Freethinker.nl

Fata Morgana schreef:Dus.. eigenlijk kijk ik naar ganzen die niet bestaan? De werkelijkheid is dan de geschiedenis, het is al voorbijgegaan, al geweest. Het is slechts een afbeelding van wat ooit in de kern echt was, echt heeft bestaan.
Daarom voel ik mij geen mens, ik voel mij één-zeven-miljardste van een mens, die ooit echt heeft bestaan.

Een mooi uitdagende verwarring die je ons hier voorschotelt!!
Alleen loopt je laatste zin niet in de pas met wat ervoor staat.

Het lijkt mij dat je elk moment echt bent; alleen op het moment dat je dat moment van echtheid denkt te kunnen vergelijken met eerder, is dat nu-moment al een herinnering en je gaat dan twee onechtheden, onbetrouwbare herinneringen, vergelijken.
Er zijn er maar weinigen die daar echt gelukkig van worden.
Tenzij het nu zo een kale troep, zonder opties naar een gelukkiger nu, is dat je je beter aan je herinneringen of zelfs echte fictie kunt overgeven.

Roeland

Ik snap Fatamorgana ergens wel.

Als je een ellendige periode kent zonder uitzicht en daardoor nog meer donkerte verwacht, en plots is er een lichtpuntje in de verte, kan je geluk niet op. Dan is het daar, zoeft het voorbij en blijkt het veel meer van je te vragen dan wat het uitschijnt je te geven. Je wordt wantrouwig tegenover datgene wat zich als 'geluk' aankondigt. Laatst won ik een wagen. Mijn geluk kon niet op. Het bleek dat ik echter geselecteerd was voor een wedstrijd. Ik moest mijn gegevens invullen en toetstaan dat bedrijven er gebruik van zouden maken. Ik heb er nooit nog iets van gehoord. Ik heb wel mijn privacy aan onbekenden gegeven.
Ik wordt wantrouwig tegenover anderen die je iets willen geven. Vaak is het niet wat het lijkt en als het iets is, komt vroeg of laat het prijskaartje. Zelfs familie of een goeie vriend, heeft zijn of haar prijskaartje. That's life. Maar niettemin ben ik gelukkig.

Ik ben best gelukkig omdat ik humor waardeer.
En hetvolgende zie ik ook gebeuren:

Wie hongert en dorstigt naar voeding, zal bij een kruimel of broodkorstje het geluk ervaren wat jij en ik bij een viergangenmaaltijd hebben (of misschien al niet meer). Een clochard of bedelaar die na maanden in een portiek met een deken over zich in de kou heeft moeten slapen en nu een slaapplaats aangeboden krijgt en zich kan douchen in een slecht verlicht hotel, dat voor de rest geen klanten meer werft... Het geluk kan niet op dat ie droog zit, een warme douche kan ervaren en in een echt bed kan liggen in dat hotel waar anderen aan voorbij gaan. Hij is gelukkiger dan de hotelgast verderop die ontevreden is over de service.
Maar wie verleent vandaag nog zijn hotel aan een clochard, zonder dat er een niet al te openlijk prijskaartje aan hangt?

Maar, wat ik geleerd heb is:
Als je je geluk van anderen laat afhangen, verwacht altijd een prijskaartje vroeg of laat.
"there is no such thing as a free lunch", ookal doet we dat uitschijnen.

Rereformed schreef: Geluk moet je soms vertalen met happiness (een gevoel wat je ervaart), en in andere gevallen met luck, een gelukkig toeval wat je overkomt. Zo kun je schrijven "It's a happy Sunday for me" of "It's a lucky Sunday for me". Dat heeft verschillende betekenis.

Happiness is iets wat niet automatisch van toeval afhankelijk is. Je kan dat gevoel ook bewust voor jezelf creëren.

Het bewust creëren van een geluksgevoel (happiness) doe ik door mijn perceptie te veranderen.
Ik verander gewoon hoe ik me voel, gegeven de omstandigheden waarin ik verkeer.

Dat heb ik vaak moeten doen om niet in een depressie weg te glijden. Na iedere psychose werd ik in mijn vermogens flink teruggezet, moest mijn carriere vaarwel gezegd worden samen met al mijn ambities. Huis door die omstandigheden kwijtraken en weer intrekken bij moeder.

