We doen hier niet aan topic gapen, hou daar aub rekening mee.
Bestaat de ziel?
Moderator: Moderators
Re: Bestaat de ziel?
Je moet niet mij een plezier doen maar je gewoon aan de regels houden!!!
We doen hier niet aan topic gapen, hou daar aub rekening mee.
We doen hier niet aan topic gapen, hou daar aub rekening mee.
Wat het probleem is met religie? De mens. Voor elke heilige lopen er 2 miljoen zondaars rond - Raymond Reddington
Re: Bestaat de ziel?
de ziel is het verschil tussen een dood en een levend lichaamMoeders schreef:Is er wel een definitie voor "ziel"?
Ik zelf kan me er niets bij voorstellen.
maarten manson
-
BadAssChick
- Ervaren pen
- Berichten: 773
- Lid geworden op: 21 feb 2011 20:01
- Locatie: purmerend
Re: Bestaat de ziel?
de ziel is de persoon die je bent in een levend lichaam...
dan zijn dieren toch ook zielen...ze hebben een persoonlijkheid als dier in een levend lichaam
dan zijn dieren toch ook zielen...ze hebben een persoonlijkheid als dier in een levend lichaam
Je kunt niet de Ultieme Realiteit veranderen, maar je kunt wel veranderen hoe je deze ervaart.
Met een paard onder je kont, kom je ook de wereld rond.
http://www.robustiano.nl" onclick="window.open(this.href);return false;
Met een paard onder je kont, kom je ook de wereld rond.
http://www.robustiano.nl" onclick="window.open(this.href);return false;
-
a.r.
Re: Bestaat de ziel?
Oeps Bac.....we ZIJN dieren. Manson speelt een semantisch spelletje om zijn gelijk te halen. Verzin een woord ..."elfje" of "god", of "geest", of "(bio)ziel, of "kabouter" of iets anders ongrijpbaars en bouw daar iets (als een boek bijv 
) omheen, hij heeft nog een uitgever gevonden ook....de mens gelooft graag in sprookjes, dus dat betekend voor de uitgever en Manson brood met beleg op de plank. Het maakt niet dát je onzin verkoopt, de mensen vragen er immers om....Geeft het volk brood en spelen! Hallleluya, heilig, heilig, heilig is het geloof in sprookjes! Manson heeft een "nieuw" sprookje geschreven, neem een goede raad van mij aan sprookjesboeken kunnen echt heel gemakkelijk weg lezen, maar er zijn andere en bovendien veel eerlijker en betere boeken te koop en heel af en toe zelfs gratis te lezen op het internet....omdat uitgevers dáár HELAAS GEEN brood (met dik beleg) inzien.
@Manson je hebt een kulboek geschreven en je kunt (blijkbaar voorlopig nog) van het één naar het ander filosofische vraagstuk hoppen en blijven doen alsof je iets heel belangwekkends geschreven hebt, maar het blijft ziel(ige) KUL!
) omheen, hij heeft nog een uitgever gevonden ook....de mens gelooft graag in sprookjes, dus dat betekend voor de uitgever en Manson brood met beleg op de plank. Het maakt niet dát je onzin verkoopt, de mensen vragen er immers om....Geeft het volk brood en spelen! Hallleluya, heilig, heilig, heilig is het geloof in sprookjes! Manson heeft een "nieuw" sprookje geschreven, neem een goede raad van mij aan sprookjesboeken kunnen echt heel gemakkelijk weg lezen, maar er zijn andere en bovendien veel eerlijker en betere boeken te koop en heel af en toe zelfs gratis te lezen op het internet....omdat uitgevers dáár HELAAS GEEN brood (met dik beleg) inzien. @Manson je hebt een kulboek geschreven en je kunt (blijkbaar voorlopig nog) van het één naar het ander filosofische vraagstuk hoppen en blijven doen alsof je iets heel belangwekkends geschreven hebt, maar het blijft ziel(ige) KUL!
