discriminatie vanwege naakte levensovertuiging

[Fenomeen]

Nu al een voorproefje in de promo:


http://www.hollanddoc.nl/kijk-luister/d ... e-aan.html" onclick="window.open(this.href);return false;

Ik volg het zeer geïnteresseerd op het nfn forum.

[Cas]

Ik verwonder mij altijd over het feit dat naturisten vooral in gematigde streken lijken rond te lopen. Hier in de tropen kleedt vrijwel iederen zich (vooral de vrouwen) en zijn het hoogstens de buitenlanders die zich minder bedekken dan gebruikelijk is.

Heeft dat ook niet met cultuur of culturele invloed te maken? Er zijn toch juist ook geïsoleerde (primitieve) stammen in het tropisch regenwoud die minimaal bekleed leven of leefden?

[herman van der helm]

Om mijn overtuiging wat duidelijker te maken plaats ik hier mijn (mondelinge) pleidooi dat ik hield voor de bezwarencommissie van Delft:

Winter 1954, op steenworp afstand van de Delftse Hout
Geheel naakt begon ik mijn reis in dit leven. Een eerste emotionele schreeuw van geluk vanwege mijn verworven vrijheid. Binnen enkele minuten ben ik omhuld door kleding vanwege de kou en de schaamte. Mijn katholieke omgeving dwong dit af.
Als tiener heb ik mij vrijgevochten van het schaamtejuk. Ik ben gegaan voor de ultieme vrijheid van mijn blote lichaam. Die vrijheid die me ook geleerd heeft de vrijheid van anderen te gaan respecteren.
Ik geloof, dat het open en bloot zien van mijn eigen tekortkomingen, ook respect voor andersdenkenden is gaan betekenen.
Bloot zijn maakt mij kwetsbaar. Het besef hiervan laat mij ook de kwetsbaarheid van anderen inzien.
Door deze kwetsbaarheid hoefde ik me niet meer te laten leiden door angst voor de ander, maar door tolerantie. Samen met mensen uit andere culturen en levensvisies een mooie maatschappij bereiken.
Dit is mijn overtuiging, mijn geloof. Mijn levensovertuiging....

Een overtuiging die geen uiterlijke symbolen nodig heeft , geen grote gebouwen, geen erediensten, geen naam of speciale kleding. Zelfs geen oorlog.
Kortom een bijzonder duurzame overtuiging...


