Gloomy schreef: ↑12 jun 2020 05:36
Maar ik denk wel dat het gaat over een hoger "Ik", dat wellicht een collectief is. Allez, da's mijn gedacht hé...
Ik heb het ook wel eens meegemaakt. Sporadisch, maar wel zo frappant dat het me altijd is bijgebleven. Ooit reed ik (in Finland) eind september om half acht 's avonds naar huis. Opeens merkte ik dat het schemerig was en dus voorzichtiger moest gaan rijden, aangezien dat de tijd is dat elanden om die tijd gaan lopen en de weg over kunnen steken. En het volgende moment zag ik een eland van links naar rechts de weg oversteken. Ik remde hard, maar kon een aanrijding niet voorkomen. Zijn kop stootte tegen mijn voorruit. Gelukkig was het een vrouwtjeseland (zonder gewei), anders had ik het niet overleefd.
Tien jaar later woonde ik in het afgelegen oost-Finland en werd mij gevraagd een docente die een lezing had gehouden in een afgelegen natuurcentrum midden in het bos naar de bushalte te brengen. De docente woonde in Helsinki, en tijdens de autorit dwars door de bossen op zandweggetjes zei ze dat ze boft dat ze deze omgeving ook nog kan zien. "Alleen een eland ontbreekt nog", antwoordde ik haar. En op hetzelfde moment liep er een eland pal voor mijn auto de weg over. Aangezien het een bosweggetje was kon ik gemakkelijk remmen en een ongeluk voorkomen. De docente was eerst met stomheid geslagen, maar daarna raakte ze er niet over uitgepraat.
Uit deze voorvallen zou je kunnen concluderen dat men om de haverklap in Finland elanden tegenkomt, maar het tegendeel is het geval. In de veertig jaar dat ik er gewoond heb heb ik ze zo zelden gezien dat ik me vrijwel elke ontmoeting herinner, en ik bij het tellen vingers overhoud.
Ik herinner me ook de Engelse les in de derde klas van het Atheneum. Ik was toen dus 15 jaar. We waren met een stuk of 35 leerlingen en kregen altijd een hele bladzijde woorden om te leren als huiswerk. De leraar wilde zijn tijd niet verspillen en had bedacht dat hij iedere les begint met enkel één leerling te overhoren door hem/haar slechts één woord voor te leggen die je in het Engels moest zeggen. Wist je het antwoord dan kreeg je een plus achter je naam, wist je het niet dan kreeg je een min.
Elke les begon dus met dat de leraar zijn boekje opendeed waar onze namen in stonden.... dat moment duurde altijd tergend lang en iedereen was doodstil. Opeens hoorde je "Jaap! Wat is "vensterbank" in het Engels"? Of Jeanette, "kladblok", wat is dat in het Engels? Jaap of Jeanette dook dan ineen van ellende, en alle andere leerlingen haalden verlicht adem. Het probleem was dat je al je woordjes heel goed moest leren, want het hielp niet als je 95% ervan in je hoofd had, maar net niet dat woordje wat gevraagd werd. Ik was dus altijd heel zenuwachtig en gespannen: ben ik deze maal de klos of niet? Op een zeldzame keer had ik mijn woordjes zo goed geleerd dat ik
wilde dat het mijn beurt was. Terwijl de leraar dus in zijn boekje staarde om het volgende slachtoffer te kiezen, zat ik heel hard te denken "kies mij, kies mij, kies mij! KIES MIJ! En ja hoor, de leraar zei -"Albert, hoe zeg je "tot een conclusie komen" in het Engels?
-"Arrive at a conclusion!"
-"Mooi zo, dan kunnen we meteen verder met de les."
Vanaf die tijd dacht ik dat ik mijn gedachten over kan brengen op andere mensen via "intensief denken".
Het duurde echter niet lang voordat ik moest toegeven dat de realiteit ingewikkelder is...