-
BadAssChick
- Ervaren pen
- Berichten: 773
- Lid geworden op: 21 feb 2011 20:01
- Locatie: purmerend
Re: Bestaat de ziel?
a.r. schreef:Oeps Bac.....we ZIJN dieren. Manson speelt een semantisch spelletje om zijn gelijk te halen. Verzin een woord ..."elfje" of "god", of "geest", of "(bio)ziel, of "kabouter" of iets anders ongrijpbaars en bouw daar iets (als een boek bijv
@Manson je hebt een kulboek geschreven en je kunt (blijkbaar voorlopig nog) van het één naar het ander filosofische vraagstuk hoppen en blijven doen alsof je iets heel belangwekkends geschreven hebt, maar het blijft ziel(ige) KUL!
tja ik kan je hier alleen maar gelijk in geven
Je kunt niet de Ultieme Realiteit veranderen, maar je kunt wel veranderen hoe je deze ervaart.
Met een paard onder je kont, kom je ook de wereld rond.
http://www.robustiano.nl" onclick="window.open(this.href);return false;
Met een paard onder je kont, kom je ook de wereld rond.
http://www.robustiano.nl" onclick="window.open(this.href);return false;
Re: Bestaat de ziel?
Zou manson aan kunnen tonen dat kabouters een ziel hebben?
Zelfs als schepping bewezen wordt, is Magrathea net zo waarschijnlijk als God.
Re: Bestaat de ziel?
Bij leven een bioziel, als ze dood zijn een necroziel.Bonjour schreef:Zou manson aan kunnen tonen dat kabouters een ziel hebben?
Zoek het verschil.
Despite the high cost of living.....
it remains popular.
it remains popular.
Re: Bestaat de ziel?
Hoelang is een dood lichaam een dood lichaam en wanneer wordt het levenloze materie? Is aardolie nog een dood lichaam, of is dat levenloze materie? En het vergaan van dode cellen in een dood lichaam, tov bijvoorbeeld dode huidcellen die je verloren bent, hoe verhoudt dat zich tot elkaar?mmanson schreef:de ziel is het verschil tussen een dood en een levend lichaamMoeders schreef:Is er wel een definitie voor "ziel"?
Ik zelf kan me er niets bij voorstellen.
maarten manson
Volgens mij is, heb ik reeds eerder betoogd de volgende classificatie aardig nauwkeurig:
1. Psyche: Regels, en wetmatigheden met betrekking tot de met emotie verweven (bewust en onbewust) processen van het brein voornamelijk zichzelf uitende in gedrag.
2. Geest: De psyche zoals toepasbaar op 1 individu
4. Ziel: Een geest zonder lichaam -> in conflict met de psyche en dus logisch inconsistent, en dus m.i. bestaat de ziel niet.
Groet,
Bob
"You can think I'm wrong, but that's no reason to quit thinking." - House
Tiepvauden ondur voorbehauwt.
Tiepvauden ondur voorbehauwt.
Re: Bestaat de ziel?
Vilaine denk je dat de bioziel ook geslachtsgebonden is. Dus dat je van beide ouders de helft van de bioziel krijgt?Vilaine schreef:
Bij leven een bioziel, als ze dood zijn een necroziel.
Zoek het verschil.
Is de leegte niet een weldaad, geeft stilte niet veel rust, waarom moet onder leiding van dominees, goeroes, therapeuten en anderen alles kapot gezingeeft worden?
-
BadAssChick
- Ervaren pen
- Berichten: 773
- Lid geworden op: 21 feb 2011 20:01
- Locatie: purmerend
Re: Bestaat de ziel?
@BB een dood lichaam is gewoon een kadaver van het menselijk of een dierlijk lichaam,de persoon die daar in hoorde is er niet meer ...gewoon opgehouden te bestaan, of zoals sommige geloven beweren opgevaren naar de hemel....ofte wel het dode licham is zielloos geworden
Je kunt niet de Ultieme Realiteit veranderen, maar je kunt wel veranderen hoe je deze ervaart.
Met een paard onder je kont, kom je ook de wereld rond.
http://www.robustiano.nl" onclick="window.open(this.href);return false;
Met een paard onder je kont, kom je ook de wereld rond.
http://www.robustiano.nl" onclick="window.open(this.href);return false;
Re: Bestaat de ziel?
