Denk aan hoe je de wetenschap zie. De "wetenschappelijke methode" of wat dan ook. Redelijkerwijs is je perspectief op de wetenschap gebaseerd op enige formeel systeem. D.w.z. dat het gebaseered op zinnen en operaties daarop is. (Het
Hempel-Oppenheim-Schema is vaak impliciet geleerd in scholen.) Deze verklaringen zijn toch met zware problemen opgescheept. Er zijn bv. de
paradox van Hempel en de zaak van de kleur
"grue" maar het grootste overkoepelende probleem is het beruchte
frame-probleem: propositieverklaringen bevelen geen datastructuur of zoiets aan, om de vele zinnen verbonden met een theorie te exploiteren. Dit onvermogen om welke informatie in een actueel geval relevant is vast te stellen is de oorzaak van zaken zoals het voorgenoemde paradox van Hempel.
De filosoof Paul Churchland stel een helemaal ander perspectief van de wetenschap voor: "subsymbolic", gebaseerd op "hersenachtige" (??) modellen van de informatieverwerking. Als er is interesse voor dit onderwerp dan zal ik daarover uitweiden. (Of ook over een verwant onderwerp: mijn brandende haat tegen bv. Jerry Fodor en Steven Pinker.
)
