Ik licht er zomaar éen uit:
Wat ik van de God uit de bijbel niet begrijp is het volgende.addy stoker schreef: 8. In de verhalen over Abraham kom je polytheïsme tegen, dat klopt want Abraham kwam uit Ur ( het huidige Syrië) en daar was polytheïsme normaal, Abraham waagde het met de God van Israël, die hij in eerste instantie ook niet kende; over durf gesproken, echt geloof dus, een sprong in het diepe, en zo werd Israël Gods voorbeeld volk.
Adam kende Hem persoonlijk vanuit het paradijs.
Daarna wordt het contact snel minder en na 2000 jaar vermomt God zich in Ur onder de vele andere goden en zegt dan tegen Abram "Surprise , ik ben de echte God en met jouw nakomelingen ga ik verder"
Abram wordt geprezen om zijn geloof, ik zie dat anders.
In die tijd had elke familie zijn eigen god, zo ook Abram.
Het waren de Joden die de legendes over hun aartsvaders en hun bijbehorende god aan elkaar koppelden om zo een indrukwekkende Joodse geschiedenis te kunnen schrijven, doorspekt met een krachtig optreden van hun god.
Wij mensen houden wel van spelletjes maar een God die boven alles staat heeft toch wel andere mogelijkheden zich bekend te maken dan door een heidebrandje?
Vanaf Adam had Hij het contact levendig kunnen houden, geen God willen zijn voor een speciaal volk maar een God voor alle mensen.
Waarom trekt Hij zich eerst terug om vervolgens weer tevoorschijn te komen?
Als Hij de nakomelingen van Adam was blijven doordringen van Zijn bestaan waren er geen andere goden nodig geweest.
En daarnaast had Hij zich zoals aan Mozes aan alle heidense volken bekend kunnen blijven maken.
De christenen vinden het blijkbaar normaal dat de God uit de bijbel zich na het paradijs behoorlijk terug trok zodat de afgoderij welig kon tieren om vervolgens met een uitverkoren groepje verder te gaan.
Nog erger, Hij gebruikte dat groepje regelmatig om de afgodendienaars te doden.
De christenen hebben het geluk dat Jezus anders was, die was meer van de naastenliefde en in zijn voetsporen hebben de apostelen gepredikt dat het evangelie voor iedereen was.
Dat zou dan alles uit het verleden goed maken, toch een God van liefde omdat Hij zijn Vader was.
Zonder Jezus hadden ze nog steeds met een God van oog om oog en tand om tand gezeten.
De God van Abram uit de verzameling in Ur.
Is het niet naïef om vol te blijven houden dat die God de ware God is, gesteld dat er een ware God bestaat?
Ik zie het als volgt, eerst schrijven wat gelovigen een aantal wonderbaarlijke verhalen over hun God en vervolgens zeggen gelovigen duizenden jaren na hen dat die God nog steeds tot hen spreekt door de verhalen die toen bedacht zijn.
Ik kan mezelf een hoop wijs maken maar dat er middels een verhaal en teksten door een God tot mij gesproken wordt gaat er bij mij echt niet in.
Als een God tot de mensen wil spreken kan Hij wel andere mogelijkheden verzinnen dan steeds weer terug te vallen op een 2000 jaar oud boek!