@BAC
Volgens mij is ieder lichaam zielloos.
Zie classificatie zoals eerder gepost.
De ziel is volgens mij een verzinsel voor een geest zonder lichaam, gedaan vanuit de aantoonbaar foutieve aanname dat de geest geen lichaamsfuncties nodig heeft.
Was die aanname echter juist geweest dan begrijp ik dat als de lichaamsfuncties wegvallen er iets over blijft. In de noodzaak datgeen te duiden is men volgens mij tot het woord "ziel" gekomen.
Maar helaas voor datgeen wat ik geest noem zijn lichaamsfuncties vereist, dus bestaat dat niet voort zonder lichaam, dus geen ziel.
Verder ben ik het natuurlijk met je eens dat dood een aanduiding is voor iets waarvan zeer aannemelijk is dat het levend is geweest (kernkenmerken van leven o.a. eigen stofwisseling, adaptief vermogen, voortplanting).
Groet,
Bob
Volgens mij is ieder lichaam zielloos.
Zie classificatie zoals eerder gepost.
De ziel is volgens mij een verzinsel voor een geest zonder lichaam, gedaan vanuit de aantoonbaar foutieve aanname dat de geest geen lichaamsfuncties nodig heeft.
Was die aanname echter juist geweest dan begrijp ik dat als de lichaamsfuncties wegvallen er iets over blijft. In de noodzaak datgeen te duiden is men volgens mij tot het woord "ziel" gekomen.
Maar helaas voor datgeen wat ik geest noem zijn lichaamsfuncties vereist, dus bestaat dat niet voort zonder lichaam, dus geen ziel.
Verder ben ik het natuurlijk met je eens dat dood een aanduiding is voor iets waarvan zeer aannemelijk is dat het levend is geweest (kernkenmerken van leven o.a. eigen stofwisseling, adaptief vermogen, voortplanting).
Groet,
Bob
"You can think I'm wrong, but that's no reason to quit thinking." - House
Tiepvauden ondur voorbehauwt.
Tiepvauden ondur voorbehauwt.
Re: Bestaat de ziel?
In dit topic is naar mijn mening noch een bevredigende definitie van ‘de ziel’ gegeven, noch een afdoende behandeling van de vraag naar ‘het bestaan’ ervan te bekennen. Ik val met mijn bijdrage daarom maar pardoes midden in een lopende discussie, niet door deze te negeren, want ik ben juist door het warrige verloop ervan gemotiveerd er mijn wending aan te willen geven, maar wel zonder er direct op in te gaan.
Het heersend kader, dat maatgevend is voor wat als bestaanbaar geldt in ons tijdperk, is dat van de moderne wetenschap, waarin stelselmatig wordt uitgegaan van 1. de analyseerbaarheid van de werkelijkheid in logisch onafhankelijke gegevens met exacte termen en van 2. de mogelijke wetmatigheid van sommige verbanden tussen die gegevens, formuleerbaar in een mathematische taal en controleerbaar geconstrueerd in een experimentele opstelling. Op basis van deze uitgangspunten en vooral dankzij de omvorming van experimentele opstellingen in bruikbare technieken acht men de objecten van de moderne wetenschap ‘echter’ dan wat dan ook. Met de technieken die zij aflevert toont zij namelijk praktisch aan vat te hebben op hoe de werkelijkheid werkt. Een ‘ware’ theorie is experimenteel bewezen en op die manier wordt dus elke succesvolle (experimentele) techniek tot hoogste waarheidscriterium verheven. Moderne wetenschap is wezenlijk technologie weliswaar op basis van systeem-inzichten.
Binnen dit kader is een ‘ziel’ (of ‘psyche’) onbestaanbaar. Ze wordt niet aangetroffen als een logisch onafhankelijk gegeven benoembaar met een exacte term, ze is niet analyseerbaar als samengesteld uit zulke gegevens en ze is ook geen wetmatig verband tussen zulke gegevens.