In mijn tienertijd zocht ik met mijn vriendin in recreatiegebieden naar plekken die geschikt waren om bloot te recreëren en zo te genieten van onze geheel blote huid in de zon. Die plekken waren er genoeg te vinden. Ook in de Delftse Hout.
De politiek heeft ook meegeholpen om mensen, die geloven in dit naakte leven, te ondersteunen. Vele partijen hebben gepleit voor een vrijere samenleving met minder druk vanuit oude beperkende schaamteregels.
Als gevolg hiervan heeft de wetgever in 1986 bepaald dat bloot leven en recreëren een normaal geaccepteerd verschijnsel is dat niet meer onderdrukt kan worden. Het kon al op privé terreinen, maar vanaf toen ook in openbare gebieden zoals de Delftse Hout. Het u welbekende art 430a WvS. Bloot zijn is vanaf dan in de meeste gevallen niet strafbaar meer.
Mijn kinderen waren klein. We woonden midden in het weiland naast de Delftse Hout op een redelijk afgelegen plek. Ik stopte ze bloot in de kruiwagen en liep met hen naar de Delftse Hout. Mijn vrouw droeg de tas met handdoeken en enkele consumpties. Ze leerden daar spelen met tientallen andere kinderen, de meesten bloot. Samen met de andere ouders zorgden we voor de sociale controle.
Af en toe kwam er weleens een figuur die erg veel interesse had in onze blote kindertjes, maar daar hadden we een derde oog voor, en werd zo'n figuur snel gevraagd het hazenpad te kiezen. Doordat er toen nog een beetje zandstrand langs de kant lag, kwamen er voor het merendeel ouders met kinderen en opa's en oma's met hun kleinkinderen. Er waren wel mannen en vrouwen alleen maar dat was een kleine minderheid.
Mijn overleden gehandicapte dochter heeft daar heel haar leven rond gekropen en speelde met de andere kinderen. Mijn kinderen hebben daar geleerd wat er nodig is om een goed mens in de maatschappij te worden zonder vooroordeel naar anderen. Zoals ik al zei, je leert door het blote de kwetsbaarheid van anderen respecteren.
In hun tienertijd hebben ze afstand genomen van het blote. De natuurlijke schaamte van die leeftijd deed haar werk. Die schaamte is ook een normaal verschijnsel dat bij de meeste gezonde mensen weer verdwijnt als ze de twintig passeren.
Slechts enkelen die in hun jeugd nooit hebben leren omgaan met bloot krijgen wanstaltige gevoelens bij het zien van bloot. Zij zijn vaak degene die een kramp krijgen alleen al maar aan de gedachte. Niet zelden leidt dit tot excessen zoals incest, verkrachting en pedofilie. Gelukkig behoren deze mensen tot de hoge uitzonderingen. Voor de meeste gewone mensen is bloot heel normaal, al zal niet iedereen dat naar buiten uitten.
Uit de gezinnen en alleenstaanden die in de Delftse Hout kwamen is de Naturistische Zwemvereniging Delft ontstaan, om in de winter ook bloot te kunnen zwemmen. Het is een hele sociale gemeenschap geworden al die naaktrecreanten. De kinderen trekken nog steeds met elkaar op.
De Delftse Hout heeft nog steeds deze bovenomschreven mooie sociale ontwikkelingen die met het gewoon openbaar zijn van bloot samenhangen. Een aantal zaken zou daar echter wel verbeterd kunnen worden om de naaktrecreatie te bevorderen en dat is: het aanbrengen van een klein stukje zandstrand. Daardoor krijg je meer ouderen en ouders met kinderen, waardoor in ieder geval overdag de sociale controle zich versterkt.
Ik hoop als toekomstig opa met mijn kleinkinderen voor hen en de maatschappij hetzelfde opvoedkundige werk te kunnen doen op het naaktgedeelte in de Delftse Hout. Maar dat vertrouw ik u commissieleden wel toe.

[Fish]

Niet zelden leidt dit tot excessen zoals incest, verkrachting en pedofilie.

Zeg je nu dat dit onder naaktlopers niet voorkomt?

[Peter van Velzen]

Ik verwonder mij altijd over het feit dat naturisten vooral in gematigde streken lijken rond te lopen. Hier in de tropen kleedt vrijwel iederen zich (vooral de vrouwen) en zijn het hoogstens de buitenlanders die zich minder bedekken dan gebruikelijk is.

Heeft dat ook niet met cultuur of culturele invloed te maken? Er zijn toch juist ook geïsoleerde (primitieve) stammen in het tropisch regenwoud die minimaal bekleed leven of leefden?

Dit heeft uiteraard met cultuur te maken. In een woestijnkklimmaar ligt dat anders omdat daar uitdroging een groot gevaar is en naaktlopen dus heel dom.

[herman van der helm]

Dit wilde ik hier toch even plaatsen: het verhaal van Willemijn over haar zelfoverwinning:

Vrijheid

Wanneer ik denk aan vrijheid dan komen er grote helden als Mahatma Ghandi, Nelson Mandela en Martin Luther King bij me naar boven. Grote namen die hebben gestreden voor gelijkheid, voor vrede en voor vrijheid. Terugdenkend aan de strijd die zij hebben gestreden, voel ik me nu bevoorrecht om te zijn opgegroeid in een land waarin ik vrij ben om mezelf te zijn. Vrijheid als symbool voor een soort luxe waarin ik kon leven, iets buiten mij, geschonken door de helden van toen. Toch voelde ik me vaak niet vrij en had ik het gevoel dat vrijheid iets was waar ik hard voor moest werken. Op televisie en in de media werden constant beelden geschetst van hoe een mooie vrouw eruit zou moeten zien, een norm waar ik nooit aan kon voldoen.

Hoewel ik dus opgroeide in ‘vrijheid’, voelde ik me gevangen, diep verscholen achter dikke lagen make-up en mijn kleren. Die vrijheid waarin ik mocht leven, voelde voor mij als een soort verdienste, het zou pas verschijnen zodra ik eerst aan een lijst met eisen zou voldoen. Zodra ik binnen het perfecte plaatje zou passen, dan pas zou ik deel uitmaken van – en geaccepteerd worden door – de grote massa. Tot een jaar geleden dacht ik op deze manier en voelde ik me gevangen in mijn eigen enge wereld, onmachtig om mezelf te kunnen zijn.
Gelukkig ben ik gezegend met een aangeboren nieuwsgierigheid, een klein stemmetje die steeds weer de vraag stelt: wat als..