In een ziekenhuis, waar je te horen hebt gekregen dat het bedrijfje dat je had per direct is opgeheven door ziekte, verwerk je dat natuurlijk eerst met verdriet. En zo snel mogelijk, als de tranen zijn weggeveegd, proberen je te herpakken. En dan stelt iemand in een groepsgesprek (in psychiatrisch ziekenhuis, gesloten afdeling) de vraag: "Hoe voel jij je?" Iedereen in de cirkel mag antwoorden en al snel blijkt de een het er nog vreselijker te vinden dan de ander.

En dan ben ik aan de beurt. Ik antwoordde: "Ik ben 3 weken op vakantie en ik ben ingecheckt in een hotel met vol pension met allemaal mensen die ik niet ken. Over drie weken verander ik mijn verblijfplaats en ben ik waarschijnlijk weer thuis. Dus ik heb een vakantiegevoel en ik probeer het zoveel mogelijk naar mijn zin te hebben. En dat valt wel mee, want het eten is hier beter dan ik had verwacht."

Ik ben ervan overtuigd dat het leven me niet overkomt. Zou ik dat denken, dan zou ik niet zijn waar ik nu ben op dit moment. Ik zou dan boos en verongelijkt het leven de schuld kunnen geven van de omstandigheden waar ik me in bevind. Het leven voltrekt zich o.a. door mij. Ik zie mezelf als hoofdoorzaak van mijn leven en als het me allemaal niet bevalt, moet ik me aanpassen.

Na vele psychoses bleek een WAO onvermijdelijk. Het vechten tegen de WAO en voor de re-integratie bleek een hopeloos gevecht. Met mijn ziekteverleden, mijn psychische beperkingen en de grote gaten in mijn c.v. was er geen andere optie dan me erbij neer te leggen. En opnieuw veel verdriet toen ik me dit realiseerde.
Totdat ik mijn perceptie ging wijzigen.

Heel veel mensen willen zo vroeg mogelijk stoppen met werken en willen bijvoorbeeld daarom de jackpot winnen van een loterij. Mijn huidige perceptie op mijn WAO is dat ik medisch gepensioneerd ben.

Voor meneer Suivante was zijn trouwdag de gelukkigste dag van zijn leven maar voor mij was het een crime. De hele dag op van die hakken in een knellende jurk, mijn lijf in een corset met wel honderd haakjes en oogjes. Een heel leger nat zoenende mensen, speeches zonder zout en ongebakken carpaccio op het menu.
Mijn huwelijksnacht was een nachtmerrie nog afgezien van het feit dat we ons eigen feest misten. Tantes uit het verre zuiden sliepen in ons bed, Bas, de huiswants, moest uitwijken naar de bank, ons restte enkel nog het bad.

Geluk, ik houd er niet van.

Pensee schreef:Mijn huwelijksnacht was een nachtmerrie nog afgezien van het feit dat we ons eigen feest misten. Tantes uit het verre zuiden sliepen in ons bed, Bas, de huiswants, moest uitwijken naar de bank, ons restte enkel nog het bad.

Geluk, ik houd er niet van.

Dus je bent blij met je nachtmerrie ?
Ik gelloof er niets van!

Iedereen houdt van geluk, want als je er niet van houdt, dan is het geen geluk. Misschien wel geluk voor een ander, maar geen geluk voor jou.
In welke betekenis je geluk ook hanteert, als je ergens niet van houdt dan is dat geen geluk.
Hou je soms van pech?
hou je van misslukking?
Hou je van een ontevreden gevoel?
Of hou je er soms van de kat wat wijs te maken?

Waar ik persoonlijk niet van hou, is de ongeduldge wens om absoluut gelukkig te wórden.
Pas als je ophoudt naar dat ultieme geluk te streven,
dan zal het je wellicht ten deel vallen,
want ontevredenheid is een hardnekkige menselijke neiging,
en zelfs de gelukkigste mens moet iets hebben om naar te streven.
Maar wie naar het ultieme streeft,
probeert een limiet te overschreiden,
die alleen maar benaderbaar is,
dus die kan nooit tevreden zijn.

Ik streef naar een glimlach op een gezicht.
en dat wil zo nu en dan wel lukken,

Samante schreef:

Rereformed schreef: Geluk moet je soms vertalen met happiness (een gevoel wat je ervaart), en in andere gevallen met luck, een gelukkig toeval wat je overkomt. Zo kun je schrijven "It's a happy Sunday for me" of "It's a lucky Sunday for me". Dat heeft verschillende betekenis.

Happiness is iets wat niet automatisch van toeval afhankelijk is. Je kan dat gevoel ook bewust voor jezelf creëren.

