Kwame Anthony Appiah - De leugens die ons binden

[Maria]

‘Bijt je niet vast in identiteit’

Een zwarte man die BBC-Engels spreekt, brengt mensen in verwarring. Na een lezing in Londen zei een oudere dame tegen de filosoof Kwame Anthony Appiah dat hij niet echt Engels kon zijn. Maar mijn voorouders gaan terug tot de 13de eeuw in Oxfordshire, wierp Appiah tegen. Hij kon haar niet overtuigen.
.......
In zijn nieuwe boek De leugens die ons binden vertelt Appiah over een wetenschappelijk experiment in de jaren vijftig, waarbij twee groepen 11-jarige jongens werden gedropt in de bossen van Oklahoma. Al snel ontstond er felle rivaliteit. De ene groep begon zich de Ratelslangen te noemen en cultiveerde een ethos van stoerheid. De andere noemde zich de Adelaars en onderscheidde zich van de Ratelslangen door niet te vloeken. De Ratelslangen noemden de Adelaars ‘watjes’, de Adelaars beschouwden de Ratelslangen als ‘hufters’. Binnen vier dagen vormden zich twee stammen met een eigen ‘cultuur’ en ‘identiteit’, uit jongens die nauwelijks van elkaar verschilden.

Identiteit is vaak gebaseerd op leugens, schrijft Appiah. Maar: we hebben die leugens nodig. Elke groep heeft behoefte aan een gezamenlijk verhaal om de leden te binden. Het is de kunst je niet in dat verhaal vast te bijten en je identiteit flexibel te houden, om onnodige polarisatie tussen bevolkingsgroepen te vermijden, aldus Appiah. De leugens die ons binden is een aanklacht tegen het ‘essentialisme’, de gedachte dat identiteit berust op een harde, onveranderlijke kern.

Kwame Anthony Appiah
Nav. de uitgifte van zijn boek vind ik dit een mooie intro voor een overdenking van het fenomeen "identiteit".
Noodzakelijk binnen het verbindende "wij" denken.
Polariserend in het "wij-zij"denken.

[MaartenV]

Ja, ik ken zo'n sociaal experiment uit de sociale psychologie waarbij men aan een groep jongeren willekeurig gekleurde petjes uitdeelt. De jongeren zetten die petjes op en na enige tijd voelen ze zich meer verwant met jongeren met een petje met dezelfde kleur. Ze groeperen zich zonder druk van de onderzoekers naar de kleur van hun petje en rivaliseren zelfs met jongeren met een andere kleur petje. Een wij-zij-denken ontstaat in de hoofden van die jongeren waarbij leden van de eigen groep (met zelfde kleur petje) er steeds positiever uitkomen dan leden van de andere groep (anders gekleurd petje).

De les die eruit getrokken kan worden is dat men makkelijk tweespalt kan zaaien tussen mensen door ze willekeurig in groepen in te delen.

Ik herinner mij niet meer de naam van het sociaal experiment, maar het werd in het vak sociale psychologie gedoceerd.

Zie ook het klassenexperiment van Jane Elliot.

[Hopper]

Nav. de uitgifte van zijn boek vind ik dit een mooie intro voor een overdenking van het fenomeen "identiteit".
Noodzakelijk binnen het verbindende "wij" denken.
Polariserend in het "wij-zij"denken.

En verder niet-bestaand. Identiteit is altijd afhankelijk van een tegenstelling en daarom onwaar.

[axxyanus]

Ik kan wel mee gaan in het idee dat je je identiteiten licht moet dragen maar je hebt daar niet altijd de keuze in. Vrouwen in misogynistische gemeenschappen hebben vaak niet de keuze om hun vrouwelijke identiteit licht te dragen om maar een duidelijk voorbeeld te geven.

[Maria]

Ik kan wel mee gaan in het idee dat je je identiteiten licht moet dragen maar je hebt daar niet altijd de keuze in.

Klopt.
Sommige onderdelen van de eigen identiteit kunnen in bepaalde perioden van levensbelang lijken.
Toch iig. van levensgeluk.

Er is wel een verschil in "licht dragen" en "flexibel dragen".
Een leven bestaat uit meer dan een enkele component binnen je identiteitsgevoel en binnen een bepaalde groep of binnen een tijdsbestek.
Ook zijn prioriteiten verschillend per periode en ook per groep, waar je je mee vereenzelvigen wil.
Je kunt je dus soms ergens volledig thuis voelen en andere keren of elders weer volkomen misplaatst.
Als jij en je omgeving identiteit als iets kunnen zien dat flexibel kan zijn, dan zullen verschillen niet meer zo storen maar juist interessant zijn en ook leermomenten kunnen opleveren

[axxyanus]

Er is wel een verschil in "licht dragen" en "flexibel dragen".

Misschien maar hij lijkt beide door elkaar te gebruiken.

Mark Manson spreekt over het diversifiëren van je identiteit. Tijd en energie investeren in verscheidene aspecten van je leven die je belangrijk vind. Zodat als één aspect onder druk komt te staan, dat niet zo bedreigend overkomt omdat je nog andere aspecten hebt die een belangrijke rol in je leven spelen waaraan je identiteit kan ontlenen.

Ik vermoed dat een gebrek aan dergelijke diversifiëring de oorzaak is van het zwarte gat dat een aantal mensen na hun carrière als ze op pensioen zijn ervaren.

[Maria]

Er is wel een verschil in "licht dragen" en "flexibel dragen".

Misschien maar hij lijkt beide door elkaar te gebruiken.

Mark Manson spreekt over het diversifiëren van je identiteit. Tijd en energie investeren in verscheidene aspecten van je leven die je belangrijk vind. Zodat als één aspect onder druk komt te staan, dat niet zo bedreigend overkomt omdat je nog andere aspecten hebt die een belangrijke rol in je leven spelen waaraan je identiteit kan ontlenen.

Ik denk dat beide evident zijn, maar wel is belangrijk je het verschil te realiseren.
Het onvermijdelijke leren "lichter" te dragen en flexibel opstellen tov. je prioriteiten aan de hand van te omstandigheden en je mogelijkheden daarin.

Ik vermoed dat een gebrek aan dergelijke diversifiëring de oorzaak is van het zwarte gat dat een aantal mensen na hun carrière als ze op pensioen zijn ervaren.

Interessant in dit verband om dat te benoemen en te koppelen.
Daar kunnen gepensioneerden boeken van volschrijven.
Velen ervaren een absoluut verlies aan identiteit, vooral dan als zij die hadden ontleend aan hun vaardigheden en gevoel gewaardeerd te worden binnen hun werksfeer.
Maar niet voor niets worden grote levensgebeurtenissen die leiden tot een totaal andere invulling van dag en geest genoemd als grote stressfactoren.
Ook al worden ze in eerste instantie gewenst en als positief ervaren.