Waarom werkt de stiltecoupé niet?

[Loekie1]

Gisteren was het weer zover. Ik zit lekker te lezen in een stiltecoupé, gaan er twee dames rechts van mij zitten en beginnen een luidruchtig gesprek over hele saaie zaken. Zelfs in een niet-stiltecoupé zou dit al zeer irritant geweest zijn.
Nog een jongen tegenover me die ook wil lezen en nog een meisje tegenover de dames die niet leest maar wel stil is.
Ik denk: de dames zullen zo wel merken dat ze in een stiltecoupé zitten.
Helaas.
Ik denk: ze zullen zo meteen misschien uitgepraat zijn.
Helaas niet.
Ik denk: ze zien wel dat er om hun heen stille mensen zitten en zullen hun praten dempen.
Nee dus.

En ik doe een walkman in, op zo hoog mogelijk volume.
Waarom zeg ik niets? De vorige keer had ik me toch voorgenomen er iets van te zeggen?
Misschien omdat het halftwaalf 's avonds is. Mensen vinden misschien dat de stiltecoupé dan niet meer geldt.
Misschien ben ik bang dat ik een dergelijk antwoord kan krijgen.

Heeft iemand een tip hoe je dit oplost?

[Krautsjo]

Assertief zijn en er wat van zeggen ?

[Jinny]

Ook meegemaakt enige tijd terug, trein Adam - Eindhoven (een van de zeldzame keren dat ik met het openbaar vervoer ga) en ergens in de stiltecoupé komen wat Brabantse dames en die gaan lekker overhard kwekken.
Na twee minuten heb ik nogal hard gevraagd door de coupé of ze de leeskunst machtig waren.
Het was van het een op het andere moment stil.

Daar ik wat verder weg zat konden ze mij niet zien en dus ook geen conclusie trekken aan de hand van mijn postuur.

[Krautsjo]

Ook meegemaakt enige tijd terug, trein Adam - Eindhoven (een van de zeldzame keren dat ik met het openbaar vervoer ga) en ergens in de stiltecoupé komen wat Brabantse dames en die gaan lekker overhard kwekken.
Na twee minuten heb ik nogal hard gevraagd door de coupé of ze de leeskunst machtig waren.
Het was van het een op het andere moment stil.

Daar ik wat verder weg zat konden ze mij niet zien en dus ook geen conclusie trekken aan de hand van mijn postuur.

Dat bedoel ik, alleen zou ik heel vriendelijk en direct er op gewezen hebben dat dit een stiltecoupé is. De stiltecoupé werkt alleen als voor iedereen duidelijk is waar die voor bedoeld is en ik laat me die prettige mogelijkheid om in alle rust in een trein te reizen niet afpakken omdat ik niet mondig genoeg kan of wil zijn. Ik hoef niet persé aardig gevonden te worden door jan en alleman .

Daarbij is een walkman op hoog volume ook heel erg storend in welke coupé dan ook, voor mij persoonlijk dan, want ik kan me daar slecht voor afsluiten.

[Loekie1]

Wat kun je het beste zeggen? 'Kunnen jullie niet lezen?' daar heb je jezelf mee want daarmee geef je aan dat je al helemaal gefrustreerd bent ondertussen.

Het is toch een vreemd psychologisch fenomeen dat NIEMAND er iets van durft te zeggen. In de hele coupé niet. Ik heb dat al verscheidene keren meegemaakt. Iedereen ondergaat het met het hoofd naar beneden.
Je raakt heel snel geirriteerd en dat voel je, en je bent bang dat dat duidelijk wordt als je er iets van gaat zeggen.
Het beste is om zo snel mogelijk iets ervan te zeggen, als je dat niet doet, is het te laat en ben je één bonk zenuwen geworden.

Het mooiste zou zijn als de conducteur na elk station even de stiltecoupé doorloopt en mensen erop wijst als ze zitten te praten.

[Loekie1]

Daarbij is een walkman op hoog volume ook heel erg storend in welke coupé dan ook, voor mij persoonlijk dan, want ik kan me daar slecht voor afsluiten.

Dat weet ik, maar in dit geval kwam ik er echt niet bovenuit met mijn walkman. De meeste muzieknummers hebben pauzes en dan hoor je dat gepraat erdoorheen bovendien. Het was zo'n stiltecoupé bovenin een dubbeldekker, met dat ronde plafond zit je helemaal op elkaars lip. Als er dan een stel heel luid zit te praten op een paar decimeter afstand, ben je echt de klos.

[GetBigFast]

Waarom werkt een stilte coupe niet?
Een deel van de mensen let niet eens op of ze in een stilte coupe zitten of niet. Dit doe ik zelf ook nooit, reis amper met de trein. Een andere deel is het er mogelijk niet mee eens of kan het niks schelen.

Mijn tip is: Indien je er last van heb zeg er iets van. Als je niks doet gebeurd er ook niks.