Het bewust creëren van een geluksgevoel (happiness) doe ik door mijn perceptie te veranderen.
..............
En opnieuw veel verdriet toen ik me dit realiseerde.
Totdat ik mijn perceptie ging wijzigen.
Mijn huidige perceptie op mijn WAO is dat ik medisch gepensioneerd ben.

Heel bijzonder jouw verhaal, maar het meest bijzonder vind ik de manier waarop je hiermee omgaat.
Het bijzondere hiervan is, dat als het je lukt, je ook weer vaak gelukkig kunt zijn, maar toch op zijn minst vrede kunt hebben met....

Ik houd het op "mijn waarden en normen veranderen".
Die zijn toch alleen maar opgelegd voor een bepaalde situatie.
Die houden geen rekening met het feit, dat je uit de boot kunt vallen.
Niet meer kunt voldoen aan de eisen van je omgeving.

Dat is wat ik meemaakte, toen het huis, boompje, beestje leven mij ontnomen werd.
Bestaande normen en waarden waren daarop gebouwd.
Deze overboord gooien en zelf andere zoeken in de nieuwe situatie.
Daarmee veranderde mijn perceptie van mijn wereld.

Peter van Velzen schreef: Pas als je ophoudt naar dat ultieme geluk te streven,
dan zal het je wellicht ten deel vallen,

Mag ik daarvan maken?
Pas als je ophoudt die dingen te zoeken, waarvan je denkt, dat ze je wel gelukkig zullen maken.
Want dan ben je blind voor de dingen, die je hebt en ook voor datgene, wat je zelf in huis hebt.

Ik streef naar een glimlach op een gezicht.

Sta je in het nu en ervaar je een ander gelukkig te maken, dan krijg je dat ook direct terug

Gelukkig zijn is voor mij; een gevoel van tevredenheid die me zo maar kan overspoelen. Het opeens beseffen; dit maakt me gelukkig, ik voel me goed.

Met prima omstandigheden heeft het niet altijd te maken, zelfs in een periode van werkeloosheid van mijn man voelde ik me best gelukkig. Terwijl ik periode van depressies ken waar voor ik niet altijd een aantoonbare reden kon aanwijzen.

Gelukkig wanneer mijn kinderen en kleinkinderen er zijn, wanneer ik een visser langs de waterkant groet en hij antwoord met: ''mooi weertje mevrouw''.
Wandelend in de bergen, lopend langs het strand, waarschijnlijk ervaar ik geluk omdat ik niet altijd gelukkig ben.

Storm schreef: Wandelend in de bergen, lopend langs het strand, waarschijnlijk ervaar ik geluk omdat ik niet altijd gelukkig ben.

Ik ken dit.
Extremen versterken elkaar.
Daarom zijn voor mij het gevoel van geluk of ongeluk momentopnamen.
Mijn gelukkigste ervaringen en gevoelens waren in de periode met mijn meest ongelukkige momenten.

Alhoewel dat niet gold voor de een echte chronische depressie.

Mariakat schreef:
Alhoewel dat niet gold voor de een echte chronische depressie.

Inderdaad een chronische depressies lijkt iets waar je geen vat op hebt.

Vorige keer las ik dat iemand zei: als je ongelukkig bent of ontevreden, dan zal je bereid zijn je situatie te veranderen waar je in zit. Als je gelukkig bent, blijf je waar je bent en verandert er niks. Dus het is niet perse slecht ongelukkig te zijn.

Soms is het ook gezond om ongelukkig te zijn wanneer iets je ontnomen wordt of je in een onleefbare situatie zit. Het zou juist ongezond zijn mocht je dan gelukkig zijn alsof je niks is overkomen. Dan pas scheelt er mentaal iets. Wanneer je bijvoorbeeld blij zou zijn wanneer je in concentratiekampomstandigheden moet overleven met je kinderen en je zo fris als een hoentje verderleeft. Dan is het begrijpelijk en zelfs wenselijk om daarmee ongelukkig te zijn.

Maartenn schreef:Vorige keer las ik dat iemand zei: als je ongelukkig bent of ontevreden, dan zal je bereid zijn je situatie te veranderen waar je in zit. Als je gelukkig bent, blijf je waar je bent en verandert er niks. Dus het is niet perse slecht ongelukkig te zijn.