In plaats van luid te verklaren dat een zinvol gebruik van het woord is uitgesloten, kunnen we beter op zoek naar een maatgevend kader waarin het wel funktioneert. Daarvoor moet men uiteraard wel bereid zijn om de moderne wetenschap als huidig gezaghebbende bepaling van het bestaanbare even tussen haken te zetten, even te verlaten en even te vergeten...
In een Aristotelisch kader van wetenschap staat de verhouding centraal tussen aanleg en voltooiing, (‘potentie’ en ‘actualiteit, of: ‘dynamis’ en ‘energeia’). Zo is elk mens in aanleg rationeel. Die aanleg maakt een mens precies tot wat hij als mens is. Maar niet elk mens is feitelijk rationeel. Wat hij in wezen is, is de mens niet altijd werkelijk. Daarvoor is nodig dat de aanleg wordt geactualiseerd, bij voorbeeld met daadwerkelijk kennisvergaring. De mens is rationeel in voltooide zin op het moment en in zoverre hij iets kent of beoordeelt. (Daarbij zijn overigens nog twee graden te onderscheiden, ik kan namelijk 1. iets kennen terwijl het impliciet blijft, wanneer ik bijvoorbeeld met iets anders bezig ben of slaap en ik kan 2. iets daadwerkelijk beschouwen en het dus acuut voor mijn ‘geestesoog’ houden, bij voorbeeld door mij iets te herinneren.)
De menselijke ziel is te beschouwen als ‘het denkvermogen’ (intellect) waarin ‘de gedachte’ aan ‘het denkbare’ voltooid wordt (en het proces van kennen en oordelen eigenlijk tot een einde komt met een besluit). Mensen zijn niet in staat om het denkbare (telkens de wezenlijke structuur van het bestaande) inhoudelijk-onmiddellijk te kennen (i.t.t. zuiver geestelijke wezens). Zij kennen de beginselen van de vorm slechts doorheen de discursieve werkzaamheid van het verstand en doorheen de zintuigelijke waarneming. Maar met het denkvermogen is de mens wel in staat om van deze bemiddeling te abstraheren en zo de wezensinzichten uit te zuiveren en zodoende begrippen ‘in zichzelf’ te vormen. Deze begrippen zijn niet opgebouwd uit ervaringsgegevens (dat zou een moderne misvatting zijn), maar juist direct betrokken op de vorm van de werkelijkheid zelf, ze vatten simpelweg de ware beginselen en zijn in die zin verder onherleidbaar in zichzelf gefundeerd. Het denkbare lag dus altijd al (los van materie) potentieel besloten in de ziel. De bemiddeling die nodig was betrof slechts de lichamelijke effectuering en niet een structurering van de gedachte vorm zelf; hoewel het intellect dus geincarneerd blijft en er derhalve geen rechtstreeks contact met de werkelijkheid in z’n wezenlijkheid mogelijk is, hebben de gedachten die zij vormt wel formeel-onmiddellijk betrekking op de denkbare wezensvormen.
Op die manier bereikt ondertussen het lichaam (waarmee we waarnemen) haar eigen doeleinde in de ziel. Het lichaam bestaat voor de ziel als bemiddelende instantie bij kennisvergaring en ook als er-op-uit die kennis te verwerkelijken. In die dubbele zin is het lichaam werktuig van de ziel, zonder dat de ziel overigens moeite hoeft te doen om dat werktuig te hanteren (dat zou weer een moderne misvatting zijn). Beter is te zeggen dat de ziel de uiteindelijke werkzaamheid van het lichaam is. De ziel leidt het lichaam door aantrekkelijk voor dit lichaam te zijn… In die zin is de ziel vorm- en doeloorzaak van de mens, die dus als samengesteld wezen daarbij het lichaam als stof- en werkoorzaak heeft.
De ziel is dan tevens zelf leidend principe van een samengesteld, levend wezen te noemen, omdat het ons motiveert op basis van beginselen (en niet op basis van indrukken).
Tot zo ver een Aristotelische interpretatie van ‘het bestaan van de ziel’. Wat meteen opvalt is dat hier geen sprake is van een onverklaard dualisme tussen lichaam en ziel (zoals dat van Descartes). Het dualisme tussen potentie en act is hier juist verklarend van aard… Het gaat niet om twee ‘dingen’ waartussen een relatie moet worden gedacht, maar eerder om telkens een enkel individu waaraan verschillende aspecten worden onderscheiden (met name de stof en de vorm) en ‘de relatie’ daartussen wordt duidelijk als ‘zelf-verwerkelijkingsproces’.
