Hoe objectief kan psychologie zijn?

[Jagang]

Naar aanleiding van het volgende bericht in het gelijkte topic...
http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 60#p267462

Op Wikipedia onder homosexualiteit las ik het volgende:
Sinds 1990 is homoseksualiteit niet meer opgenomen in de lijst van geestesziekten van de Wereldgezondheidsorganisatie.

...vraag ik me simpelweg af hoe objectief psychologie is, en kan zijn.

Wanneer is er sprake van een stoornis, of een ander "probleem"?

Ik heb zelf nog even geen gevat antwoord.

[Fenomeen]

Psychiatrie is geen harde wetenschap.

Een parafilie is een stoornis als de persoon zelf of anderen er last van hebben.
Over wat nu wel en niet tot parafilie behoort is men het niet over eens.
M.i. spelen bv moralisme en cultuur een rol.
Dit zie je goed in dit voorbeeld.

[Kristoff]

Ja psychiatrie is op zichzelf normatief. Basispsychologie is toch in de praktijk descriptief ondanks er dingen zoals de "tools to theories" heuristiek en onverenigbare onderzoeksprogramma's zijn ... maar wezenlijk descriptief.

Uit persoonlijke ervaring kan ik tegen jullie zeggen dat psychiatrie wat serieuze problemen heeft, minstens hier in Amerika. Ik kreeg een diagnose van Asperger's als ik 12 jaar was, alhoewel ik beeldspraak versta, gesticuleer, grapjes maak ezv. ... vele van deze diagnoses bestaan om andere mensen te pathologiseren. Het is een echte puinhoop.

[Blues-Bob]

Naar aanleiding van het volgende bericht in het gelijkte topic...
http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 60#p267462

Op Wikipedia onder homosexualiteit las ik het volgende:
Sinds 1990 is homoseksualiteit niet meer opgenomen in de lijst van geestesziekten van de Wereldgezondheidsorganisatie.

...vraag ik me simpelweg af hoe objectief psychologie is, en kan zijn.

Wanneer is er sprake van een stoornis, of een ander "probleem"?

Ik heb zelf nog even geen gevat antwoord.

Afgezien dat ik niet weet welke lijst van geestesziekten bedoeld wordt, wil ik erop wijzen dat het bijstellen en aanpassen van theorieen juist een teken van objectiviteit is en niet van subjectiviteit.
De psychologie als geheel is volgens mij redelijk objectief, de psycholoog hoeft dat niet te zijn, noch als onderzoeker, noch als practicus. Dat classificaties veranderen is natuurlijk te relateren uit diverse ontwikkelingen die natuurlijk ook (onder andere) tijd, cultuur en plaatsgebonden kunnen zijn.

@Kristoff
De nieuwe DSM lijst (V) schijnt nogal een uitgebreide onderscheiding te maken in de diverse authistische beelden. Wat ik er tot noch toe van gezien heb (ik werk er zelf niet mee) is de DSM lijst nog altijd een zeer uitgebreide classificatie om een combinatie aan beschreven mechanismen en kenmerken te duiden, om zodoende een patient (of client zo je wilt) te kunnen duiden en snel kunt insteken op bepaalde behandelmethoden. De classificatie is natuurlijk slechts gedeeltelijk zinnig voor de patient / client, maar vooral ook zinnig voor de behandelaar of zorgaanbieder / andere gerelateerde instanties. Een patient met een virusinfectie heeft ook betrekkelijk weinig baat bij de diagnose. Zolang de zorg / behandeling maar geschikt is. (dat is natuurlijk een wat zwart-wit voorstellen, en spelen bevestiging en zelfkennis een rol in het weten van de diagnose, maar ik hoop dat het punt duidelijk is). Ik zie een classificatie als de DSM lijst wat anders dan een boek met ziekten en labels.

Groet,

Bob

[Kristoff]

De nieuwe DSM lijst (V) schijnt nogal een uitgebreide onderscheiding te maken in de diverse authistische beelden.

Wellicht. Maar dat betekent helemaal niet dat men zal daaraan een eind zien komen, de parade van kinderen met duidelijk valse ASD-diagnoses. Watch and see.

