Wij zijn ons lichaam.

[Hopper]

Wat wij zijn is het product van onszelf door onze overtuigingen en aangenomen waarheden.

Ten diepste ontstaat ons 'zijn' op het moment van waarneming van een object.
Waarbij de denkbeeldigheid ontstaat dat object niet te zijn.
Zo splitst het bestaan zich op in zijn en niet zijn.

Het doorzien van de zaak is het einde van het vermaak.


Met vriendelijke groet.

[Peter van Velzen]

Zeg eerlijk: Heb jij tot het einde van mijn bericht doorgelezen voordat je reageerde?

Ik had het diagonaal doorgelezen en de manier waarop je met bepaalde punten mijn visie probeert te weerleggen is vergelijkbaar met hoe je dat voorheen deed. Ik kan nu op jouw specifieke punten antwoorden en dan ga jij nieuwe punten aanhalen waarschijnlijk op een manier die mijn indruk versterkt dat je mijn visie niet echt begrijpt.

Ik denk dat het aantal rondjes dat we zo afgelegd hebben ondertussen voldoende is geweest.

Blijkbaar niet dus.
Doe het alsjeblieft alsnog, dan zul je ontdekken dat ik inderdaad jouw visie niet begreep maar nu (vermoed ik) wel.
misschien zul je dan ook de mijne begrijpen.

[Mcmadtasty]

Wat wij zijn is het product van onszelf door onze overtuigingen en aangenomen waarheden.

Ten diepste ontstaat ons 'zijn' op het moment van waarneming van een object.
Waarbij de denkbeeldigheid ontstaat dat object niet te zijn.
Zo splitst het bestaan zich op in zijn en niet zijn.

Het doorzien van de zaak is het einde van het vermaak.


Met vriendelijke groet.

Behalve het ontstaan van de denkbeeldigheid een object niet te zijn, eveneens het ontstaan van denkbeeldigheid een object wel te zijn. Zonder een denkbeeldig object te zijn, lijkt het me niet mogelijk te kunnen bepalen welk denkbeeldig object dan niet te zijn.
De "ik" is dan het centrum vanwaar al het andere ontstaat als "iets anders dan ik"

[Hopper]

Behalve het ontstaan van de denkbeeldigheid een object niet te zijn, eveneens het ontstaan van denkbeeldigheid een object wel te zijn. Zonder een denkbeeldig object te zijn, lijkt het me niet mogelijk te kunnen bepalen welk denkbeeldig object dan niet te zijn.
De "ik" is dan het centrum vanwaar al het andere ontstaat als "iets anders dan ik"

Het denkbeeldig object reflecteert op de vermeende andere denkbeeldige objecten.
Hierdoor ontstaat het ik-bewustzijn oftewel het gecentreerde bewustzijn.

Doch, daar het niet mogelijk is om een probleem op te lossen met de denkwijze zoals deze ontstaan is. (Einstein)
Zit men met een opgave om uit dat gecentreerde bewustzijn weg te komen.

Het geheim ligt idd in 'ik' vs 'iets anders dan ik'.
Om uit het gecentreerde bewustzijn te geraken dient het ego zijn hokje te verlaten.
En de reden kan niet zijn om een doel te bereiken. Het zijn immers ego's die doelen wensen te bereiken.
Dat is zo'n beetje de puzzel waar men voor staat. Hoe geef ik mijzelf op zonder doelstelling?
Het vergt diepe introspectie op andere terreinen welke hier mee verband houden.
Waarvoor -vanzelfsprekend- intellectuele wijsheid niet dienend is.

Met vriendelijke groet.

[Mcmadtasty]

Om uit het gecentreerde bewustzijn te geraken dient het ego zijn hokje te verlaten.
En de reden kan niet zijn om een doel te bereiken. Het zijn immers ego's die doelen wensen te bereiken.
Dat is zo'n beetje de puzzel waar men voor staat. Hoe geef ik mijzelf op zonder doelstelling?

dan is de doelstelling mezelf op te geven zonder doelstelling.
Het lijkt me dan juist dat er sprake is van het tegenovergestelde.

[Hopper]

Om uit het gecentreerde bewustzijn te geraken dient het ego zijn hokje te verlaten.
En de reden kan niet zijn om een doel te bereiken. Het zijn immers ego's die doelen wensen te bereiken.
Dat is zo'n beetje de puzzel waar men voor staat. Hoe geef ik mijzelf op zonder doelstelling?

dan is de doelstelling mezelf op te geven zonder doelstelling.
Het lijkt me dan juist dat er sprake is van het tegenovergestelde.

Inderdaad, daarom is het bijna onmogelijk.

Vriendelijke groet.