Mijn foundation moest eraan geloven, niet mijn gezicht maar de prullenbak bleek de nieuwe bestemming te zijn. Nu mijn gezicht weer kon ademen werd ik zelf overvallen door een enorme angst, het was alsof ik naakt over straat liep en al snel begon ik me te verbergen achter een grote zonnebril. Dolblij was ik met de nieuwste trendy brillen, want hiermee bedekte ik toch minstens de helft van mijn gezicht. Na enkele weken begon ik er gelukkig van overtuigd te raken dat niemand me iets aan zou doen wanneer ik zonder masker over straat ging. Ik begon te wennen aan mijn nieuwe, echte gezicht. Zo begon ik stapje voor stapje de muren af te breken die ik om me heen had gebouwd en langzaamaan, na al die jaren, begon er weer licht en ruimte in mijn wereld te komen.

Mijn nieuwsgierigheid bleef aanwezig en er waren meer angsten die ik in de ogen wilde gaan kijken, de angst om in mijn bikini te lopen bijvoorbeeld. Waarom ik bang was? Geen idee, of eigenlijk wel, ik was niet blij met mijn lichaam. Nog steeds leefde ik vanuit de overtuiging dat ik pas deel kon nemen aan de maatschappij wanneer ik aan de eisen zou voldoen, mijn huid was niet zo mooi zoals de huid van al die vrouwen op tv, mijn lichaam niet helemaal goed in verhouding, en oh ja.. ik was nog niet mooi bruin genoeg. Kon ik ooit goed genoeg zijn in mijn ogen? Zou ik ooit aan de eisen kunnen voldoen die ik mezelf stelde? Waarschijnlijk niet, dus vond ik dat ik me beter kon verbergen.

Gelukkig voelde ik me deze zomer sterker dan ooit tevoren en gunde ik mezelf – gedreven door mijn nieuwsgierigheid – een uitbraak uit mijn gevangenis.Na al die jaren waarin ik me had verstopt, vanaf mijn 14e tot mijn 21e, ging ik weer voor het eerst naar het strand, wát een mooi en spannend moment! Dolgelukkig was ik, nadat ik alle bange stemmetjes in mijn hoofd een halt toe had geroepen en ik zo blij als een kind ging zwemmen in het water. Wat een leuke verrassing, om erachter te komen dat ik gewoon kon blijven drijven op het water zodra ik me achterover liet vallen, mijn armen gespreid en mijn benen ontspannen. Dat mijn oren vervolgens volliepen met water nam ik even voor lief, want jeetje wat voelde ik me opeens enorm verbonden met alles en iedereen om me heen. Ik begon te merken dat ik het heerlijk vond om al drijvend te mediteren op het water, wat een geluk! Op dat moment was ik er van overtuigd dat er geen grotere uitdaging meer bestond die mij uit mijn veilige schulpje had kunnen halen.

Of.. toch..?

Begin dit jaar leerde ik een meisje van mijn leeftijd kennen, we werden vriendinnen en bleken veel dingen gemeen te hebben. Al snel bleek er toch ook iets te zijn waar we wel erg in verschilden, ze was namelijk naturist. Mijn eerste reactie was: “Ooh echt waar? dat zou ik echt nooit durven!”
Ik voelde een soort respect voor haar, maar tegelijkertijd was ik blij en opgelucht dat ik zelf niet naakt over een strand zou hoeven lopen.
De uitdagingen bleven maar komen, geïnspireerd door haar moed – en na de fantastische strandervaring van een paar weken daarvoor – begon er weer een stemmetje in mij te spreken die zei: wat als..