Men kan tegenwerpen dat het Aristotelisch denkkader weinig tot geen praktisch nut heeft gegenereerd. Maar dat was nooit een principieel doel van dat kader. Integendeel: beschouwelijk leven is juist het overstijgen van alle praktische zorgen en inkeer in het denken, dat in de fysica nooit tot een echt einde komt, maar dat wel resoluut doet in de metafysische sfeer, waarbinnen de ziel inzichten bereikt in ‘het zijnde als zijnde’. Daarbij is ‘succes’ natuurlijk geen criterium, maar wel afronding naar een geschikte maatverhouding, bij voorbeeld in de ethiek. Zo is metafysische wetenschap veel beter in staat om doelen te stellen en waarden te hechten (in plaats van middelen te ontwikkelen of kwantitatieve normen aan te leggen, waartoe moderne wetenschap dient), omdat zij beginselen kent (en niet slechts postuleert)…
-Mijn antwoord luidt dus: de ziel bestaat, maar de vraag is meer waar zij bestaat.
Kloosters in plaats van fabrieken… Plekken waar de ziel wordt verzorgd in onderscheid van plekken waar het lichaam wordt ontlast…
Ik ontleende voor deze bijdrage losjes het een en ander aan:
Verspreide opvattingen van Otto Duintjer en Theo de Boer (voor wat betreft moderne wetenschap).
Verspreide opvattingen van Aristoteles en Thomas van Aquino, te vinden onder andere in:
Aristoteles, De ziel, vertaling, inleiding, aantekeningen van Ben Schomakers, Damon 2000
Thomas van Aquino, Metafysica tussen ervaring en transcendentie, ingeleid, vertaald en geannoteerd door Rudi te Velde, Kok Agora, 1994
Het heersend kader, dat maatgevend is voor wat als bestaanbaar geldt in ons tijdperk, is dat van de moderne wetenschap, waarin stelselmatig wordt uitgegaan van 1. de analyseerbaarheid van de werkelijkheid in logisch onafhankelijke gegevens met exacte termen en van 2. de mogelijke wetmatigheid van sommige verbanden tussen die gegevens, formuleerbaar in een mathematische taal en controleerbaar geconstrueerd in een experimentele opstelling. Op basis van deze uitgangspunten en vooral dankzij de omvorming van experimentele opstellingen in bruikbare technieken acht men de objecten van de moderne wetenschap ‘echter’ dan wat dan ook. Met de technieken die zij aflevert toont zij namelijk praktisch aan vat te hebben op hoe de werkelijkheid werkt. Een ‘ware’ theorie is experimenteel bewezen en op die manier wordt dus elke succesvolle (experimentele) techniek tot hoogste waarheidscriterium verheven. Moderne wetenschap is wezenlijk technologie weliswaar op basis van systeem-inzichten.
Binnen dit kader is een ‘ziel’ (of ‘psyche’) onbestaanbaar. Ze wordt niet aangetroffen als een logisch onafhankelijk gegeven benoembaar met een exacte term, ze is niet analyseerbaar als samengesteld uit zulke gegevens en ze is ook geen wetmatig verband tussen zulke gegevens.
In plaats van luid te verklaren dat een zinvol gebruik van het woord is uitgesloten, kunnen we beter op zoek naar een maatgevend kader waarin het wel funktioneert. Daarvoor moet men uiteraard wel bereid zijn om de moderne wetenschap als huidig gezaghebbende bepaling van het bestaanbare even tussen haken te zetten, even te verlaten en even te vergeten...
