verrassend onderzoek

[Dat beloof ik]

Verder blijkt dat kinderen uit religieuze gezinnen een voorkeur hadden voor strengere straffen voor asociaal gedrag. Ook oordeelden ze harder over asociaal gedrag dan kinderen uit niet-religieuze gezinnen.

Ik lees beide zinnen als bij elkaar horend.

De kinderen zijn het eens over het asociale gedrag, maar verschillen in de mate van bestraffen.

Niet dus.

Inderdaad, daar heb je gelijk in. En Vilaine ook dan. Had ik niet goed gelezen.

[Athum]

Enkele theoretische bedenkingen over het onderzoek , ik heb zelf geen ervaring met (strikt) religieuze opvoeding.

Wat het door de religieus opgevoede kinderen harder straffen van asociaal gedrag betreft, dit lijkt hoofdzakelijk imitatiegedrag te zijn van de manier waarop hun ouders ermee omgaan.

Wat het minder/niet geneigd tot delen betreft, zou de (te?) eenvoudige oplossing kunnen zijn dat religieus opgevoede kinderen minder materieel verwend worden, zich minder bedeeld voelen in vergelijking met andere kinderen en daarom minder geneigd tot delen met anderen.

Het ligt wat voor de hand dat een (streng) religiueze opvoeding eerder negatief conditionerende middelen gebruikt om een gedragscode in te prenten dan een positief conditionerende. Dus veeleer bestraffing en berisping, nadruk op het slechte, met louter autoritaire argumenten ter rechtvaardiging, dan beloning, bevestiging, nadruk op het goede, met sociale voordelen als vertrouwen en vriendschap als motivatie. Het eerste leidt tot in zichzelf teruggeplooide kinderen, met een culpabiliteitsbesef, die veeleer zullen pogen straffen te vermijden dan kinderen die zullen pogen zo goed mogelijk te zijn in hun verhouding met anderen in de hoop van beloning. Kinderen die eerder negatief geconditioneerd zijn zullen positieve evaringen gebruiken om dat negatieve (strafervaring) egocentrisch te compenseren. Waarom zou je iets delen met anderen als de eerste en belangrijkste anderen hoofdzakelijk negatieve emoties veroorzaken?

Het voordeel van de positieve conditionering is een win/win situatie, veronderstellend dat het de bedoeling van ouders is hun kinderen sociaal zo optimaal mogelijk te integreren als respectvolle individuen. Dit bereiken zal afhankelijk zijn van de initieel sociale aard van de kinderen in kwestie. In meer of mindere mate zal "negatieve" opvoeding moeten bijsturen.

Het enige voordeel van de negatieve conditionering (wat een "win" - gezag- /verlies - fout,schuld- situatie is ) is dat het weinig pedagogisch inzicht behoeft en bij alle kinderen (ogenschijnlijk) zal "werken". Zelfs bij honden heeft het veeleer negatieve gevolgen, je krijgt angstige dieren die zich goed gedragen als de baas er bij is, maar verder totaal onbetrouwbaar zijn. Ik vermoed dat een combinatie van negatieve conditionering met een meer sociaal gericht argument vaak de vorm zal aannemen van een plicht/gebod. Als het kind aan die plicht kan ontkomen zonder gestraft te worden, dan zal het sterk in de verleiding zijn dat te doen.

Stel dat de onderzoekers de kinderen hadden verteld dat de stickers verloren zijn door het andere kind en dat ze nu moeten beslissen deze terug te brengen of niet. Veronderstellend dat ze teruggegeven worden, dan zullen de religieuze kinderen dat doen omdat ze "weten" dat het slecht is ze te houden en dus straf/berisping kunnen krijgen, de niet religieuze omdat het goed is ze terug te geven en hopen beloond/geprezen te worden. "Weten" : ze hoeven zich hiervan niet bewust te zijn, wat de bedoeling is van conditionering natuurlijk.