Ik zal niet meer zijn.

[Peter van Velzen]

Of je nu meent dat je je lichaam bent, of je brein, je connectoom of eof je ervarignen of alleen dat deel dat je je kunt herinneren. Alsje dood bent dan ben je niet meer. Dan ben je er geweest.
In tal van topics komt naar voren dat wij met die geachte moeite hebben, Ons geen wereld kunnen voorstelle waarin we er niet meer zijn. Ook bij sommigen die al het grootste deel van hun leven achter de rug hebben.

Dat is logisch, want onze rationele vermogens zijn vooral bedoeld om onzr daden aan te sturen en die hebben we niet meer als we dood zijn. Alleen misschien nog nageslacht of invloed die wij hebben uitgeoefend op anderen. Maar het maakt voor velen een rationele of morele discussie extra moeilijk.

We eisen rechten op die we nooit zullen kunnen uitoefenen, of we denken dat er “iets” moet zijn dat blijvend is, maar dat is allemaal verbeelding. Ik probeer de gedachtenis van mijn vader levend t e houden door zijn omerking “als er iets is na de dood, dat voortleeft, dan zijn het je kinderen” vaak te citeren. Bij gebrek aan biologiche kinderen kan ik denken aan mij invloed op mijn stiefkinderen, aan voortevende ideeën bij toekomstige denkers, of aan vele generaties die met de gevolgen van onze huidig gedrag zullen moeten leven. Maar niet aan mijzelf. Ik zal na mijn dood ophouden te bestaan, Ik heb daar vrede mee. Maar sommigen duidelijk nog niet.

Dat we al ruim 13 miljard jaar er niet waren, dat wil er nog wel in bij velen, maar dat we daarna ook weer miljarden jaren er niet zullen zijn blijkbaar niet. Toch is het zo.

[dikkemick]

Geen speld tussen te krijgen en de waarheid als een koe.
Kunst is om met die dood bij leven om te kunnen gaan. NU besef je nl wat leven is.
Waar de drang van voortbestaan ( middels nageslacht) vandaan komt weet ik niet.

[gerard_m]

Geen speld tussen te krijgen en de waarheid als een koe.

Ik vraag me af of we zoveel moeite hebben met " er niet meer zijn".

Ik heb op zich geen moeite met dat idee. Immers: ik ben er dan niet meer, dus mis ook niets.

We kunnen wetenschappelijk niets aantonen over een vorm van leven na de dood, en toch wordt het als feit verkondigd dat er niets meer is.
Is dit het sluitstuk van een wereldbeeld waarin het niet past? Ofwel: hebben mensen er omgekeerd moeite mee om te erkennen dat we hier niets over weten?

[appelfflap]

We kunnen wetenschappelijk niets aantonen over een vorm van leven na de dood, en toch wordt het als feit verkondigd dat er niets meer is.

wie claimt moet bewijzen, die zou je meoten kennen.
er is geen bewijs voor leven na de dood dus waarom iets anders aannemen? Dieren leven korter en hoeveel dieren ...
wat herinner jij je vd 13 miljard jaar, sinds big bang, voor je geboren werd?

elk gen op deze planeet wil al 13 miljard jaar maar 2 dingen en dat is overleven en zich voortplanten. Dus is het niet onlogisch dat de mens, met zijn cognitieve capaciteiten, doorheen de eeuwen allerlei scenario's verzonnen waardoor we heel zeker verder leven (voldoen aan de genetische drang om te overleven en verder te leven).
sommige scenario's zijn onschuldig en andere ronduit dramatisch.
ik denk al eens aan mijn grootouders dus in die zin leven ze voort in mijn gedachten, dit is onschuldig
dramatisch zijn dan scenario's waar het leven nu plots en ineens compleet ondergeschikt is aan het verzonnen leven nadien (hemel, hel, terrorisme,...)

[dikkemick]

Je vervalt dan al snel in termen als geest of ziel. Want een gecremeerd lichaam heeft m.i weinig toekomst. Ik durf hier t woord feit wel te gebruiken.

[MaartenV]

Ons bewustzijn kan ons niet-zijn nooit ervaren, we maken dat niet mee, dus is het voor ons alsof het er gewoon niet is, dat niet-zijn.

Het kan zo zijn zoals onder algehele anesthesie. De ene moment zijn we er niet meer en de volgende seconde die we ervaren zijn we in een andere wereld. De tussentijd van miljarden millenia van doodzijn hebben we niet ervaren. We kunnen ons eigen niet-zijn immers niet ervaren. Maar als er een moment is dat we weer tot leven komen, als bacterie, als dier, als mens, als alien, ofzovoort dan zal het zijn alsof we van de ene op de andere moment weer wakker zijn en we zullen ons niets herinneren van dit vorige leven en de tussentijd van niet-zijn. Het is alsof we ontwaken uit algehele verdoving en we menen dat we net in slaap werden gedaan. (we zullen ons dat echter niet herinneren). De tussentijd van biljoenen jaren niet-zijn is weggevallen in onze ervaring.