Zo begon ik aan een unieke ervaring en maakte ik een grote stap, een stap in een geheel andere wereld, de wereld van naturisten. Een wereld waar ik me gelukkig niet helemaal als een vreemde voelde, want ik had een vriendin die er op bekend terrein was. Op die manier voelde het voor mij ook een beetje alsof ik haar wereld mocht leren kennen. Eenmaal aangekomen op het strand had ik mezelf voorgenomen om eerst even rustig naar de wc te gaan, alvorens me helemaal bloot te geven. Een goed idee, dacht ik, maar toch wist ik kort daarna niet hoe ik zo snel mogelijk weer terug naar mijn handdoek kon komen. Grappig genoeg was mijn grootste angst dat ik zonder kleren enorm zou worden aangestaard, maar juist nu was ik het middelpunt van alle aandacht, juist mét kleren voelde ik me een vreemde in hun wereld. Eenmaal aangekomen bij mijn handdoek voelde ik een enorme spanning, want wie A zegt moet B zeggen, en dus was het tijd om mijn bikini uit te gaan doen. De spanning liep hoger op, mijn hart begon te bonken en ik vroeg me af waarom ik dit ook alweer zo graag wilde doen. Waarom bleef ik mezelf toch steeds uitdagen? Maar aan de andere kant, wat had ik te verliezen?

Ik hield mijn adem in en ik deed snel mijn bikinitopje uit, er volgde een gevoel van opluchting en ik slaakte een diepe zucht. Het gevoel kreeg nog niet helemaal de ruimte om mijn lichaam te vullen want al snel kwam er weer een nieuwe angst naar boven. Nu ik mijn bovenlichaam had ontbloot was het namelijk tijd voor de volgende stap, mijn bikinibroekje. In een poging om deze stap te ontwijken bleef ik praten met de vriendin die mij zo ontzettend goed steunde. Ik voelde dankbaarheid voor haar, zij voelde zich op haar beurt ook dankbaar omdat ik de enige vriendin was die samen met haar mee durfde te gaan.
Oké, genoeg gepraat, nu was het echt tijd om mijn angst recht in de ogen te gaan kijken. Mijn hart zat in mijn keel toen ik de dappere stap toch daadwerkelijk ging zetten, mijn bikinibroekje verdween nu voor de rest van de middag in mijn tas.
Opeens zat ik daar helemaal naakt, overgeleverd aan de ogen van de mensen om mij heen. Zoekend naar hun blikken van afkeuring merkte ik gek genoeg dat ze er niet waren, in plaats daarvan heerste er een enorme rust. Het respect wat mensen naar elkaar uitdroegen was een totaal nieuwe beleving voor me, was ik nog steeds in Nederland? In het land van de fotomodellen en afslankmethodes?

De uren die volgden voelde een beetje als een soort strijd in mezelf, het koste me totaal geen moeite om te wennen aan alle blote mensen om mij heen, sterker nog, ik vond het eigenlijk geweldig om te zien dat zij helemaal zichzelf durfden te zijn, puur natuur! Maar wanneer ik even naar de wc liep en vervolgens weer uit het hokje kwam gelopen, werd ik overvallen door een stem in mijn hoofd die schreeuwde: “HELP IK BEN NAAKT!”
Het was alsof ik in een nachtmerrie zat, maar zodra ik weer besefte dat eigenlijk iedereen om mij heen naakt was verdween die stem gelukkig ook weer in de grote leegte waar die uit voort kwam.

Aan het begin was het dus eventjes wat onwennig, maar toen ik eenmaal de rust in mezelf had gevonden en het respect voelde van de mensen om mij heen, kon ik mezelf helemaal overgeven. Mijn hart liep over van dankbaarheid, ik was trots op mezelf maar ook trots op de mensen om mij heen, mensen die op een liefdevolle manier met elkaar omgingen en bovenal met de natuur. De vorige strandervaring had mij geleerd dat het voor veel mensen iets teveel gevraagd is om naar de prullenbak te lopen, daarnaast bleken de meeste mensen het ook erg prettig te vinden om hun eigen muziek mee te nemen en begonnen ze deze ook nog spontaan met iedereen te delen, en hard ook! Leuk voor die mensen, dacht ik, maar zelf geef ik toch liever de voorkeur aan mijn iPod en oordopjes.
Op het strand waar ik nu terecht was gekomen bleek de sfeer zo ontzettend anders, er was geen muziek en geen overlast, er heerste rust en mensen liepen netjes naar de prullenbak om hun rotzooi weg te gooien. Bovendien waren er geen blikken van jongens die een meisje probeerden te scoren – en in hun hoofd alvast een cijfer gaven – want tja.. je moet toch wat.

