Ah, ok dan. Agreed.Doppelgänger schreef:Mijn punt was slechts dat ook 'goden' en 'bidden' concepten zijn waarvan jouw maatschappelijke aap zich bedient. Hetzelfde geldt voor mediteren. Dat ik mezelf ook van concepten bedien, staat als een paal boven water. Dat doet iedereen.bonifacius schreef:Heb je al is naar mijn onderschrift gekeken? Daar heb ik geschreven dat god een concept is....
Voor mij een dooddoener in de zin dan dat 'ik' - (ik zal over mezelf spreken) HET toch nooit zal weten.Doppelgänger schreef:Begrijp je dat dit een enorme dooddoener is? Zoekt en gij zult vinden? Dit is precies wat geloofsovertuigers verkondigen: "Als je je maar openstelt voor Jezus/Krishna/Allah/Ahura Mazda, zul je hem vinden." Dan is het toch niet vreemd als je toehoorders je meewarig aankijken?bonifacius schreef:Nog even opmerken dan het 'uiteindelijke ervaren' niet mogelijk is voor de maatschappelijke aap. Laat staan begrijpen wat het betekend want simpelweg niet te vatten. Het overstijgt immers het verstand, de rede.
Dus niet 'zoekt en gij zult vinden'. Wel zoek en gij zult vinden dat er niets te vinden is.
- Als ik 'openstellen voor' gebruik ik het onder de betekenis van: zet je weten is even op een schap. Concreet betekend dat: doe is even alsof je niets weet, doe is alsof.... zoals eerder vb. van gegeven.
Het is geweten dat psychiaters en psychologen hun cliënten soms aanraden aan toneel te gaan doen. De therapeutische waarde ervan? Het doen alsof men het personage is dat men uitbeeld. Ik zijn / haar huid - denkwereld kruipen. Flexibiliteit trainen in modellen van de wereld, wat elk individu heeft. Met als gevolg dat de 'patiënt-acteur' los begint te komen op een speelse manier van zijn onbewuste identificatie met zijn eigen model, gekend als: 'ik ben zo, ik kan niet anders denken'. In de toneelschool kon hij het anders wel, toen 'hij' het niet was maar een rol die hij speelde.
- Nog over het zoeken naar 'waarheid': Hoeveel de mensch er ook over filosofeert, Als hij wil weten, zoek hij en leest hij en zoek hij weer verder, en hij opent een deur, maar daarachter ligt weer een andere deur en hij denkt: daar zal ik het vinden, maar hij vind enkel een nieuwe deur, het is allemaal razend interessant, en hij zoekt maar weer verder.
Natuurlijk zal hij nooit vinden wat hij zoekt, maar in het formuleren van de vraag en het vinden van wat het niet is ligt vaak ook al een soort antwoord.
Als mijn geest wat aan het doordraaien is in een eindeloos "eureka, nu weet ik het! - nu weet ik het niet meer".
Stel ik mezelf een aantal vervelende vragen:
- wie wil het weten? Antwoord: 'ik'.
- wie is ik? - antwoord: euh 'ik'
- Is er wel een ik? - antwoord: euh ja zeker - of niet?
Soms helpt het concept te hanteren: 'er is geen ik, dat is enkel een illusie' me dan om het zoveelste boek dicht te doen.