoe Glenn Gould die afraffelt zou je geen reden zien om die in te studeren, maar toen ik ooit 23 jaar geleden Sviatoslav Richter hoorde spelen stond ik aan de grond genageld en klonk het als de mooiste muziekcompositie die ooit gemaakt is. Er komt geen eind aan de diepzinnigheid. Natuurlijk had hij het voordeel van een kerk of ander gebouw met een zalige nagalm die je tot in hemelse sferen vervoert, maar wanneer je op de noten gaat studeren komt er al spoedig ook geen eind aan je bewondering voor het vernuft en genialiteit waarmee die noten aan elkaar zijn geregen. (Zie hier voor enkele aspecten daarvan of lees deze woorden van Cecil Gray: "to describe what Bach makes of it would demand the invention of a superlative to the word 'masterpiece.’ One could write a whole book about this fugue alone without exhausting one part of its splendors"). Geheel tegen mijn besluit in om vooral nooit een muziekstukje gecomponeerd door een ander op YouTube te plaatsen (er zijn tenslotte altijd veel betere uitvoeringen te horen) heb ik hiervoor een uitzondering gemaakt en mijn spel eenmaal na een concert toen iedereen de zaal uit was opgenomen:
https://www.youtube.com/watch?v=dEXQDlHWXnM

Deze polyfone muziek heeft het ongenadige nadeel dat wanneer je één foute noot speelt je meteen niet meer weet hoe het verder moet en ook heel moeilijk ergens de draad kan oppikken. Tel daarbij op dat je het 8½ minuut moet volhouden onder spanning van een uitvoering of opname. Geen wonder dat velen de muziek spelen met de noten voor zich.
Maar als je maar gek genoeg bent ga je met het studeren door totdat je bij wijze van spreken om twaalf uur 's nacht wakker gemaakt kan worden, en direct kan antwoorden op de vraag hoe maat 48 van de fuga wordt voortgezet. (Gemakkelijk: met de introductie van het raadselachtige schitterende derde thema).

Van Bach weet men tegenwoordig dat je altijd moet zoeken naar het waarom van zaken, en dat je veelvuldig op vondsten wordt getracteerd via esoterische numerologie, waarmee hij voortdurend speelde. Hoewel men dit weet valt het me op hoe weinig men aan studie hiervan gedaan heeft. Zo kom je het nergens tegen in commentaren op deze fuga, maar was het mij meteen duidelijk dat wanneer een fugathema slechts vier noten bevat (abusiefelijk laat men soms het eerste thema uit de eerste vijf noten bestaan) dat uiteraard de naam Bach is. En ja hoor, in deze fuga zijn de noten B-A-C-H eenvoudig anderhalve noot naar boven getransponeerd. Wie weet is het origineel eerst geschreven in b kleine terts, want ja, wie was er nou zo gek om in die tijd in cis kleine terts een stuk te componeren. Het tweede thema in de fuga wordt veelal beschreven als een rustig stroompje, waarna je alweer weet dat Bach er zichzelf mee uitbeeldt (Bach= beek). Voor andere zaken kun je vergeefs lopen zoeken: waarom wordt het eerste fugathema 17 maal herhaald? Zo ook voor het derde thema dat op komt rijzen als de cathedraal (oftewel de kerkklokken) in Debussy's prelude La cathédrale engloutie. Ik sta sta hier nog steeds voor een raadsel. Maar op de één of andere manier zal het (denk ik) iets te maken hebben met het christelijk geloof. In beschrijvingen van de compositie wordt vaak verwezen naar overeenkomsten met de passie-muziek (het fugathema komt ook voor in "Nun komm, der Heiden Heiland"). Misschien beeldt Bach er zijn eigen passie en verrijzenis/overwinning er mee uit. Leuk he, zo speculeren. Maar misschien interesseert het anderen helemaal geen f**ck. Tsja, dat zal voor Sebastiaan wel zijn πάθος in het leven zijn geweest.

