Klopt dit wel?

[Hopper]

Geluk is de afwezigheid van ongeluk. Ongeluk is de afwezigheid van geluk. Meestal zitten we er een beetje tussen in.
Het meest praktisch is om niks te verwachten, dan komt zowel het geluk als het ongeluk onverwachts.
En hoef je niet zo veel te doen om geluk te bereiken.

[axxyanus]

Geluk is de afwezigheid van ongeluk. Ongeluk is de afwezigheid van geluk. Meestal zitten we er een beetje tussen in.

Ik vind dat een rare bemerking omdat je begint met de zaken als een tweedelige optie voor te stellen om dan met een opmerking te komen die impliceert dat het om een gradatie gaat.

Het meest praktisch is om niks te verwachten, dan komt zowel het geluk als het ongeluk onverwachts. En hoef je niet zo veel te doen om geluk te bereiken.

Aangezien geluk en ongeluk een symmetrische rol spelen in je eerste zin, hoef je ook niet zo veel te doen om ongeluk te bereiken. Aangezien mensen over het algemeen geluk verkiezen boven ongeluk, zie ik niet zo goed in wat er praktisch is aan een optie die evenveel kans heeft om het tegengestelde op te leveren van wat je verkiest.

[Maria]

Meerdere onderwerpen dus geen probleem.
Wordt het een interessant draadje dan wil ik wel de moeite doen om het apart te zetten.

Het hieruit volgende draadje over het al dan niet kiezen voor geluk van al meer dan een bladzijde, afgesplitst.
Hoe verkiezen van geluk, ongeluk tot gevolg kan hebben.

[axxyanus]

Ik kwam hier op door de conclusie van dit onderzoek.
Heel slimme mensen worden juist ongelukkig van vrienden

Zoals deze en andere onderzoeken heel oppervlakkig en beperkt kunnen zijn en met simpele conclusies komen.
Die dan de wereld overgaat als zijnde (wetenschappelijk) onderzocht en dus tot op grote hoogte door velen als bewezen worden gezien.
Zeker in deze tijd van gemakkelijke en toegankelijke sociale media.

In een onderzoek onder mensen tussen de 20 en 28 bleek, zoals verwacht, dat degenen met hechte vriendschappen gemiddeld gelukkiger waren. Maar dat gold niet voor de mensen in die groep die zeer intelligent waren: hoe meer die socialiseerden, hoe minder gelukkig ze waren.
Het bevestigt ander onderzoek: heel slimme mensen zijn graag alleen.

Eén theorie is gebaseerd op de evolutie: slimme mensen passen zich gemakkelijker aan veranderende omstandigheden en hebben geen sociale verbanden nodig voor voedsel, onderdak, bescherming tegen wilde beesten.
Een andere theorie gaat over verveling: hoe slimmer je bent, hoe meer je gefocust zult zijn op langetermijndoelen en op de dingen die je belangrijk vind. Dan kan het gepraat met vrienden nutteloos voelen, als zonde van de tijd en energie..

Enkele bedenkingen

Wat me een beetje stoort is dat men er impliciet vanuit lijkt te gaan dat het om een lineaire functie gaat.

Ook vraag ik mij af hoe "geluk" wordt ingevuld hier. Een tijdje geleden heb ik eens opgevangen dat veel van het onderzoek naar geluk tegenstrijdig is omdat men naar twee verschillende zaken peilt. Namelijk het gevoel van (on)gemak dat men bij de huidige situatie ondervind en de mate van tevredenheid die men heeft over het voorbije leven. Dan is er ook nog de verwarring tussen plezier en geluk.

Misschien dat de mate waarin mensen gelukkig worden van socialiseren te maken heeft met gedeelde belangstellingen. Dus misschien slimme mensen niet graag alleen maar vinden ze moeilijk mensen met wie ze belangstellingen kunnen delen.

[lanier]

Eén theorie is gebaseerd op de evolutie: slimme mensen passen zich gemakkelijker aan veranderende omstandigheden en hebben geen sociale verbanden nodig voor voedsel, onderdak, bescherming tegen wilde beesten.
Een andere theorie gaat over verveling: hoe slimmer je bent, hoe meer je gefocust zult zijn op langetermijndoelen en op de dingen die je belangrijk vind. Dan kan het gepraat met vrienden nutteloos voelen, als zonde van de tijd en energie..

Mijn oudste zoon is hoogbegaafd (getest - ik heb trouwens een hekel aan die term) en heeft inderdaad weinig vrienden. Het zit hem ook totaal niet dwars, hij doet de dingen die hij leuk vindt en de vrienden waar hij mee omgaat zijn 2 jaar ouder. Hij had al snel door dat leeftijdsgenoten vaak op een andere lijn zitten. In groep 3 van de basisschool nam hij een keer een globe mee om te vertellen over de wereld. Maar er waren maar weinig in de klas die het ook maar enigszins boeide. In groep 4 had hij alle boeken van Harry Potter al gelezen. Echter de meeste kinderen hebben dan hooguit de eerste en de tweede film gezien want de latere films zijn een stuk enger en niet geschikt voor kinderen van een jaar of 7. Dus praten met klasgenoten over Harry Potter was er niet bij. Ook vertelde hij wel eens iets in de groep wat hij in het weekend gedaan had, maar al snel stopte hij daarmee want de andere kinderen hadden soms geen idee waar hij het over had. Dus vaak van kinds af aan merken ze dat ze relatief anders zijn / denken en dat schept geen band. Slimme kinderen kunnen vaak zelfstandig zijn, maar dat is ook afhankelijk van karakter; ze moeten wel durven vragen bijvoorbeeld en assertief kunnen zijn. Slimme kinderen denken top-down i.p.v. bottom-up. Ze proberen de hele situatie te overzien en van daaruit verbanden te leggen. Minder slimme kinderen leren op school eerst over situaties en daarbij worden dan later verbanden gelegd. Dat is nogal storend voor een slim kind want op die manier leren is frustrerend en saai. Het is meer het hebben van een ander inzicht en die willen toepassen. Ik vind niet dat mijn zoon erg bezig is met lange termijn doelen. Hij doet zijn eigen ding en dat vind hij prima. Leeftijdsgenoten boeien hem nauwelijks.