Wat is er bijzonder aan populaire muziek?

[HenkM]

Sinds een jaar of 7-8 luisterde ik elke kerst naar de Top 2000. Miste bijna geen nummer.

Afgelopen kerst, echter, was het omgekeerde het geval: ik heb ongeveer 10 nummers gehoord en toen verveelde het me mateloos.

Het viel me op dat ik het op gegeven moment gewoon afzette en maar weer eens Janine Jansen ging beluisteren. Natuurlijk kwam de discussie door Jagang over wat klassieke muziek nu zo bijzonder maakt in me op. Want dat vond ik een aardige discussie en ik stak er nog wat van op.

Kan iemand mij uitleggen wat er nu zo bijzonder is aan pop ( t.o.klassiek)?

Nogmaals: ik uit geen oordeel.

(mijn pop muziek: ZZ Top, Enya, Queen, Willie Nelson, Cream, Clancy Brothers, Dubliners, Mary Black, Christy Moore, Gary Moore en een assortiment van enkelingen)

[collegavanerik]

herinneringen.

[Jinny]

Voor wat de oudere generatie aangaat, inderdaad herinneringen....
Luister nu naar de cd Justice for all van Metalica uit begin jaren '80.
Brengt herinneringen boven...

Maar voor de jeugd, eerder een eventueel aanstekelijk deuntje en wat mainstream wordt gevonden in de plaatselijke subcultuur....

[Blackadder]

- Ligt makkelijk in het gehoor

- Kan swingend zijn, je krijgt zin om te gaan dansen

- Vaak wat eenvoudiger van opzet

One chord is fine. Two chords are pushing it. Three chords and you're into jazz.
Lou Reed

Maar muziek technisch heeft veel popmuziek roots in klassieke muziek.

[Jagang]

Er is niets intrinsiek bijzonders aan popmuziek.

Er is voor mij persoonlijk alleen iets bijzonders met bepaalde nummers.
Maar daar zal ik jullie buiten het muziekdraadje verder niet mee lastigvallen.

Sommige nummers tik ik gewoon weg als een glaasje koude cola bij warm weer.
Andere nummers geven me een bepaald gevoel, of herinneren me aan iets, of een tijd.

Tsja, en wat zorgt daar dan precies voor..
Ik weet niet of dat interessant is.

[Peter van Velzen]

popukaire muziek is voor alles populair.
Sommige stukken klassieke muziek zijn ook populair.
Populariteit is slechts de uitkomst van het proces van muziek waarderen, niet een aangeboren eigenschap van de muziek.

Onderzoek heeft uitgewezen dat wij de meest levendige herinneringen hebben aan de tijd toen wew ongeveer 18 jaar oud waren. Dientengevolge overheerst ook de muziek die rond die tijd te horen was.
Uiteraard mag muziek die gemakkelijk in het gehoor ligt zich in een grotere pupulariteit verheugen dan muziek zie je eerst beter moet leren kennen. Toch kunnnen we niet zeggen dat dit de grote kracht is van Bohemian Rapsody of Hotel California. Het is ook de inhoud die een beetje meespeelt. De variatie in de Rapsody alsmede het nostalgisch mystieke van het hotel spreken ook een woordje mee.

MAar we verlangen niet zozeer naar muziek waarvan we teveel te horen krijgen. Dan verlangen we uiteindelijk juist naar iets anders. Een belangrijk facet van de top 2000 is uiteraard dat je die elk jaar te horen krijgt. Dientengevolge ook de nieuwe generatie van rond de 18 jaar. Op grond daarvan veroorzaakt de top 2000 gedeeltelijk haar eigen populariteit!

Want hoewel we graag eens iets anders willen horen, kunnnen we niet specifiek verlangen naar muziek die we nog nooit gehoord hebben

[HenkM]

Er is niets intrinsiek bijzonders aan popmuziek.

Er is voor mij persoonlijk alleen iets bijzonders met bepaalde nummers.
Maar daar zal ik jullie buiten het muziekdraadje verder niet mee lastigvallen.

Sommige nummers tik ik gewoon weg als een glaasje koude cola bij warm weer.
Andere nummers geven me een bepaald gevoel, of herinneren me aan iets, of een tijd.

Tsja, en wat zorgt daar dan precies voor..
Ik weet niet of dat interessant is.

Maar dat is nu juist wel interessant. Althans: voor mij.

Gaat het alleen om de (eigen) beleving? De muziek zelf? de tekst? beide? ritme?
Speelt dan ook nog mee of het 'hippe' muziek is? Muziek waar 'iedereen' naar luistert? (is dat waarom de Top 2000 zo weinig verandert in de top?)

Ik ben nu net 65 geworden. Mijn voorkeuren zijn eigenlijk nooit veranderd. Voor mij was het in mijn jeugd Cliff, een beetje Elvis, Shadows, Peggy Lee, Sandy Shaw e.d. Toen kwamen de Beatles, waar ik echt helemaal niets mee had:ik vond het geen muziek, buitengewoon eentonige tekst; gevolgd door de Rolling Stones, waar ik wat meer mee had (hun muziek en tekst had meer inhoud, leek me).Toch was de pop voor mij even buitengewoon oninteressant. Een Everly Brothers, C&W, beetje jazz ..... nog geen Blues, weinig klassieke muziek (daar werd bij mij thuis gewoon niet naar geluisterd, behalve op 1 januari). Beetje experimenteren .... Frank Zappa, bv. Jimmy Hendrix, Canned Heat, CSN&Y, (Woodstock, zeg maar) met weinig blijvende .... Blues kwam erin, klassieke muziek toen ik op mezelf ging wonen (heel simpel: Eine Kleine Nachtmusik, Für Elise, Watermusic).
Hoewel mijn voorkeuren nooit echt veranderden, wil dat niet zeggen dat het aanbod altijd hetzelfde was.
Ierse Muziek kwam erbij, en werd direct belangrijk. Jazz/Blues/C&W/klassieke muziek ..... ik kan van heel veel genieten, maar ook gruwen! (a tonisch, hip hop, rap, techno crap) ....
Mijn voorkeuren zelf hebben zich altijd gericht op melodie, tempo en uitvoering (zang of instrumentaal).

