weetniet schreef:En over wetenschappelijk gesproken: wie heeft er ooit kunnen bewijzen dat er een ziel bestaat of dat er geen ziel bestaat? Dat we het een noch het ander tot op heden niet wetenschappelijk hebben kunnen bewijzen wil niet zeggen dat we het antwoord weten.
Dat onze voorouders de benaming 'ziel' (of geest) hebben bedacht voor datgene wat quasi als eeuwig bestandsdeel v.d. mens, onzichtbaar en ongrijpbaar naar die al even onzichtbare god in zijn ongrijp/zichtbare domein zou gaan?
In tegenstelling tot het achtergebleven stoffelijke lichaam dat gedoemd was tot vergaan? (het domein v.d. duivel laat ik hier buiten beschouwing, haha)
Om met die zgn. voortbestaande ziel, troost te kunnen bieden aan nabestaanden, omdat een gedeelte van 'het geheel' dat vergaan in ieder geval bespaard bleef?
Zelfs troost en geruststelling bood aan die nabestaanden die (de toekomst kennende!) wisten dat hen ooit eenzelfde lot beschoren was, maar dat die 'ziel' eeuwig voort zou leven mits zij dat vast geloofden?.
Het bovenstaande verhaal bevat teveel aannamen die naar het wensdenken verwijzen dat iedere weldenkende rechter uit fatsoen de gelovige zal confronteren, in de hoop hem/haar te verheffen tot bewust denkend mens die zijn vergankelijkheid rationeel en daardoor bewust accepteert.
Accepteren moet, omdat het de essentie is van het bewuste zijn dat hem in de schoot is geworpen, ooit.
Je kunt hetzelfde beweren over het begrip liefde. Bestaat er zoiets als liefde dat hormonale processen overstijgt? Of bedoelt Sofia met "ziel" misschien meer zoiets als "karakter". Daarvan weten we ook niet waar het zit en hoe het precies ontstaan is behalve dat het een combinatie van DNA en omgevingsfactoren zal zijn.
'Overstijgen' is te veel eer voor dat andere en te weinig voor die hormonale processen die mensen naar elkaar toedrijven omdat het voortbestaan in onze kinderen een té belangrijk doel is daarvoor!
Omdat ons voortbestaan óók tussen die hormonale processen gegarandeerd moet worden komen andere processen eveneens op gelijkwaardige wijze aan bod en bepalen mede de keuze van een partner om in gezamelijkheid onze koters een zo goed mogelijke kans te bieden tot verder bestaan.
Een paar dagen geleden kwam Mariakat nog voorbij met een opmerking dat ze zoveel waarde hechtte aan haar instincten. Als er nou iets is wat ik wantrouw dan zijn het juist de instincten, een mens brengt door zijn denkvermogen toch wel iets meer mee in dit leven behalve instincten?
Instincten, gebaseerd op ervaringen, opgeslagen in het geheugen, doorgegeven via het DNA door voorouders en bij de mens met het groter geheugen meer nuances kunnende bevatten en zelfs gelardeerd met de verkregen ratio, fantasie bevattende die in een gedachte toekomst zich afspelende creatie kan naspelen in de realiteit van het huidige 'Nu'
Want waarom zou je, als diersoort 'mens', die instincten ontkennen te hebben als ze de voorgangers van die
diersoort in de evolutie, honderden miljoenen jaren geholpen hebben bij het blijven bestaan tot heden aan toe?
Het is m.i. zich onterecht elitair opstellen t.o.v. die andere diersoorten waar de mens mede toe behoort!
Het is tevens één v.d. elementen waaruit die mens zijn goden heeft geschapen die daarvoor moesten terugbetalen door die mens tot kroon uit te roepen van hun zgn. 'schepping' (je mag over andere levensvormen beschikken, behalve de onreine soorten!)
Dus hakken we ze aan stukjes, timmeren hun vel onder onze zolen etc. etc.
Allemaal braaf je bordje leeg eten nu, en niet kibbelen
Niet smakken of je bord aflikken, 'weetniet' (je hebt het nu zwart op wit, ergo- -je kunt weten!