In een Aristotelisch kader van wetenschap staat de verhouding centraal tussen aanleg en voltooiing, (‘potentie’ en ‘actualiteit, of: ‘dynamis’ en ‘energeia’). Zo is elk mens in aanleg rationeel. Die aanleg maakt een mens precies tot wat hij als mens is. Maar niet elk mens is feitelijk rationeel. Wat hij in wezen is, is de mens niet altijd werkelijk. Daarvoor is nodig dat de aanleg wordt geactualiseerd, bij voorbeeld met daadwerkelijk kennisvergaring. De mens is rationeel in voltooide zin op het moment en in zoverre hij iets kent of beoordeelt. (Daarbij zijn overigens nog twee graden te onderscheiden, ik kan namelijk 1. iets kennen terwijl het impliciet blijft, wanneer ik bijvoorbeeld met iets anders bezig ben of slaap en ik kan 2. iets daadwerkelijk beschouwen en het dus acuut voor mijn ‘geestesoog’ houden, bij voorbeeld door mij iets te herinneren.)
De menselijke ziel is te beschouwen als ‘het denkvermogen’ (intellect) waarin ‘de gedachte’ aan ‘het denkbare’ voltooid wordt (en het proces van kennen en oordelen eigenlijk tot een einde komt met een besluit). Mensen zijn niet in staat om het denkbare (telkens de wezenlijke structuur van het bestaande) inhoudelijk-onmiddellijk te kennen (i.t.t. zuiver geestelijke wezens). Zij kennen de beginselen van de vorm slechts doorheen de discursieve werkzaamheid van het verstand en doorheen de zintuigelijke waarneming. Maar met het denkvermogen is de mens wel in staat om van deze bemiddeling te abstraheren en zo de wezensinzichten uit te zuiveren en zodoende begrippen ‘in zichzelf’ te vormen. Deze begrippen zijn niet opgebouwd uit ervaringsgegevens (dat zou een moderne misvatting zijn), maar juist direct betrokken op de vorm van de werkelijkheid zelf, ze vatten simpelweg de ware beginselen en zijn in die zin verder onherleidbaar in zichzelf gefundeerd. Het denkbare lag dus altijd al (los van materie) potentieel besloten in de ziel. De bemiddeling die nodig was betrof slechts de lichamelijke effectuering en niet een structurering van de gedachte vorm zelf; hoewel het intellect dus geincarneerd blijft en er derhalve geen rechtstreeks contact met de werkelijkheid in z’n wezenlijkheid mogelijk is, hebben de gedachten die zij vormt wel formeel-onmiddellijk betrekking op de denkbare wezensvormen.
Op die manier bereikt ondertussen het lichaam (waarmee we waarnemen) haar eigen doeleinde in de ziel. Het lichaam bestaat voor de ziel als bemiddelende instantie bij kennisvergaring en ook als er-op-uit die kennis te verwerkelijken. In die dubbele zin is het lichaam werktuig van de ziel, zonder dat de ziel overigens moeite hoeft te doen om dat werktuig te hanteren (dat zou weer een moderne misvatting zijn). Beter is te zeggen dat de ziel de uiteindelijke werkzaamheid van het lichaam is. De ziel leidt het lichaam door aantrekkelijk voor dit lichaam te zijn… In die zin is de ziel vorm- en doeloorzaak van de mens, die dus als samengesteld wezen daarbij het lichaam als stof- en werkoorzaak heeft.
De ziel is dan tevens zelf leidend principe van een samengesteld, levend wezen te noemen, omdat het ons motiveert op basis van beginselen (en niet op basis van indrukken).
Tot zo ver een Aristotelische interpretatie van ‘het bestaan van de ziel’. Wat meteen opvalt is dat hier geen sprake is van een onverklaard dualisme tussen lichaam en ziel (zoals dat van Descartes). Het dualisme tussen potentie en act is hier juist verklarend van aard… Het gaat niet om twee ‘dingen’ waartussen een relatie moet worden gedacht, maar eerder om telkens een enkel individu waaraan verschillende aspecten worden onderscheiden (met name de stof en de vorm) en ‘de relatie’ daartussen wordt duidelijk als ‘zelf-verwerkelijkingsproces’.