[The Black Mathematician]

Misschien is een belangrijk verschil dat veel goede popmuziek vaak gespeeld wordt door degene die de muziek en tekst heeft geschreven, waardoor er heel direct emoties overgebracht kunnen worden.
En sommige genres binnen de popmuziek (zoals metal) zijn gewoon erg geschikt voor het overbrengen van energie.

[Jagang]

Maar dat is nu juist wel interessant. Althans: voor mij.

Nou, ik kan het je niet precies uitleggen. Zo simpel is het eigenlijk.

Gaat het alleen om de (eigen) beleving? De muziek zelf? de tekst? beide? ritme?

Wisselend. Bij rustige nummers ben ik eerder geneigd om de tekst mee te wegen dan wanneer het gaat om nummers die primair bedoeld lijken om energie over te brengen.
Maar heel veel teksten zijn eigenlijk ook bolle onzin, zeker als je ze gaat vertalen.
Ik zie veel popnummers die ik prettig vind, eigenlijk vooral als een muzikaal genotsmiddel.

Speelt dan ook nog mee of het 'hippe' muziek is? Muziek waar 'iedereen' naar luistert? (is dat waarom de Top 2000 zo weinig verandert in de top?)

Nee, waar anderen naar luisteren kan me niet interesseren.
Er zijn een paar kaskrakers die ik leuk/mooi vind, maar ook wel een aantal gefaalde nummers.

Mijn voorkeuren zijn wel veranderd.
Althans: Ze zijn uitgebreid.
Toen ik nog puberde was het allemaal house. Nu is het veel breder.

Een leuke Nederlandse formatie van dit moment, vind ik "De Staat".
Het is "popgericht", maar toch eigenzinnig.
Niet zo plat als Lady Gaga, zeg maar.



Ik vind overigens niet alle nummers goed, maar er staan een paar heel lekkere tussen, vind ik zelf.
Er zitten zowel energieke nummers tussen (All is dull) als rustige, wat melancholieke nummers (I'll take you).

All is dull: http://www.youtube.com/watch?v=BvMUnUmRY4M" onclick="window.open(this.href);return false;
I'll take you: http://www.youtube.com/watch?v=rpc_NnVDwJw" onclick="window.open(this.href);return false;

[HenkM]

Kortom: de criteria om populaire muziek mooi en/of goed te vinden zijn dezelfde voor klassieke muziek, en slechts afhankelijk van de luisteraar.

Wat ook de oorzaak: ritme, klank, tekst, muzieksoort, emotionele herinnering/belading, uitvoerenden, gebruikte instrumenten .... of een willekeurige combinatie ervan .... de luisteraar bepaalt.

Mocht je onverschillig staan tegenover een soort, ik noem maar klassiek, dan wordt dat rap omgezet in een hekel door de gedragingen van zg experts. Dezelfde snobisten die je aantreft bij dure auto's, dure muziek, dure wijn/whisk(e)y/drank .... waarbij de prijs de eerste en belangrijkste factor is.

Neemt niet weg dat er, natuurlijk, best wel experts op die gebieden zijn .... maar die kijken meer naar het geheel en/of techniek

Enfin .... tot zover de muziek ..... veel luisterplezier

[Ik ben]

herinneringen.

En vooral ook de associaties en de idee dat het vroeger toch veel leuker was dan nu

Dat wat wij ons herinneren maken we tot een beeld van zoals het moet zijn geweest, maar in werkelijkheid was het "hier en nu" van toen niet mooier dan het "hier en nu" van dit moment, we waren alleen een stuk jonger

[Blackadder]

Het bijzonder van popmuziek is dat het je meteen terug voert naar een tijd, veel stijlen zijn errug tijdsgebonden... Sweet memories (NB ik heb uiteraard niet al deze decennia's zelf meegemaakt, bij mij begon het in de 80s)


Vroegah was alles beter :



Oh nee, vroegah was alles beter:



Oh nee, vroegah was alles beter :



Oh nee, vroegah was alles beter :



Oh nee, vroegah was alles beter :



Oh nee, vroegah was alles beter :

[Jinny]

herinneringen.

En vooral ook de associaties en de idee dat het vroeger toch veel leuker was dan nu

Dat wat wij ons herinneren maken we tot een beeld van zoals het moet zijn geweest, maar in werkelijkheid was het "hier en nu" van toen niet mooier dan het "hier en nu" van dit moment, we waren alleen een stuk jonger

Nee, het voert me wel terug naar vroeger in sommige gevallen, maar zeker niet naar 'het idee dat het vroeger toch veel leuker was'.
Dat idee heb ik nooit gehad namelijk.

Wel krijg ik nog altijd energie van oude metal.
Het is niet voor niets dat 4/5 van mijn CD collectie uit dergelijke muziek blijkt te bestaan...