[Hopper]

dan is de doelstelling mezelf op te geven zonder doelstelling.

Alleen het begrijpen van de persoon/ego kan een einde maken aan de macht van die persoon.
In feite ben je gevangene van 'iets' wat je zelf hebt gecreëerd.
Je eigen persoon heeft een macht over jezelf.

Wat die persoon absoluut wil is zich onderscheiden van de andere mens.
Heel goed is te zien dat men bewust is van het lichaamsbewustzijn middels tattoo's, sierraden e.d.
Je zou dat een zelf-verering kunnen noemen die het lichaamsbewustzijn bevestigd.

Het wezenlijke ik is echter niet op lichaamsbewustzijn gestoeld, maar komt voort uit een algemeen bewustzijn .
Maar dat algemeen bewustzijn -wat leeg van aard is- dan ben jij niet.
Je kan dat een 'mooi begin' noemen.

Het is ook niet de bedoeling dat ik het vertel zodat iemand het intellectueel kan begrijpen.
Het verwijst steeds terug naar de persoon met zijn lichaamsbewustzijn.
Het lichaam tot object van waarneming is ook helpend.
Net zoals de waarnemendheid beoefenen in de dagelijkse gang van zaken.

Deze waarnemendheid is de oplettendheid zelf.
Terwijl je de persoon/ego/conceptuele ik gewoon zijn schaduwrol laat spelen.
Maar we dienen ons er van bewust te zijn dat iedere poging om dat lichaamsbewustzijn c.q. persoonsbewustzijn te elimineren een actie is van de persoon zelf en dus gedoemd is om te mislukken. Het kan zichzelf zelfs versterken bij bewuste pogingen. Realiseer het besef dat degene die men om zeep wenste te helpen, dat je dat zelf bent: het ik wat middels het denken conceptueel tot stand is gekomen en altijd in conflict is met de mensen om hem heen.

Ten diepste bestaan conflicten niet, waarnemendheid is conflictloos en aanwezig zonder voorwaarden.
Waarnemendheid kent noch sympathie noch antipathie. Het werkelijke 'ik' heeft een morele kracht welke men liefde noemt.
Deze kracht is ook aanwezig zonder voorwaarden, maar de conceptuele persoon zal die liefde altijd opeisen en zodoende waardeloos maken.

Met vriendelijke groet.

[Mcmadtasty]

Om uit het gecentreerde bewustzijn te geraken dient het ego zijn hokje te verlaten.
En de reden kan niet zijn om een doel te bereiken. Het zijn immers ego's die doelen wensen te bereiken.
Dat is zo'n beetje de puzzel waar men voor staat. Hoe geef ik mijzelf op zonder doelstelling?

dan is de doelstelling mezelf op te geven zonder doelstelling.
Het lijkt me dan juist dat er sprake is van het tegenovergestelde.
.

Inderdaad, daarom is het bijna onmogelijk.

Vriendelijke groet.

Alleen het begrijpen van de persoon/ego kan een einde maken aan de macht van die persoon.
In feite ben je gevangene van 'iets' wat je zelf hebt gecreëerd.
Je eigen persoon heeft een macht over jezelf.

Op het moment dat het de gave is je zelf, je omgeving en je eigen werkelijkheid te creëren, als zijnde iets wat je van natuur uit doet, iets wat kenmerkend is voor het soort,lijkt het me dat, als tegenovergestelde van een doelstelling te hebben zichzelf op te geven zonde doelstelling, het een kwestie van accepteren en jezelf bewust zijn dat je als mens je eigen ik en omgeving creëert.

[heeck]

. . . . . het een kwestie van accepteren en jezelf bewust zijn (is) dat je als mens je eigen ik en omgeving creëert.

Voorgaande woorden weggelaten en "is" toegevoegd klinkt het heel doordeweeks aards.

Roeland

[Hopper]

dan is de doelstelling mezelf op te geven zonder doelstelling.
Het lijkt me dan juist dat er sprake is van het tegenovergestelde.
.

Inderdaad, daarom is het bijna onmogelijk.

Vriendelijke groet.

Alleen het begrijpen van de persoon/ego kan een einde maken aan de macht van die persoon.
In feite ben je gevangene van 'iets' wat je zelf hebt gecreëerd.
Je eigen persoon heeft een macht over jezelf.

Op het moment dat het de gave is je zelf, je omgeving en je eigen werkelijkheid te creëren, als zijnde iets wat je van natuur uit doet, iets wat kenmerkend is voor het soort,lijkt het me dat, als tegenovergestelde van een doelstelling te hebben zichzelf op te geven zonde doelstelling, het een kwestie van accepteren en jezelf bewust zijn dat je als mens je eigen ik en omgeving creëert.

