Poezietrein

[The Prophet]

(Tekst pas net, hoe kan ik plaatjes verkleinen op het forum?)

[qualia]

Mijn associatie hiermee is redelijk breed: de poëzie in een andere vorm. Je komt het overal tegen, bv bij nieuwsberichten (de NS die verkondigt dat naar schatting 40% van de bladeren van de bomen is gevallen).

Dit fragment komt uit 'onder het melkwoud' van Dylan Thomas, vertaling Hugo Claus. Poëzie in de vorm van een hoorspel.




Polly Garter: En zo mooi als toen zal 't nooit meer zijn

Tweede stem: neuriet mooie Polly vol verlangen

Polly Garter: Als de boerejongen bij de eerste mooie dag
uit zijn heuvels komt en vragend naar mij lacht,
zal ik, voor de zon zinkt, liggen aan zijn zij,
een goede stoute jongen van de heuvelwei,
maar altijd weer denk ik als hij beeft aan mijn schoot
aan kleine Wee Willy en die is dood, dood, dood.

Eerste stem: De zonnige, trage, luie namiddag geeuwt en suft door de slapende stad. De zee ligt, likt en luilakt met vissen, die slapen in haar lijf. Het hooiland stil als Zondag, de stieren met hun ogen dicht aan de koorden, de dalen met de geiten en de margrietjes tukken blij en lui. De stomme eendenvijvers dutten. Wolken zakken en stapelen zich op Llaregyb Heuvel. Varkens knorren in een vochtig modderbad en glimlachen wijl zij brommen en dromen. Zij dromen van de eikelsvolle varkensdraf van de wereld, het wroeten naar varkensvruchten, de doedelzakkenuiers van de moederzeug, het gepiep en gesnuif van de knikkende wijfjesvarkens in bronst. Zij modder-koesteren zich in de varkens-minnende zon; hun staarten krullen, zij rollen en slabberen en snurken tot de diepe, behaaglijke slaap na het vreten. Ezels soezen engelachtig in de Ezelstraat.

Mrs. Pugh: Mensen met manieren

Tweede stem: keft koud Mrs. Pugh

[Blues-Bob]

Ik kon hem aanvankelijk niet vinden, ik zocht op de verkeerde auteur. Het blijkt van Alice Nahon te zijn, de kinderen van de Soetewey. Het is een overmatig romantische beschrijving van kinderen op het boeren land. Dit in tegenstelling tot de wat meer dramatische woordenwisseling die Qualia postte.

De kinderen van de Soetewey

Ze trekken ter schole ten halleveracht,
- het dorpje ligt ver van 't gehucht -
om 't even, of liefelijk 't zonneke lacht,
voor wind noch voor regen beducht.
Met blauw-baaien rokskens,
De blinkende blokskens
Van 's zaterdag vers gevernist,
Zo trekken ze zwijgend
De koppekens nijgend,
Door regen, door sneeuw of door mist;
Dan spreken die boerengespeelkens geen woord,
De groten trekken de kleineren voort.
"Klikkerdeklakker", zo kloefren de rijen
Op blokskens voorbij langs de grauwe kasseien.


Op grootmoeders neusdoek, met kopspeld gehecht
En kleurig met bloemen bestikt,
De strogele haren, heel stevig gevlecht,
Met vuurrode lintjes gestrikt ;
Bol-rode gezichtjes
En ogen als lichtjes,
De handekens fris en gezond ;
Hoe lief en hoe gekjes
Die boerene bekjes
Met koffierandekens rond ;
Zo stappen ze fier en als waren ze rijk !
Hun neusdoekje sleept met z'n tippen door 't slijk,
"Klikkerdeklakker", zo kloefren de rijen
Op blokskens voorbij langs de grauwe kasseien.


Des zomers dan lopen de jongens voorop ;
Ze knabblen aan raap of aan pee.
De meiskens die leren hun lessen luidop,
De kleintjes die zeggen ze mee.
Soms doen ze hun blokjes
En lichtgrijze sokskes
Aan 't oude kapelleken uit,
Dan klinkt langs de wegen
Het joelen u tegen
En 't plif-pleffend voetjes-geluid...
Maar zien ze in 't deurgat hun moederke staan
Gauw schieten ze sokskes en blokskens weer aan.
"Klikkerdeklakker"... zo kloefren de rijen
Op blokskens voorbij langs de grauwe kasseien.

http://users.telenet.be/gaston.d.haese/ ... tewey.html" onclick="window.open(this.href);return false;

Groet,

Bob

[Jinny]

ik ben voor jou gevallen
gevallen op de straat
ik zag je mooie ogen
maar de stoep te laat

[a.r.]

Gedichtje van Toon Hermans
op het geboortekaartje van mijn dochter

Ik zag dat jij me zag,
je keek en lachte even,
ik kan na nog dag na dag
die glimlach herbeleven.

[putter]

De wind waait,
de wind valt.
Laat het water golven,
trekt rimpels in het meer.
En vervaagt zo mijn rimpels,
en zo ook mijn spiegelbeeld.
De wind en het water,
zij tekenen mij.
En vagen mij weg,
laten mij zien zoals ik ben.
Telkens weer….. komen zij,
en vallen weg.
Ze spelen met elkaar.
Golven, vlagen, rimpels,
spetters, zuchten, stormen, golven,
Dat ben ik.
En dan weer stil,
dat ben ik.
Ik ben de wind en het water,
of zij zijn mij.