[Vilaine]

De DSM is opgesteld om natte vinger werk tegen te gaan.
Natuurlijk zijn de criteria afspraken. Maar men kan nu een diagnose stellen aan de hand van de lijst.
Een depressie is dus niet meer aandoening met sombere buien, maar een aandoening, die aan bepaalde criteria voldoet. Wat je er verder mee doet is een tweede.

Als iemand voldoet aan de criteria voor Asperger, dan "heeft" hij op dat moment Asperger. Of het een probleem voor iemand is, doet eigenlijk bij de diagnosestelling niet ter zake.

[a.r.]

Of je krijgt op 16 jarige leeftijd het etiketje "extreme pubertijd" opgeplakt en vervolgens op bijna 18 jarige leeftijd het etiketje "dreigende persoonlijkheidstoornis" opgeplakt door de ene psych en vier jaar later "DIS" door een andere psych. Ach als het "beesie" maar een naam heeft is het prima toch? Etiketje plakken, rugzakje met geld op de rug gehangen en de patient, de hulpverlener en de maatschappij kunnen met een gerust hart weer gaan slapen....toch? Oh nee, toch niet? Mwahhhh....we hebben immers altijd nog de religie, die de patienten wél rustig weten te krijgen....door hen te leren dat het in een hiernamaals allemaal beter voor hen wordt...dát maakt hen iig kalmer en gewilliger.....of ben ik nu weer erg cynisch?" Ik wacht vrolijk op DSM VI/VII?VIII/IX....etc en weer nieuwe diagnoses, waaraan weinig tot niets te doen is/blijkt te zijn en waarin (naasten van) patienten telkens weer te horen krijgen dát zij met hun rug tegen de muur staan:D

Ik maak mij daar met regelmaat boos over....het is verdrietig dat patienten (en hun naasten) met welk syndroom dan ook, (nog) niet geholpen kunnen worden, dat "ons" de kennis (nog) ontbreekt, maar wat duizendvoudig keer erger is, is dat er door de psych gedaan wordt alsof zij wél de benodigde kennis hebben om deze patienten te kunnen helpen...dmv therapie en/of medicijnen.....en dát kunnen ze héél vaak niet! Ze hebben de hun aangeboden lessen uit het hoofd geleerd....dát én dát zijn de symptomen...dan hoort daar dát etiketje op volgens DSM IV....oeps...bij DSM V...sorry hoor, maaruuuhhh....nieuwe diagnose!? De wereld is een gekkenhuis...oeps, weer cynisme van a.r.....doe/schrijf het nou niet a.r., ze bedoelen het toch allemaal goed! En idd iedereen bedoelt het goed, maar ondertussen zitten we met z'n allen wel met ons handen in het haar en geen psych heeft een werkelijke remedie voor de vele patienten (en/of hun naasten) in de aanbieding....wanneer ze "gegrepen" worden door "god" en zij hun existentiële houvast daarin kunnen vinden, dan moeten "wij" dat koesteren/pamperen....daarin vinden zij immers "geluk"...niet proberen hen op te laten groeien tot zelfstandig denkende en volwassen denkende mensen, maar hen klein houden...hen pamperen....zielig houden.....meegaan in wat zij denken "nodig" te hebben....vooral geen kritische vragen stellen....pamperen....er is jou iets overkomen en daarin moet je blijven hangen....respect voor wat je nog wél durft te doen na een jouw inziens traumatische ervaring....maar wél slachtoffer laten blijven voelen.... en aan degenen die zich daaraan persé willen ontworstelen laten weten dát ZIJ zich moeten aanpassen, dat ZIJ zich asociaal opstellen wanneer zij zich op zekere leeftijd niet meer laten vertellen door "bazen/deskundigen/autoriteiten" dat bazen/deskundigen/autoriteiten de BAAS zijn DOOR het door hen getoonde en door hen geroemde en door de meesten geadoreerde papiertje van "Ik heb mijn lesje geleerd". Hou nou op a.r., je hebt je punt wel gemaakt....ze doen werkelijk hun best, dát weet jij ook wel....en ja, dat weet ik óók wel, maar toch....wát mij er zo diep aan tegen staat is het feit dat óók zij machteloos staan tav hersenziekten, maar wel doen alsof zij hulp kunnen bieden. Dick Swaab's boek "Wij zijn ons brein" was na lange tijd, eindelijk weer eens een boek om met verademing (en herkenning) te lezen....."wij" ZIJN onze hersenverbindingen en die verbindingen hebben vaak vreemde kronkels.....hoe vervelend we het ook vinden om van die bevindingen kennis te moeten nemen.