De mens is zeker oorzakelijk aan zichzelf waarmee hij schepper is van het eigen ik en omgeving.
Maar het oorzakelijk zijn aan zichzelf includeert nog altijd de ik-ben notie.
Daarmee bedoel ik de notie van het wezen dat hij 'is'.

Deze kan door de mens onderzocht worden en in intellectueel opzicht kan er bepaald worden dat 'hij die is' dit is ten opzichte van de wereld om hem heen. Maar naast het intellectuele domein is er het domein van het 'voelen'. De doodsangst is de angst om 'niet langer te zijn'. Mentale ontkenning van deze angst is zinloos. Ontkenningen van zaken welke ons niet aan staan gebeurd met het scheppen van 'tegenbeelden'.

Erkenningen van zaken welke ons niet aan staan gebeurd middels keuzeloos waarnemen in ons zelf. Er dient een wijze van afdaling te geschieden welke aan ons gevoelsleven raakt. Daar kunnen we elkaar niet in bijstaan, dat is behoorlijk eenzaam. En eenzaamheid is weer een gevoel wat we liever ontkennen.

Vriendelijke groet,

[Hopper]

Mcmadtasty , ik wil wel opmerken dat mocht je ooit de leegte van je eigen geest ontdekt hebben of al ontdekt hebt, dat dat wederom kan resulteren tot een 'voorstelling van een geest' welke na de dood kan voortleven. Het wegvallen van de angst voor de dood kan een gevoel van onsterfelijkheid geven waarin het idee kan postvatten dat je voort kan bestaan.

Leegte wil niks anders zeggen dat je je bevindt in het directe zien van je eigen bewustzijn.
Als het goed is dan kun je zien dat het vermeende ik (subject) wordt bepaald door de waarneming van een object.
Subject staat a.h.w. in oppositie met object.

Maar dit betekent tevens dat het bestaan van het 'ik' afhankelijk is van het waarnemen van een object.
Daarom is het 'ik' technisch gezien dood in de droomloze slaap. In feite doet iedereen 's-nachts al ervaring op met dood zijn.
(Of onder narcose bijvoorbeeld)

Het idee van een zelfstandig iemand te zijn is alleen geldig tijdens waak en in onze dromen.
Ontsnapping aan maya betekent afstand doen van iedere gehechtheid of verbeelding van een 'ik'.

[Mcmadtasty]

Het vermeende 'ik' subject wordt niet slechts bepaald door het waarnemen van een object, zoals ik dat zie, maar door het waarnemen zelf, waarbij dat wat waargenomen wordt in gedachten wordt geordend waarbij criteria bepalend is voor wat 'ik' ben en wat 'ik' niet ben.

leegte voor mij is een onbeschreven blad van het al wat is zonder iets te zijn. Naarmate het blad beschreven wordt in wat is krijgt zowel de omgeving als de "ik" vorm. Zo kun je jezelf en je omgeving, als eigen creatie op verschillende manieren beleven.

doodsangst komt voort uit creatie. In oude culturen zoals de bij de Vikingen was het juist de bedoeling om in de strijd te sterven om in het walhalla terecht te komen. Van ouderdom of als kreupele sterven zonder strijd creëerde angst om geen plek in het walhalla te verwerven.
Op het moment dat er geen God is binnen het denkbeeld in "wat is" is men sterfelijk en ontstaat het "niet meer zijn" terwijl er binnen de denkwijze van bijvoorbeeld christenen een eeuwig leven wacht, waarbij de angst voor de hel is bij het voeren van een zondig leven doodsangst kan opleveren.In principe zijn het allemaal zelfgecreëerde overtuigingen waarmee we onszelf belasten en het liefst ook nog eens anderen aanpraten.

Een droomloze slaap zie ik meer als de afwezigheid van het "beschreven blad" over het al wat is en de terugkeer naar het "niets" als het onbeschreven blad waar de ware ik verblijft in rust.

Ontsnapping aan maya betekent afstand doen van iedere gehechtheid of verbeelding van een 'ik'.

Bedoel je met "maya" het zelfgecreëerde beeld?