[dikkemick]

@MasetenV dat zou een complete herschikking van al onze atomen zijn? Anders kun je m.i niet van reïncarnatie spreken.
Maar goed, het IS een alternatief idee

[MaartenV]

@MasetenV dat zou een complete herschikking van al onze atomen zijn? Anders kun je m.i niet van reïncarnatie spreken.
Maar goed, het IS een alternatief idee

In een oneindig durend multiversum zullen er oneindig veel herhalingen van exact dezelfde combinatie voorkomen. Dus misschien zijn we gedoemd hetzelfde leven oneindig malen te herleven.

[dikkemick]

Oneindig.... Lastig hoor. Dat zou verboden moeten worden met een constante

[TIBERIUS CLAUDIUS]

@MasetenV dat zou een complete herschikking van al onze atomen zijn? Anders kun je m.i niet van reïncarnatie spreken.
Maar goed, het IS een alternatief idee

In een oneindig durend multiversum zullen er oneindig veel herhalingen van exact dezelfde combinatie voorkomen. Dus misschien zijn we gedoemd hetzelfde leven oneindig malen te herleven.

Dat verhaal klopt echter niet, wel is het ouwe koek.

[dikkemick]

Ik probeer de gedachtenis van mijn vader levend t e houden door zijn omerking “als er iets is na de dood, dat voortleeft, dan zijn het je kinderen” vaak te citeren. Bij gebrek aan biologiche kinderen kan ik denken aan mij invloed op mijn stiefkinderen, aan voortevende ideeën bij toekomstige denkers, of aan vele generaties die met de gevolgen van onze huidig gedrag zullen moeten leven. Maar niet aan mijzelf.

Maar waarom? Wat is het nut ervan? Iedereen raakt in de vergetelheid. Ook de nazaten van beroemde personen van weleer. En dan hoeven we niet eens ver terug in de tijd. Zelfs bij het koninklijk huis (dat goed gedocumenteerd is) lopen we na een paar honderd jaar al muurvast.

[gerard_m]

We kunnen wetenschappelijk niets aantonen over een vorm van leven na de dood, en toch wordt het als feit verkondigd dat er niets meer is.

wie claimt moet bewijzen, die zou je meoten kennen.
er is geen bewijs voor leven na de dood dus waarom iets anders aannemen? '

Zo werkt het toch niet helemaal. Veel onbekende zaken vinden we al of niet aannemelijk, zonder te weten of het waar is. Buitenaards leven is een voorbeeld: niet bewezen, maar volgens velen aannemelijk. In feite geldt hetzelfde voor de liefde van je partner om eens wat te nemen.

Het lijkt of dit lastiger te accepteren is bij concepten uit religies (hoewel je voor " leven na de dood " geen religie nodig hebt)

elk gen op deze planeet wil al 13 miljard jaar maar 2 dingen en dat is overleven en zich voortplanten. Dus is het niet onlogisch dat de mens, met zijn cognitieve capaciteiten, doorheen de eeuwen allerlei scenario's verzonnen waardoor we heel zeker verder leven (voldoen aan de genetische drang om te overleven en verder te leven).

Ik herken dat niet. Het idee dat het gewoon klaar is na de dood, klinkt mij wel aangenaam rustig vergeleken met de alternatieven.

sommige scenario's zijn onschuldig en andere ronduit dramatisch.
ik denk al eens aan mijn grootouders dus in die zin leven ze voort in mijn gedachten, dit is onschuldig
dramatisch zijn dan scenario's waar het leven nu plots en ineens compleet ondergeschikt is aan het verzonnen leven nadien (hemel, hel, terrorisme,...)

Zeker, het idee van een leven na de dood kan mensen tot van alles aanzetten. Maar hoe mensen dealen met een concept zegt niets over de (on)waarheid ervan.

[Ronaldus67]

Geen speld tussen te krijgen en de waarheid als een koe.

Ik vraag me af of we zoveel moeite hebben met " er niet meer zijn".

Ik heb op zich geen moeite met dat idee. Immers: ik ben er dan niet meer, dus mis ook niets.

We kunnen wetenschappelijk niets aantonen over een vorm van leven na de dood, en toch wordt het als feit verkondigd dat er niets meer is.
Is dit het sluitstuk van een wereldbeeld waarin het niet past? Ofwel: hebben mensen er omgekeerd moeite mee om te erkennen dat we hier niets over weten?

Strikt genomen heb je gelijk. Ik heb er dan ook geen moeite mee om te erkennen dat je niet alles met 100% zekerheid kunt weten. Maar dat brengt deze kwestie hiermee niet op fifty-fifty.

Buitengewone beweringen vragen om buitengewone bewijzen. Heeft iemand iets voor me?

[appelfflap]

Zo werkt het toch niet helemaal.

in dit geval wel maar Ronalds haalt het al aan.

dat veel mensen dit idee genegen zijn is geen argument, dat zou je ook meoten weten

[gerard_m]

Ik zou ook niet uitgaan van 50/50 voor dingen die we niet zeker weten.

dat veel mensen dit idee genegen zijn is geen argument, dat zou je ook meoten weten

Nee, maar dat argument gebruik ik toch ook niet?