In ieder geval laat dit thema zien dat mijn konservatoriumleraar muziektheorie het toch bij het verkeerde eind had wat betreft het onmogelijke van een drievoudige herhaling van dezelfde noot in een thema van Bach. Het duurde 24 jaar voordat ik vond waar ik naar zocht: viewtopic.php?p=115277#p115277
En juist dat derde thema is voor mij het hoogtepunt van de prelude en fuga.
Born OK the first time

Gebruikersavatar
ChaimNimsky
Bevlogen
Berichten: 1802
Lid geworden op: 06 mar 2013 19:21
Locatie: Sevilla

Re: Finse gedachten

Bericht door ChaimNimsky » 09 okt 2020 13:47

Rereformed schreef:
09 okt 2020 12:26
Als je hoort hoe Glenn Gould die afraffelt zou je geen reden zien om die in te studeren, maar toen ik ooit 23 jaar geleden Sviatoslav Richter hoorde klonk het als de mooiste muziekcompositie die ooit gemaakt is.
Was dat toevallig in Arnhem? Daar heb ik ooit met m'n ma een concert van hem bijgewoond. Wat hij zou spelen, bleef tot het laatste moment een verrassing. Had toen eerlijk gezegd gehoopt dat hij Chopin zou spelen (toen de absolute favoriet van me), maar hij speelde alleen stukken van Bach. Het was erg goed. Herinner me dat degene die naast hem de bladzijden omsloeg, af en toe niet snel geoeg was, waardoor Sviatoslav het soms zelf deed met een nors gezicht. Overigens vind ik - blijkbaar in tegenstelling tot jou - de snelle versie van Gould ook erg interessant. Had er ooit een cassettebandje van dat ik vaak beluisterde.
Geheel tegen mijn besluit in om vooral nooit een muziekstukje gecomponeerd door een ander op YouTube te plaatsen (er zijn tenslotte altijd veel betere uitvoeringen te horen) heb ik hiervoor een uitzondering gemaakt en mijn spel eenmaal na een concert toen iedereen de zaal uit was op te nemen:
https://www.youtube.com/watch?v=dEXQDlHWXnM
Een mooie heldere uitvoering. Bravo! =D> En nu weet ik eveneens hoe je eruit ziet.
Misschien beeldt Bach er zijn eigen passie en verrijzenis/overwinning er mee uit. Leuk he, zo speculeren. Maar misschien interesseert het anderen helemaal geen f**ck. Tsja, dat zal voor Sebastiaan wel zijn πάθος in het leven zijn geweest.
Heb je ''Now Hear This The Riddle of Bach'' gezien? Kan het helaas niet meer op youtube vinden, maar het gaat over Scott Yoo en z'n vrouw - beiden goede musici - die Europa doorreizen op zoek naar het geheim achter Bachs muziek. Heb er erg van genoten, want er kwamen veel vrij onbekende zaken naar boven die ik nog niet wist. De Eisenachse liefhebber van bruin bier die van schuine moppen hield liet zich bijvoorbeeld voornamelijk inspireren door vrolijke Franse dansmuziek en Vivaldi.
Een mens zonder religie is als een vogel zonder fiets.

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 15127
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Re: Finse gedachten