Soms is het ook gezond om ongelukkig te zijn wanneer iets je ontnomen wordt of je in een onleefbare situatie zit. Het zou juist ongezond zijn mocht je dan gelukkig zijn alsof je niks is overkomen. Dan pas scheelt er mentaal iets. Wanneer je bijvoorbeeld blij zou zijn wanneer je in concentratiekampomstandigheden moet overleven met je kinderen en je zo fris als een hoentje verderleeft. Dan is het begrijpelijk en zelfs wenselijk om daarmee ongelukkig te zijn.

Bovenal is het van belang dat je jezelf kunt aanpassen aan de veranderende omstandigheden. Want je kunt ook in het ongelukkig zijn blijven hangen als je jezelf gaat zien als slachtoffer van die omstandigheden. Je zult alles moeten veranderen als alles verandert. Je schept dus gewoon een andere jij.

Want je kunt ook in het ongelukkig zijn blijven hangen als je jezelf gaat zien als slachtoffer van die omstandigheden. Je zult alles moeten veranderen als alles verandert. Je schept dus gewoon een andere jij.

Is dát werkelijk zo Samante.....of haal je dóór je ellende de diepste en meest ongekende kracht(en) in jezelf naar boven en leer je daardoor (eindelijk) te worden/zijn/accepteren wie je bent? Ik heb met diepe bewondering je schrijven van vanmiddag gelezen en woorden schieten mij nog steeds tekort om er op te reageren....soms kun je beter "stil " zijn en je hoofd buigen bij zo'n vanuit het ten diepste menszijn geschreven verhaal je hoofd buigen!

a.r. schreef:

Want je kunt ook in het ongelukkig zijn blijven hangen als je jezelf gaat zien als slachtoffer van die omstandigheden. Je zult alles moeten veranderen als alles verandert. Je schept dus gewoon een andere jij.

Is dát werkelijk zo Samante.....of haal je dóór je ellende de diepste en meest ongekende kracht(en) in jezelf naar boven en leer je daardoor (eindelijk) te worden/zijn/accepteren wie je bent? Ik heb met diepe bewondering je schrijven van vanmiddag gelezen en woorden schieten mij nog steeds tekort om er op te reageren....soms kun je beter "stil " zijn en je hoofd buigen bij zo'n vanuit het ten diepste menszijn geschreven verhaal je hoofd buigen!

Dat vind ik mooi! Dat is een opsteker.

EIgenlijk heeft het niet te maken denk ik met het opdiepen van ongekende krachten.
Je aanschouwt een veranderde situatie, bekijkt die vervolgens vanuit meerdere perspectieven en de meest negatieve perspectieven laat je voor wat ze zijn. Je kijkt natuurlijk ook naar je eigen mogelijkheden, maar soms moet je je erbij neerleggen dat je aan de situatie zelf weinig tot niets kunt veranderen. En dan is het meest positieve perspectief uiteindelijk bepalend.

Zoals in het voorbeeld van de gesloten afdeling waar je het liefst weg zou willen. Alleen heeft een rechter bepaald dat je daar drie weken zult moeten blijven tot je weer hersteld geacht wordt.
Aan de situatie zelf verander je dus niets, je hebt daar gewoon je tijd uit te zitten met de mensen die daar zijn. Je bent van huis bij vreemde mensen. Het meest positieve perspectief dat me inviel was dat het eigenlijk veel leek op een vakantie. Ik stelde me dan ook voor op vakantie te zijn en had ook echt een vakantiegevoel. Ergens wist ik dus wel dat het een gedwongen verblijf was en geen vakantie, maar mijn perceptie was gewijzigd en zo waren die drie weken snel om. Ik geloof zelfs dat ik eerder naar huis werd gestuurd omdat het zo goed ging met me.

En dat andere voorbeeld. Mensen die de Zwitserleven reclame zien en dromen van vroeg stoppen met werken. Dat Zwitserlevengevoel heb ik ook gekregen. De realiteit was dat ik niet meer aan de slag zou komen, dat het opnieuw vinden van een baan weer een psychose zou kunnen triggeren zoals dat eerder telkens gebeurd was, en uiteindelijk heb ik me erbij neergelegd. Dat Zwitserlevengevoel, maar dan zonder veel geld, had ik gerealiseerd. Toen ik dat inzag voelde ik me een stuk beter.

Samante schreef:
Dat Zwitserlevengevoel, maar dan zonder veel geld, had ik gerealiseerd. Toen ik dat inzag voelde ik me een stuk beter.

Samantha,

Ik hoop dat je dat Zwitserlevengevoel houdt tot in lengte van dagen.