[Hopper]

Het vermeende 'ik' subject wordt niet slechts bepaald door het waarnemen van een object, zoals ik dat zie, maar door het waarnemen zelf, waarbij dat wat waargenomen wordt in gedachten wordt geordend waarbij criteria bepalend is voor wat 'ik' ben en wat 'ik' niet ben.

leegte voor mij is een onbeschreven blad van het al wat is zonder iets te zijn. Naarmate het blad beschreven wordt in wat is krijgt zowel de omgeving als de "ik" vorm. Zo kun je jezelf en je omgeving, als eigen creatie op verschillende manieren beleven.

doodsangst komt voort uit creatie. In oude culturen zoals de bij de Vikingen was het juist de bedoeling om in de strijd te sterven om in het walhalla terecht te komen. Van ouderdom of als kreupele sterven zonder strijd creëerde angst om geen plek in het walhalla te verwerven.
Op het moment dat er geen God is binnen het denkbeeld in "wat is" is men sterfelijk en ontstaat het "niet meer zijn" terwijl er binnen de denkwijze van bijvoorbeeld christenen een eeuwig leven wacht, waarbij de angst voor de hel is bij het voeren van een zondig leven doodsangst kan opleveren.In principe zijn het allemaal zelfgecreëerde overtuigingen waarmee we onszelf belasten en het liefst ook nog eens anderen aanpraten.

Een droomloze slaap zie ik meer als de afwezigheid van het "beschreven blad" over het al wat is en de terugkeer naar het "niets" als het onbeschreven blad waar de ware ik verblijft in rust.

Ontsnapping aan maya betekent afstand doen van iedere gehechtheid of verbeelding van een 'ik'.

Bedoel je met "maya" het zelfgecreëerde beeld?

Bijna. (Als antwoord op die laatste vraag) Het zelfgecreëerde beeld is de sluier van illusies. Het geprojecteerde beeld uit Plato's grot waar de deelnemer geboeid naar kijkt. De creatie is dus niet het allergrootste probleem, maar het 'geboeid' zijn. Daar kan men alleen vrijwillig zichzelf van verlossen.

Het vermeende 'ik' subject wordt niet slechts bepaald door het waarnemen van een object, zoals ik dat zie, maar door het waarnemen zelf, waarbij dat wat waargenomen wordt in gedachten wordt geordend waarbij criteria bepalend is voor wat 'ik' ben en wat 'ik' niet ben.

Hier omschrijf je volgens mij in andere bewoordingen waar ik ook op doelde. Met iedere waarneming wordt het 'ik' bepaald aan de hand van wat "ik niet ben". Met dat laatste bedoel ik de waarneming zelf. Er is bij (bijvoorbeeld) de waarneming van een auto de ongedachte conclusie: ik ben de auto niet.

[Mcmadtasty]

Hier omschrijf je volgens mij in andere bewoordingen waar ik ook op doelde. Met iedere waarneming wordt het 'ik' bepaald aan de hand van wat "ik niet ben". Met dat laatste bedoel ik de waarneming zelf. Er is bij (bijvoorbeeld) de waarneming van een auto de ongedachte conclusie: ik ben de auto niet.

ja.
ik denk dat het belangerijk is om te beseffen dat het onbewuste waarnemen groter is dan het bewuste waarnemen. Dat geef je heel mooi aan met "de ongedachte conclusie"
Om te weten en te begrijpen wat je ziet,ben je afhankelijk van heel veel informatie/conclusies die m.i. bestaan uit zogenaamde waarheden en onwaarheden die allemaal opgeslagen is in het denken en wat het denken stuurt. Deze pre-informatie laat je als het ware 'begrijpen' wat je ziet.
Het bepaald de vormgeving van de omgeving. Daardoor kun je de auto niet zijn, omdat reeds bepaald is dat jij datgene bent waarvan jij denkt dat je het bent, daarom kun je de auto niet zijn.

[Hopper]

ja.
ik denk dat het belangerijk is om te beseffen dat het onbewuste waarnemen groter is dan het bewuste waarnemen. Dat geef je heel mooi aan met "de ongedachte conclusie"
Om te weten en te begrijpen wat je ziet,ben je afhankelijk van heel veel informatie/conclusies die m.i. bestaan uit zogenaamde waarheden en onwaarheden die allemaal opgeslagen is in het denken en wat het denken stuurt. Deze pre-informatie laat je als het ware 'begrijpen' wat je ziet.
Het bepaald de vormgeving van de omgeving. Daardoor kun je de auto niet zijn, omdat reeds bepaald is dat jij datgene bent waarvan jij denkt dat je het bent, daarom kun je de auto niet zijn.

In mijn optiek kan het bewuste waarnemen aangescherpt worden. Men spreekt wel eens van een "groter bewustzijn", maar dat vind ik onzin.
Bewustzijn heeft geen afmetingen. Bewust worden van het bewustzijn, daar hebben we het eigenlijk over. Waarmee de spanning uit de subject-object relatie verdwijnt.

Zoals je zegt: je moet wat met die pre-informatie. Dat is in feite het oerwoud van (des)informatie wat men zelf heeft aangebracht.
De enige die het vervolgens weer weg kan halen is degene die het heeft bedacht.