[Kristoff]

De DSM is opgesteld om natte vinger werk tegen te gaan.
Natuurlijk zijn de criteria afspraken. Maar men kan nu een diagnose stellen aan de hand van de lijst.
Een depressie is dus niet meer aandoening met sombere buien, maar een aandoening, die aan bepaalde criteria voldoet. Wat je er verder mee doet is een tweede.

Als iemand voldoet aan de criteria voor Asperger, dan "heeft" hij op dat moment Asperger. Of het een probleem voor iemand is, doet eigenlijk bij de diagnosestelling niet ter zake.

Het spijt me: ik vil het onderwerp niet saboteren. Het is alleen dat de zaak het bloed doet koken.

Alleen de suggestie van Aspergers kan de psychiatrist tot een haastige diagnosis leiden. In mijn geval: ik hou niet daarvan, met idioten te spreken. (Er zijn teveel idioten; dat is waarom ik geen humanist ben. En is "ik hou niet daarvan" goed Nederlands? Het is goed Duits. Hoe dan ook...) Aldus: "kwalitatieve tekortkomingen in de sociale interactie". Sla geen acht op het feit dat mijn buren luide eikels waren, die vrijwel uit school werden gezet! Wat zou ik gemoeten hebben, om door deze mensen geaccepteerd te worden? Van die tijd leerde ik Zweeds. Aha! Dat betekent "overheersende preoccupatie". Omdat een taal te leren klaar op zichzelf obsessief is. Als Assburger kan ik ook sarcastische opmerkingen (zoals dit) niet verstaan. En zo voort...

En ik ben niet de enige:

http://www.sengifted.org/articles_couns ... rder.shtml

Het zou me niet verbazen, als deze "Procrustean" oplossing, "ieder buitenbeetje heeft Aspergers of ADHD" de levens van veel kinderen te gronde richt. Niet ieder van hen zal het licht zien.

/rant off

[siger]

Ik ben het er wel mee eens dat men bijzonder voorzichtig moet zijn met de toepassing van psychologische theorieën en psychiatrische behandelingen. Het is een jonge wetenschap waarin veel wordt aangenomen, dikwijls slechts om de eigen rol te vergroten, wat later verworpen wordt door terechte sociale weerstand.

Het is erg natuurlijk dat het psychiatrisch proces begint met klachten van de omgeving (ouders, school) maar het is bezwaarlijk als voor elke klacht wel een stempel gevonden wordt, dikwijls met levenslange medicatie of fysieke schade tot gevolg. Overvolle klassen, ouders die te laat kinderen krijgen, de hele hectische samenleving wordt door overbevolking een fout pad in geduwd, en we evolueren naar een samenleving die met chemische middelen overeind gehouden moet worden.

Hiermee wil ik geen afbreuk doen aan gezondheidswerkers die zich inspannen onder omstandigheden die anderen zich amper kunnen voortellen, maar algemeen moet men zeggen dat de drempel naar psychologische behandeling te laag is, zelfs tot het punt waarop de psychologie de sociale normatieve rol op zich gaat nemen. Ik denk daarbij natuurlijk weer aan een al te aanwezig slag van neurologen en evo-psychologen.

[Kristoff]

Hiermee wil ik geen afbreuk doen aan gezondheidswerkers die zich inspannen onder omstandigheden die anderen zich amper kunnen voortellen, maar algemeen moet men zeggen dat de drempel naar psychologische behandeling te laag is, zelfs tot het punt waarop de psychologie de sociale normatieve rol op zich gaat nemen. Ik denk daarbij natuurlijk weer aan een al te aanwezig slag van neurologen en evo-psychologen.

Ja, je hebt gelijk. De evolutionaire psychologie heeft zoooo veel methodologische tekorten. "The mind is massively modular" hahaha keep saying that and see if it sticks, dipshits.