Waar was ik beland, in de hemel?!
Nee hoor, gewoon op het naaktstrand, het strand waar ik me voor het eerst sinds mijn kindertijd weer écht vrij voelde.

Het begon nu steeds duidelijker voor me te worden, vrijheid is niet alleen afhankelijk van iets buiten ons, een geschenk wat ons wordt gegeven. Ook al groeien we op in een land waarin we vrij zijn, waar we mogen stemmen en onze mening mogen uiten, we voelen ons pas écht vrij wanneer we onszelf bevrijden uit de innerlijke gevangenis die we hebben gecreëerd. Vrijheid is iets wat we alleen diep van binnen kunnen ervaren, maar dit kan pas wanneer we bereid zijn om ons niet langer te verbergen, niet alleen voor de buitenwereld.. maar in eerste instantie voor onszelf.
Nu ik mezelf onder ogen durfde te komen kwam ik meteen tot een geheel nieuw inzicht, ik begon te beseffen wat echt belangrijk was, wie ik ben zonder alle uiterlijke schijn en dat mijn eigenwaarde hier niet van afhankelijk hoeft te zijn. Ik begon te beseffen dat het meest kostbare geen bescherming nodig heeft, omdat het simpelweg onaantastbaar is.

Vrijheid is een onbeschrijfelijk gevoel, het voelt alsof je de hele wereld aan kunt.. in feite is het ook precies zo, alleen ontstaat vrijheid niet door te vechten met de buitenwereld, maar enkel en alleen door vrede te sluiten met je binnenwereld..

[herman van der helm]

Volgens mij zien we je binnenkort in Hart van Nederland.

Ja, morgenavond dus.

[Storm]

Herman T,

Mooi dat verhaal van Willemijn en behalve dat naturisme zeker bevrijdend kan zijn, (in Kroatie is het zo vanzelf sprekend), herken ik iets anders in het verhaal.
Vrouwen die grote moeite hebben om zich zonder make-up te vertonen, die gevangen zijn door de cosmetische industrie.

Is dat niet een juk van deze tijd?

[PietV.]

Ja, morgenavond dus.

Kwam je een paar weken geleden ook tegen in een programma, waar ik de naam inmiddels van vergeten ben.
Het ging dus over naturisme.

[herman van der helm]

Herman T,

Mooi dat verhaal van Willemijn en behalve dat naturisme zeker bevrijdend kan zijn, (in Kroatie is het zo vanzelf sprekend), herken ik iets anders in het verhaal.
Vrouwen die grote moeite hebben om zich zonder make-up te vertonen, die gevangen zijn door de cosmetische industrie.

Is dat niet een juk van deze tijd?

Dat kun je zo zeggen ja:
http://www.dailymail.co.uk/news/article ... efore.html" onclick="window.open(this.href);return false;

[herman van der helm]

Ja, morgenavond dus.

Kwam je een paar weken geleden ook tegen in een programma, waar ik de naam inmiddels van vergeten ben.
Het ging dus over naturisme.

Dat was hier:
http://www.metropolistv.nl/nl/themas/bl ... ding-bloot" onclick="window.open(this.href);return false;

En als je wilt weten hoe het wettelijk met bloot zijn nu eigenlijk zit, kun je mijn bijdrage bij de Tros Nieuwsshow van gisteren hier beluisteren:
http://m.radio1.nl/mobiel-radio1/gemist/fragment/130426" onclick="window.open(this.href);return false;

[doctorwho]

Ik hoorde je gistermorgen op radio 1 ook al voorbijkomen. Je wordt een bekende Nederlander

[herman van der helm]

Volgens mij zien we je binnenkort in Hart van Nederland.

Ja, morgenavond dus.

http://www.hartvannederland.nl/nederlan ... in-de-kou/" onclick="window.open(this.href);return false;

[Fish]

Is dat niet een juk van deze tijd?

Nah, geen juk, ik ben maar wat blij dat vooral ouderen iets aanhouden op het strand.

[Peter van Velzen]

Is dat niet een juk van deze tijd?

Nah, geen juk, ik ben maar wat blij dat vooral ouderen iets aanhouden op het strand.

Op het strand maakt het mij niet zoveel uit. Ik hoop dat de mensen in de bus zich enigzins kleden