Henkie

[Blues-Bob]

Op een of andere manier doet het mij denken aan Immortelle I en III (1850-1852) van mijn favoriete dichter

Immortelle I
De maan glijdt langs de ruiten
En blikt mij vragend aan.
'Wat moet dat, bleke zanger, -
In uw ooghoek glinstert een traan?'

Zo gij de maan zelf niet waart,
'k Zou zeggen: loop naar de maan. -
Wat mij het oog doet glinstren,
Dat gaat geen schepsel aan

Immortelle III
Waarom ik de lome nachten
Met wrange tranen bedauw? -
Ik weet niet wat ik liever deed,
Dan dat ik het zeggen zou.

En wou ik het ook al zeggen,
Weet ik, of ik het wel kon?
Voor alles is er een oorzaak, -
Maar hebben mijn tranen een bron?

http://cf.hum.uva.nl/dsp/ljc/paaltjens/" onclick="window.open(this.href);return false;

Groet,

Bob

[siger]

Mededeling:
http://boeken.blog.nl/rubrieken/gadgets ... #more-5923" onclick="window.open(this.href);return false;

[siger]

Hugo Claus:

Ik schrijf je neer


Mijn vrouw, mijn heidens altaar,
Dat ik met vingers van licht bespeel en streel,
Mijn jonge bos dat ik doorwinter,
Mijn zenuwziek, onkuis en teder teken,
Ik schrijf je adem en je lichaam neer
Op gelijnd muziekpapier.

En tegen je oor beloof ik je splinternieuwe horoscopen
En maak je weer voor wereldreizen klaar
En voor een oponthoud in een of ander Oostenrijk.

Maar bij goden en bij sterrenbeelden
Wordt het eeuwige geluk ook dodelijk vermoeid,
En ik heb geen huis, ik heb geen bed,
Ik heb niet eens verjaardagsbloemen voor je over.

Ik schrijf je neer op papier
Terwijl je als een boomgaard in juli zwelt en bloeit.

[siger]

Paul van Ostayen

Clipboard03.jpg (82.41 KiB) 4027 keer bekeken

(afbeelding van gemaakt om de schikking te bewaren.)

[Blues-Bob]

Siger ik bewonder jouw kennis van (in mijn smaak) mooie poezie. Fijn dat je ze met ons deelt hier! Ik geniet ervan. Dat vond ik dat ik niet ongezegd moest laten.

Bedankt,

Bob

[siger]

Bedankt

Met plezier hoor. Hier nog een mooie van Vasalis.


De Idioot in het Bad

Met opgetrokken schouders, toegeknepen oogen, haast draven en vaak hakend in de mat,
leelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
gaat elke week de idioot naar ‘t bad.

De damp, die van het warme water slaat
maakt hem geruster: witte stoom…..
en bij elk kleedingstuk, dat van hem afgaat,
bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.

De zuster laat hem in het water glijden, hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
hij zucht, als bij het lesschen van zijn eerste dorst
en om zijn mond gloort langzaamaan een groot verblijden.

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
zijn dunne voeten staan rechtop als bleeke bloemen,
zijn lange, bleeke beenen, die reeds licht verdorden
komen als berkenstammen door het groen opdoemen

Hij is in dit groene water nog als ongeboren,
hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
en hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.
En elke keer, dat hij uit ‘t bad gehaald wordt, en stevig met een handdoek drooggewreven
en in zijn harde kleren word gesjord
stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.

en elke week wordt hij opnieuw geboren
en wreed gescheiden van het veilig water-leven,
en elke week is hem het lot beschoren
opnieuw een bange idioot te zijn gebleven

(had ik al elders op FT gezet, dus makkelijk copietje dit keer.)

[kiks]

Eigenlijk een liedje van Thé Lau.


DE GOD VAN NEDERLAND

De God van Nederland
laat de geest graag vrij bewegen
maar de greep van zijn strenge hand
houdt de stoutste dromen tegen

Een harde hand heeft ons geraakt
een harde hand heeft ons gekraakt
een harde hand heeft ons geslagen
zonder ons te breken

Maar een zachte hand heeft ons gemaakt
bezegeld en gezegend
een zachte hand heeft ons gemaakt
uit grijs, grijs schemerlicht
en zachte zomerregen

De God van Nederland
vaak kom je hem tegen
met zijn honden op het strand
druipend van de regen

De God van Nederland
het is die ongelikte beer
zie je hoe hij naar je kijkt
kom, kom geef je hand
we zijn zo buiten zijn bereik

[siger]

Hugo Claus, Oog om Oog.

11

Als ik lachte
werden de matrozen in Rotterdam verlegen dwergen

's Avonds moest mijn vader naar aloud gebruik
zaagsel voor het raam van mijn slaapkamer strooien
Fietsers vielen er over elkaar

Maar nu is er in deze dagen
iets aan de hand met mij
Hij heeft niet één keer geschreven uit Engeland

Nooit zal ik mijzelf meer zien zoals ik was
toen de 'Washington' in de haven lag en hij in mijn bed

[Destinesia]

Zelf een leuke bedacht in 2009

Relatieshit

Weer zie ik je rug
Ik mis je, je houdt terug
Je bent al weg als je hier bent
Lekkend je gedachten zend
Koetjes, kalfjes, razendsnel
Naar 't punt; we bellen wel