Bericht door Rereformed » 09 okt 2020 19:13

ChaimNimsky schreef:
09 okt 2020 13:47
Rereformed schreef:
09 okt 2020 12:26
Als je hoort hoe Glenn Gould die afraffelt zou je geen reden zien om die in te studeren, maar toen ik ooit 23 jaar geleden Sviatoslav Richter hoorde klonk het als de mooiste muziekcompositie die ooit gemaakt is.
Was dat toevallig in Arnhem? Daar heb ik ooit met m'n ma een concert van hem bijgewoond. Wat hij zou spelen, bleef tot het laatste moment een verrassing. Had toen eerlijk gezegd gehoopt dat hij Chopin zou spelen (toen de absolute favoriet van me), maar hij speelde alleen stukken van Bach. Het was erg goed. Herinner me dat degene die naast hem de bladzijden omsloeg, af en toe niet snel geoeg was, waardoor Sviatoslav het soms zelf deed met een nors gezicht.
Nee, ik hoorde het via een CD. Kan tegenwoordig op YouTube beluisterd worden. Ben wel jaloers op je ervaring, maar troost me dat Sokolov een keer op bezoek kwam in Tampere. Die speelde Bach voor de pauze en de laatste sonate van Beethoven na de pauze. Om nooit meer te vergeten.
Overigens vind ik - blijkbaar in tegenstelling tot jou - de snelle versie van Gould ook erg interessant. Had er ooit een cassettebandje van dat ik vaak beluisterde.
Wel ja, het is allemaal interessant. Ik speel hetzelfde stuk ook iedere keer anders, ook in verschillend tempo. En nu ik mezelf hoor spelen via die opname komen er tal van zaken naar voren waarvan ik denk dat ik het nét weer even anders zou moeten spelen. Eigenlijk is klassieke muziek goed willen spelen een gevaarlijke hobby omdat die gemakkelijk ziekelijke vormen kan aannemen. Hoewel de uitvoering van Richter op mij de meeste indruk maakt erger ik me eraan dat ik ook daar soms aanmerkingen op kan hebben. Ik denk dat ik het op de meeste momenten niet helemaal met hem eens ben om alle Barok tirelantijntjes (trillers enz.) weg te laten. Ook stoort het mij dat hij het laatste deel van de fuga wat te bombastisch speelt. Andrei Gavrilov speelt het voor mij net weer iets te langzaam. Hoe sneller je het speelt des te meer het voor mij lijkt op een robot die speelt. Maar je went natuurlijk aan een uitvoering waar je veel malen naar luistert. Dan voelt het altijd vreemd aan om een andere interpretatie tegen te komen. Helene Grimaud speelt het stuk ook voorbeeldig. Een stuk sneller, maar toch nog heel veel ruimte openlatend voor allerlei nuances. Maar ik kom altijd weer uit op de langzamere interpretatie van Richter. De enige die er magische muziek van maakt. Wat mij betreft onovertroffen.
Een mooie heldere uitvoering. Bravo! =D> En nu weet ik eveneens hoe je eruit ziet.
Dank je wel. Er zijn ook andere stukjes die je kunt beluisteren: https://www.youtube.com/watch?v=T_6yIQA ... OAbQsMu99m
Kun je me steeds ouder zien worden. 8-[
Heb je ''Now Hear This The Riddle of Bach'' gezien? Kan het helaas niet meer op youtube vinden, maar het gaat over Scott Yoo en z'n vrouw - beiden goede musici - die Europa doorreizen op zoek naar het geheim achter Bachs muziek. Heb er erg van genoten, want er kwamen veel vrij onbekende zaken naar boven die ik nog niet wist. De Eisenachse liefhebber van bruin bier die van schuine moppen hield liet zich bijvoorbeeld voornamelijk inspireren door vrolijke Franse dansmuziek en Vivaldi.
Niet mee bekend, maar hopelijk kom ik het eens tegen.
Born OK the first time

Gebruikersavatar
Peter van Velzen
Moderator
Berichten: 15664
Lid geworden op: 02 mei 2010 10:51
Locatie: ampre muang trang thailand

Re: Finse gedachten

Bericht door Peter van Velzen » 10 okt 2020 02:36

Ik ben geabbonneerd op Albert' s Youtube-kanaal dus ik had die prachtige uitvoering al lang beluisterd, Ik kan zelf geen noot spelen, maar ik kan er wel van genieten. Ik begrijp uit Albert's bericht dat het inderdaad heel moeilijk is o, het goed te doen. vooral als je kritisch bent. Maar bedankt Albert dat je al die moeite hebt gedaan!

Ik wens u alle goeds

Gebruikersavatar
Maria
Site Admin
Berichten: 13761
Lid geworden op: 05 jul 2009 15:41
Locatie: Zeeland

Re: Finse gedachten

Bericht door Maria » 11 okt 2020 09:19

Rereformed schreef:
09 okt 2020 12:26
Nog drie maanden moet ik het uithouden in mijn werk voordat ik met pensioen ga. Omdat het voor mij zo'n enorme opgave is besloot ik al tijdens de zomer 2019 tot de strategie een heel pianoconcertprogramma in te studeren. Voor mijn lagere school leerlingen een afscheidsconcert. Het instuderen daarvan is zo'n enorme taak en tevens zo'n leuke afleiding van de dagelijkse sleur waartegen ik niet meer opgewassen ben, dat ik het op die manier beter volhoud tot het einde.

