Maar hier gaat het niet om in deze cartoon, of toch wel?
Wat als mensen bewust wel de goede berichten willen horen en (misschien) ook geloven, ook al weten ze dat het hoogst waarschijnlijk leugens zijn of minstens zo geflatteerd, dat ze acceptabel zijn om te willen weten?
Of bewust hun ogen sluiten voor een al te negatieve waarheid, als die binnen dreigt te komen als een bom?
Wat als mensen zelf nieuwsgierig zijn naar nieuws?
Dan kun je logischer wijze meer gericht info tot je nemen.
Is het dan eigenlijk niet logisch, dat mensen de goede berichten omhelzen als levensbelangrijk en als geestesvoedsel bij uitstek?
En slechte berichten zo willen nuanceren, dat ze toch redelijk te behappen worden voor de mensen die met negativiteit overladen worden of bij een teveel er hun ogen voor gaan sluiten, als het niet direct in de eigen omgeving te doen is?
Want zijn negatieve gedachten niet altijd als gif voor de geest gezien?
Maar wat met mensen, bij wie het lijkt alsof ze opleven als er slecht nieuws is?
Die dat gaan uitdiepen en zelf met steeds meer negativiteit gaan omringen, zichzelf daardoor in een negatieve spiraal lijken te brengen?
Tot zelfs op het paranoïde af, zoals bij veel complotdenkers.
In het klein toch ook wel vaak te horen in de eigen directe omgeving tot en met irrationele angsten.
Wat is daar de oorzaak van, dat zoveel mensen slecht nieuws van buitenaf willen horen?
Of was die negatieve spiraal er al in de eerste plaats in deze mensen zelf om wat voor reden dan ook.
En is het dan een gedachten afleiding van ellende in het eigen leven?
Soms denk ik dat wel.
Veel vragen.
De meeste antwoorden lijken niet te voldoen en roepen bij mij slechts meer vragen op.