Men kan tegenwerpen dat het Aristotelisch denkkader weinig tot geen praktisch nut heeft gegenereerd. Maar dat was nooit een principieel doel van dat kader. Integendeel: beschouwelijk leven is juist het overstijgen van alle praktische zorgen en inkeer in het denken, dat in de fysica nooit tot een echt einde komt, maar dat wel resoluut doet in de metafysische sfeer, waarbinnen de ziel inzichten bereikt in ‘het zijnde als zijnde’. Daarbij is ‘succes’ natuurlijk geen criterium, maar wel afronding naar een geschikte maatverhouding, bij voorbeeld in de ethiek. Zo is metafysische wetenschap veel beter in staat om doelen te stellen en waarden te hechten (in plaats van middelen te ontwikkelen of kwantitatieve normen aan te leggen, waartoe moderne wetenschap dient), omdat zij beginselen kent (en niet slechts postuleert)…
-Mijn antwoord luidt dus: de ziel bestaat, maar de vraag is meer waar zij bestaat.
Kloosters in plaats van fabrieken… Plekken waar de ziel wordt verzorgd in onderscheid van plekken waar het lichaam wordt ontlast…
Ik ontleende voor deze bijdrage losjes het een en ander aan:
Verspreide opvattingen van Otto Duintjer en Theo de Boer (voor wat betreft moderne wetenschap).
Verspreide opvattingen van Aristoteles en Thomas van Aquino, te vinden onder andere in:
Aristoteles, De ziel, vertaling, inleiding, aantekeningen van Ben Schomakers, Damon 2000
Thomas van Aquino, Metafysica tussen ervaring en transcendentie, ingeleid, vertaald en geannoteerd door Rudi te Velde, Kok Agora, 1994
-
a.r.
Re: Bestaat de ziel?
Ik kreeg gisteren al kriebels tijdens het lezen van je voorsteltopic, maar tijdens het lezen van bovenstaande voelde ik een enorme jeuk en grote rode plekken onstaan en niesen!!!....ha..ha..hatsjoe...sorry. Autoriteitsallergie! Vreselijk gewoon, hoeveel antihistamine ik ook slik of smeer, er is geen kruid tegen gewassen!
Er wordt teveel geneuzeld in dit land! http://www.nu.nl/politiek/2529521/te-ve ... kamer.html
Er wordt teveel geneuzeld in dit land! http://www.nu.nl/politiek/2529521/te-ve ... kamer.html
Re: Bestaat de ziel?
Maar ze is wel conflicterend met die gegevens (in het bijzonder neuropsycho- en fysiologie). Einde oefening dus voor de ziel.Marinus_M schreef: Binnen dit kader is een ‘ziel’ (of ‘psyche’) onbestaanbaar. Ze wordt niet aangetroffen als een logisch onafhankelijk gegeven benoembaar met een exacte term, ze is niet analyseerbaar als samengesteld uit zulke gegevens en ze is ook geen wetmatig verband tussen zulke gegevens.
Omdat het andere kader conflicteerd, moet er een kader bij verzonnen worden zodat de ziel niet alleen past, maar bovendien noodzakelijk is! Een aanname om een aanname stand te laten houden. Weinig zinvol en nog minder betrouwbaar. Beter is het om het scheermes van Ockham erbij te halen en die aanname weg te snijden.In plaats van luid te verklaren dat een zinvol gebruik van het woord is uitgesloten, kunnen we beter op zoek naar een maatgevend kader waarin het wel funktioneert. Daarvoor moet men uiteraard wel bereid zijn om de moderne wetenschap als huidig gezaghebbende bepaling van het bestaanbare even tussen haken te zetten, even te verlaten en even te vergeten...
Ik ben eigenlijk heel goed in tennis, maar het komt er steeds niet van. Eigenlijk ben ik heel rustig, maar ik heb de tijd niet om rust te nemen.In een Aristotelisch kader van wetenschap staat de verhouding centraal tussen aanleg en voltooiing, (‘potentie’ en ‘actualiteit, of: ‘dynamis’ en ‘energeia’). Zo is elk mens in aanleg rationeel. Die aanleg maakt een mens precies tot wat hij als mens is. Maar niet elk mens is feitelijk rationeel. Wat hij in wezen is, is de mens niet altijd werkelijk. Daarvoor is nodig dat de aanleg wordt geactualiseerd, bij voorbeeld met daadwerkelijk kennisvergaring. De mens is rationeel in voltooide zin op het moment en in zoverre hij iets kent of beoordeelt. (Daarbij zijn overigens nog twee graden te onderscheiden, ik kan namelijk 1. iets kennen terwijl het impliciet blijft, wanneer ik bijvoorbeeld met iets anders bezig ben of slaap en ik kan 2. iets daadwerkelijk beschouwen en het dus acuut voor mijn ‘geestesoog’ houden, bij voorbeeld door mij iets te herinneren.)
