Bericht
door HenkM » 22 jan 2014 17:08
Even terug naar de muziek.
Heb dit een tijdje laten rusten, maar het blijft me toch bezighouden. (waar een mens toch mee kan zitten, hè)
De laatste dagen weer veel aan het luisteren geweest. Vooral Janine Jansen (géén Bach), en Joseph Calleja (tenor).
Ook kwam de opmerking van Krautsjo naar boven: het helpt als je van de (muziek)geschiedenis af weet.
Prompt kwam toen Meditation, van Massenet (uit Thaïs) langs fietsen. Die opera heeft een voor mij zeer beladen onderwerp (fundamentalisten, zelfs nog in de woestijn), en heeft enige tijd mijn plezier in dit ontzettend mooie nummer bedorven. (kennis is niet altijd zaligmakend, lol). Dat is inmiddels wel voorbij.
Het drong tot mij door dat de titel (Méditation) wel iets zegt. En, eigenlijk, dat doet de muziek ook.
Vervolgens ging ik nadenken (nee .... deed geen zeer) .... Als ik denk aan Robert William Vaughn's "Lark Ascending" (natuurlijk door Janine Jansen) dan zie je gewoon die leeuwerik omhoog fladderen. De vrijheid, en blijheid, die daarmee gepaard gaat.
Dan, vandaag, Jospeh Calleja, met, toegegeven, veel bekende liederen. Maar ik kon er soms een verhaal lijn in zien/horen/voelen. Omdat ik er (iets) van verstond. Of omdat ik het gezien had. Of omdat ik beter op de muziek lette.
Deze muziek verhaalt gewoon. En dat, voor mij, is het grote verschil met pop muziek.
Instrumenten, stemmen, worden gebruikt om iets te benadrukken, te onderstrepen. Gevoel. Situaties.
Alle denkende mensen zijn atheïst. (R. Heinlein); The thoughts of the gods are not more unchangeable than those of the men who interpret them. They advance – but they always lag behind the thoughts of men ... The Christian God was once a Jew. Now he is an anti-Semite. (France)