[Vilaine]

Het is erg natuurlijk dat het psychiatrisch proces begint met klachten van de omgeving (ouders, school) maar het is bezwaarlijk als voor elke klacht wel een stempel gevonden wordt, dikwijls met levenslange medicatie of fysieke schade tot gevolg.

Een zeer terechte opmerking.
Nog niet eens zo lang geleden werden gedragsstoornissen geweten aan een slechte opvoeding, het waren rot jochies en meiden. Maar de ouders de schuld geven mocht niet meer. Vervolgens werd de maatschappij de schuld gegeven. Maar ja, waarom gaat het in diezelfde maatschappij vaak dan goed.
Toen kwam de Minimal brain dammage. Ja, ik kan er ook niks aan doen, dat mijn zoontje jouw zoontje steeds in elkaar timmert en steeds pest, hij heeft MBD. Later tja, hij heeft ADHD.

Eerder had iemand een rotkarakter, daar moest hij/zij maar wat aan doen. Nu is het, je moet er maar rekening mee houden, ik kan er ook niks aan doen, ik ben bordeline.

Tja, de mensen willen zelf een diagnose. De schuld bij jezelf (laten) leggen wordt niet meer geaccepteerd.

En dan krijg je een klas vol ADHD kinderen en vol bordeline kinderen en vol PPD-NOS kinderen.

[Kristoff]

Deze diagnoses kunnen integendeel een indirecte weg om de patiënte te beschuldigen.

Ook de nieuwsgierigheid is pathologisch geworden!

[Blues-Bob]

De DSM is opgesteld om natte vinger werk tegen te gaan.
Natuurlijk zijn de criteria afspraken. Maar men kan nu een diagnose stellen aan de hand van de lijst.
Een depressie is dus niet meer aandoening met sombere buien, maar een aandoening, die aan bepaalde criteria voldoet. Wat je er verder mee doet is een tweede.

Als iemand voldoet aan de criteria voor Asperger, dan "heeft" hij op dat moment Asperger. Of het een probleem voor iemand is, doet eigenlijk bij de diagnosestelling niet ter zake.

Hear hear. Opmerkelijk vind ik altijd dat men binnen de psychotherapie, psychiatrie en psychologie voor wat betreft psychopathologie weinig werkt met classificaties zoals in de geneeskunde de ICF doet.

@A.R.
Welke nieuwe diagnoses staan in de DSM V?

@Kristoff
Ik kan je maar zeer beperkt volgen. Het verkeerd gebruiken van een classificatie kan echter geen argument zijn de hele classificatie af te schaffen, maar zou de gebruikers van de classificatie moeten aangaan. (dat is het argument wat ik wel kan destileren uit jouw verhaal wat deels voortkomt uit eigen ervaring / annekdote). Het alternatief is handelen zonder classificatie. Dat lijkt me geen gelijkwaardig alternatief.

@allen
Laten we vooral niet de denkfout maken dat er nu geen dingen benoemd worden als karaktereigenschappen, en tevens niet denken dat de psychologie zich slechts met pathologie mag bezighouden. Psychologie bestudeert ook dingen als persoonlijkheid en persoonlijke eigenschappen.

Groet,

Bob

[Kristoff]

@Kristoff
Ik kan je maar zeer beperkt volgen. Het verkeerd gebruiken van een classificatie kan echter geen argument zijn de hele classificatie af te schaffen, maar zou de gebruikers van de classificatie moeten aangaan.

Waar. Het zou me toch verbazen als een derde van de kinderen met ASD-diagnoses eigenlijk autistisch zijn.

dat is het argument wat ik wel kan destileren uit jouw verhaal wat deels voortkomt uit eigen ervaring / annekdote

Meer dan een annekdote:

http://books.google.com/books?id=NQrtt-peg5AC

[GayaH]

<< >>
Het zou me toch verbazen als een derde van de kinderen met ASD-diagnoses eigenlijk autistisch zijn.
<< >>

• • 

Waarop is jouw verbazing gebaseerd?
Zie jij jezelf ook als een 'gifted child wich was misdiagnosed'?
*
Wat versta jij eigenlijk onder autistisch,
op welke punten ben je het oneens met de beschrijving in de DSM?

*