Smoesjes! Sommige mensen kunnen nu eenmaal niet goed tennissen, of zijn nu eenmaal erg druk. Externaliseren en attributies bedenken / hebben doet daar niets aan af. Wellicht tijd om de potentie die je hebt om de opvatting van een ziel van je af te gooien, om te zetten in een act.Dus de man die de w.c.-rol bedacht, had ergens het fenomeen w.c.-rol in zijn / haar ziel zitten. En hij / zij die hem niet bedacht wellicht ook, maarja dat zullen we nooit weten.De menselijke ziel is te beschouwen als ‘het denkvermogen’ (intellect) waarin ‘de gedachte’ aan ‘het denkbare’ voltooid wordt (en het proces van kennen en oordelen eigenlijk tot een einde komt met een besluit). Mensen zijn niet in staat om het denkbare (telkens de wezenlijke structuur van het bestaande) inhoudelijk-onmiddellijk te kennen (i.t.t. zuiver geestelijke wezens). Zij kennen de beginselen van de vorm slechts doorheen de discursieve werkzaamheid van het verstand en doorheen de zintuigelijke waarneming. Maar met het denkvermogen is de mens wel in staat om van deze bemiddeling te abstraheren en zo de wezensinzichten uit te zuiveren en zodoende begrippen ‘in zichzelf’ te vormen. Deze begrippen zijn niet opgebouwd uit ervaringsgegevens (dat zou een moderne misvatting zijn), maar juist direct betrokken op de vorm van de werkelijkheid zelf, ze vatten simpelweg de ware beginselen en zijn in die zin verder onherleidbaar in zichzelf gefundeerd. Het denkbare lag dus altijd al (los van materie) potentieel besloten in de ziel. De bemiddeling die nodig was betrof slechts de lichamelijke effectuering en niet een structurering van de gedachte vorm zelf; hoewel het intellect dus geincarneerd blijft en er derhalve geen rechtstreeks contact met de werkelijkheid in z’n wezenlijkheid mogelijk is, hebben de gedachten die zij vormt wel formeel-onmiddellijk betrekking op de denkbare wezensvormen.
Bovenal is mijn vraag hier: "wat voegt deze opvatting over de ingesloten w.c.-rol in de ziel van de bedenker en de niet bedenker toe aan reeds bekende hypotheses over het denken, innovatie en bewustzijn". Gelukkig laat je al in een eerdere paragraaf weten dat dit niets toevoegt, want om het een wezenlijke bijdrage te laten zijn moeten we eerst een nieuw "kader" verzinnen, om die opvatting nut te laten hebben. Mijn bezwaren tegen die opvatting zijn bekend.
De rest laat ik omwille van tijd even liggen.
Groet,
Bob
"You can think I'm wrong, but that's no reason to quit thinking." - House
Tiepvauden ondur voorbehauwt.
Tiepvauden ondur voorbehauwt.
-
siger
Re: Bestaat de ziel?
Zou je kunnen verklaren waarom je de heersende wetenschap opzijzet voor de 24 eeuwen oude wetenschap van Aristoteles (of de middeleeuwse Aquinas)?Marinus_M schreef:Het heersend kader, dat maatgevend is voor wat als bestaanbaar geldt in ons tijdperk, is dat van de moderne wetenschap...
[...]
In een Aristotelisch kader van wetenschap staat de verhouding centraal tussen aanleg en voltooiing, (‘potentie’ en ‘actualiteit, of: ‘dynamis’ en ‘energeia’).
Ik ga er even vanuit dat christelijke dogmas je filosofische vrijheid niet raken?