[Jinny]

Ben ik blijkbaar een uitzondering, ik trek mijn grote bek open.
En afhankelijk van het uiterlijk (van de tegenpartij) zal dat beleefd zijn, of grofstoffelijk.

Maar nogmaals, ik reis zelden met het OV, gemiddeld eens per 15 jaar oid.
En stiltecoupés let ik ook niet op, ik doe mijn mond toch niet open normaliter.

[Krautsjo]

Wat kun je het beste zeggen? 'Kunnen jullie niet lezen?' daar heb je jezelf mee want daarmee geef je aan dat je al helemaal gefrustreerd bent ondertussen.

Het is toch een vreemd psychologisch fenomeen dat NIEMAND er iets van durft te zeggen. In de hele coupé niet. Ik heb dat al verscheidene keren meegemaakt. Iedereen ondergaat het met het hoofd naar beneden.
Je raakt heel snel geirriteerd en dat voel je, en je bent bang dat dat duidelijk wordt als je er iets van gaat zeggen.
Het beste is om zo snel mogelijk iets ervan te zeggen, als je dat niet doet, is het te laat en ben je één bonk zenuwen geworden.

Het mooiste zou zijn als de conducteur na elk station even de stiltecoupé doorloopt en mensen erop wijst als ze zitten te praten.

Mooie opdracht voor jezelf in dit leven om er wel wat van te zeggen. En laat vooral niet de irritatie je de baas worden, helemaal mooi is als je op een gegeven kunt spelen dat er irritatie in je stem zit, terwijl je het helemaal van je af kunt laten glijden. En dat laatste is iets dat ik mezelf heel erg langzaam eigen aan het maken ben, is moeilijk maar een goede oefening. Jij gaat immers niet voor niets naar een stiltecoupé, dat moet je je door een stel geluidsvandalen niet af laten pakken .

[Krautsjo]

Daarbij is een walkman op hoog volume ook heel erg storend in welke coupé dan ook, voor mij persoonlijk dan, want ik kan me daar slecht voor afsluiten.

Dat weet ik, maar in dit geval kwam ik er echt niet bovenuit met mijn walkman. De meeste muzieknummers hebben pauzes en dan hoor je dat gepraat erdoorheen bovendien. Het was zo'n stiltecoupé bovenin een dubbeldekker, met dat ronde plafond zit je helemaal op elkaars lip. Als er dan een stel heel luid zit te praten op een paar decimeter afstand, ben je echt de klos.

Had ik al wel begrepen hoor

[Loekie1]

Een reactie van een vriendin:
"Ik sta wel eens op van mijn zitplaats en sluip dan (onderdanig ipv zelfbewust en vriendelijk)
met een duidelijk zichtbaar boek in de hand naar de kletsers toe, en vraag of ze zacht kunnen praten.
en een deel roept dan O, dan gaan we naar de volgende, maar sommige voelen zich op de teentjes
getrapt en laten je dat horen en voelen."

Het is niet helemaal mijn stijl om het zo aan te pakken, maar het is een idee. Ik zou dan zeggen: 'Zou u zacht willen praten, dit is een stiltecoupé.'

[Jinny]

Ben ik een hele pot botter, werkte ook.

[Loekie1]

helemaal mooi is als je op een gegeven kunt spelen dat er irritatie in je stem zit, terwijl je het helemaal van je af kunt laten glijden. En dat laatste is iets dat ik mezelf heel erg langzaam eigen aan het maken ben, is moeilijk maar een goede oefening.

Dit fascineert me wel, waar heb je dat geleerd? Toneelschool?

[Blues-Bob]

Ik ben in dit soort situaties meestal hard naar de boodschap, zacht naar de persoon. Dat wil zeggen dat ik bij irritatie doorgaans aangeef dat er irritatie optreed en dat ik verwacht dat de ander stopt mij te irriteren. Eerlijk zijn duurt ook in dit soort situaties het langst. Het zou me verbazen als het escaleert.

Overigens ben ik zelf ook welleens op mijn vingers getikt in een stilte coupe, terecht. Ik had daar zelf geen bezwaar tegen, hoewel het altijd vervelend is om verkeerd te doen.

Groet,

Bob

[vuurdoorn]

Ik denk dat ik in zo'n geval gewoon vriendelijk, maar duidelijk zou vragen of ze weten dat dit een stiltecoupe is en dat ik graag mijn boek wil lezen. Als je vriendelijk bent krijg je vaak wel vriendelijkheid terug. Begin je geirriteerd te doen krijg je vaak ook irritatie terug.

Wie weet hebben ze niet eens door dat ze in een stiltecoupe zitten. En reageren ze toch geirriteerd? Nou dat is dan hun probleem, als ze maar doen wat jij zegt. Beter dat zij geirriteerd zijn dan dat jij dat bent.

ik heb ook wel eens heerlijk zitten babbelen met een vriendin in een stiltecabine van de sauna, waar terecht wat van gezegd werd. Je voelt je even op de vingers getikt, maar ze hebben groot gelijk. Sorry gezegd en mond dichtgehouden.

Groet Kristel