Ik ben atheïst maar mijn confrontaties met religieuze mensen beperken zich tot het bestrijden van sociale en historische claims. Als die uitblijven maakt het me niet uit wat iemand gelooft.Demiurg schreef:Hoe ik de discussie ook voer, je draait het elke keer terug naar je uitgangspunt dat religie nonsens zijn en dat kinderen vooral beschermd moeten worden tegen hun religieuze opvoeding. Dit standpunt is op twee punten problematisch: ten eerste stel je het als een voldongen feit, terwijl het niet meer is dan (goedkope) retoriek. Verder ontken je feitelijk dat de opvoedingstaak bij de ouders ligt. Elke ouder geeft kinderen normen en waarden mee, het is niet aan jou om eenzijdig te bepalen dat die waarden niet juist zijn. (en ook niet aan de bemoeizuchtige overheid die jij zo graag ziet).
Het is ook bijna vanzelfsprekend dat opgroeiende kinderen het wereldbeeld van hun ouders overnemen. En je kan ouders ook niet kwalijk nemen dat ze zich daar voor inspannen.
Dat gezegd, zou iedereen het er toch over eens moeten zijn dat het nodig kan zijn, in een beperkt aantal gevallen, kinderen te beschermen tegen hun ouders. In geval van kindermishandeling of -misbruik bijvoorbeeld, hopen we allemaal dat de overheid tussenkomt om het kind te redden in weerwil van de ouders. In een modern land is de overheid verantwoordelijk voor de veiligheid van ieder individu, ook het (zelfs onmondige) kind.
Wat nu met religie? Het gaat mis als de ouders kinderen isoleren van de rest van de samenleving, van andere opinies en van wetenschappelijke kennis. Dat lijkt me een vorm van kindermishandeling. Een goed voorbeeld is de homescholing in de VS, waar ouders hun kinderen creationisme bijbrengen en emancipatie als een werk van de duivel voorstellen, en hun kinderen opzetten tegen de buitenwereld, met als gevolg dat ze nog nauwelijks kunnen functioneren in de moderne samenleving.
Een open samenleving heeft de taak ook deze kinderen in bescherming te nemen.