Zogezegd zogedaan. Afgelopen september lukte het me die serie concerten te geven.
Wat een klus.
Die laatste drie maanden lukken vast :) ook nog wel.

En straks heb je zoveel tijd over.
Hoe ga je dat invullen?

Ik ben op Youtube aan het struinen geweest.
Waarom ga je niet weer componeren?
Dit is het voor mij helemaal.
Was er zo door geraakt.
Het gebeurt zelden, maar hier kan ik gewoon stil naar gaan zitten luisteren.
Alleen ervaren.

"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."

malou
Forum fan
Berichten: 159
Lid geworden op: 30 mei 2011 09:55

Re: Finse gedachten

Bericht door malou » 11 okt 2020 23:06

Fantastisch!!....wat een talent. =D>
Ik heb ervan genoten en ook van de eerdere video..
Doet mij ergens denken aan Sibelius en Mahler...een mix...
Prachtig!!...

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 15127
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Re: Finse gedachten

Bericht door Rereformed » 12 okt 2020 17:42

Maria schreef:
11 okt 2020 09:19
Dit is het voor mij helemaal.
Was er zo door geraakt.
Het gebeurt zelden, maar hier kan ik gewoon stil naar gaan zitten luisteren.
Alleen ervaren.
In 1989, ik geloof dat het zaterdag 7 januari was, toen ik de helft van mijn tegenwoordige leeftijd had, kocht ik een synthesizer. Ik deed hem uit de verpakking, sloot hem aan op een Atari computer en begon spelen. Daar groeide deze eerste electronische compositie uit. Gedurende die lange Finse winter die pas half mei ophoudt, groeide er een serie van 8 muziekstukjes uit. Bij elkaar genomen voelden ze aan als een muzikale meditatie die mijn innerlijk leven van dat moment weergaf maar het ook oversteeg. Hoewel ik nog tien jaar lang doorging met componeren denk ik dat deze eerste serie de diepzinnigste is. De plaats waar ik woonde, Rautavaara, noemde ik "de plaats waar de wereld ophoudt". Ik ben de afgelopen dagen bezig geweest om al de composities van deze serie op YouTube te plaatsen. Ik ben er net mee klaar. Je kunt ze nu dus als album beluisteren:

https://www.youtube.com/watch?v=tmqWcCL ... NLaNMdhoet

Omdat je op YouTube beelden nodig hebt, heb ik lopen zoeken naar beelden uit mijn leven om iets van de muziek te illustreren.
malou schreef:Doet mij ergens denken aan Sibelius en Mahler...een mix...
Prachtig!!...
Je raadt het uitstekend, zoals je nu kan zien en horen in het laatste stukje van genoemde serie!
Als je je leven in Finland slijt en van muziek houdt, is Sibelius een deel van je leven. Mahler was dat in mijn leven nóg eerder. Als 17-jarige ontdekte ik hem en sindsdien is hij een grote passie in mijn leven.
Born OK the first time

Gebruikersavatar
lost and not found yet!
Bevlogen
Berichten: 3391
Lid geworden op: 05 dec 2006 18:11
Locatie: Kiryat Ata

Re: Finse gedachten

Bericht door lost and not found yet! » 12 okt 2020 19:33

Ik sluit me aan bij Peter, kan ook geen noot spelen of lezen, maar heb genoten van je “optredens”! Super!
Wie meent dat een argument deugt omdat het gedrukt staat, is een idioot. Jiddisch.
Wil je gelukkig zijn of gelijk hebben? Yolanda

Gebruikersavatar
PietV.
Moderator
Berichten: 14331
Lid geworden op: 21 sep 2004 20:45
Locatie: Rotterdam

Re: Finse gedachten

Bericht door PietV. » 12 okt 2020 19:48

Prachtig wat een werk heb je verzet.
Is de leegte niet een weldaad, geeft stilte niet veel rust, waarom moet onder leiding van dominees, goeroes, therapeuten en anderen alles kapot gezingeeft worden?

Plaats reactie