Empathie voor wie.

[axxyanus]

Het probleem lijkt me eerder dat jij iets anders lijkt te bedoelen als je het woord "empathie" gebruikt dan wat andere mensen ermee lijken te bedoelen. Ik snap ook niet goed waarom identificatie egoïstisch zou zijn. Identificatie lijkt me juist het tegengesteld van egoïstisch want je kan je met een ander identificeren dan jezelf. Ik zou eerder zeggen dat je niet kunnen identificeren met anderen, egoïstisch is.

Identificatie in een ander zien we ook terug in dat wat we nationalisme noemen. Anno 2019 betekent dat dat blanke Nederlanders zich in elkaar herkennen en iedereen die niet aan het signalement voldoet wordt buitengesloten. (PVV, FvD gedachte) Ja, ik heb een identificatie (signalement), maar deze heeft wat mij betreft aan inhoud verloren.

Maar dat is een zeer beperkte vorm van identificatie. Mijn inschatting is dat het probleem met nationalisten niet de identificatie is maar eerder de beperkte mate van identificatie. Hun onwil/onkunde om ook met mensen buiten hun groep te identificeren.

Ja maar dat betekent alleen dat mensen positief staan t.o.v. wat zij als empathie bestempelen. Het betekent niet noodzakelijk dat ze positief staan t.o.v. wat jij als empathie bestempelt.

Empathie is het inlevingsvermogen om je in te leven is de situatie en/of de gevoelens van een ander. Dat versta ik ook onder empathie.

Dat is niet hoe jij hier argumenteert. Soms lijk je empathie eerder te beperken tot de bewuste poging je in de situatie in de denken dan met meevoelen. Zoals je bv het op een bepaalde moment had over echt meeleven dat je t.o.v. empathie leek te plaatsen terwijl ik dat echt meeleven gewoon als een vorm van empathie zie.

Iemand zei ooit eens tegen mij: „Ik kan me niet voorstellen wat jij mee maakt”. (of iets dergelijks, ik weet het niet meer precies) Dat soort eerlijkheid waardeer ik. Geen valse blabla. Empathie werkt twee kanten op.

Wat is je punt? Dat iemand zich niet kan voorstellen wat jij meemaakt spreekt niet tegen dat die empathie met je heeft en zich enigszins kan inleven in je verdriet. Empathie is geen alles of niets verhaal.

En is je oerdriften ontstijgen noodzakelijk positief? Liefde lijkt me ook een dingetje dat uit evolutie voorkomt, ook maar proberen te ontstijgen?

Ik heb ook de indruk dat je een beperkte visie hebt op helpen. Er zijn situatie waarin mensen geholpen worden door empathie. Omdat empathie van anderen, mensen kan ondersteunen met greep te krijgen op hun eigen waarden/normen/visies.

Over liefde hebben we het al gehad. Ik kan er niets van zeggen behalve dat het in mij is en dat het het tegenovergestelde is van egoïsme.
Liefde gebeurt mij, geen flauw idee waarom ik van mijn kinderen hou. Ik herinner mij dat de oudste werd geboren en dat het er was.

En empathie gebeurt bij anderen, die ook maar gewoon de reacties van hun lichaam ondergaan op de emoties in hun omgeving. Het punt is dat je met twee maten lijkt te meten. Als het om empathie gaat, dan is dat een een dingetje dat uit evolutie voorkomt en lijkt het erop dat we dat als oerdrift moeten proberen te ontstijgen. Maar als er dan op gewezen wordt dat liefde ook een dingetje is dat uit evolutie voorkomt dan geef je daar geen verdere betekenis aan.

Dus wat is het nu? Moeten we dingetjes die voorkomen uit evolutie proberen te ontstijgen of niet? Indien niet, dan was je opmerking over empathie als dingetje voortkomend uit evolutie naast de kwestie. Indien wel dan moet je ook proberen die liefde te ontstijgen ook al weet je niet waar die vandaan komt.

[Hopper]

En empathie gebeurt bij anderen, die ook maar gewoon de reacties van hun lichaam ondergaan op de emoties in hun omgeving. Het punt is dat je met twee maten lijkt te meten. Als het om empathie gaat, dan is dat een een dingetje dat uit evolutie voorkomt en lijkt het erop dat we dat als oerdrift moeten proberen te ontstijgen. Maar als er dan op gewezen wordt dat liefde ook een dingetje is dat uit evolutie voorkomt dan geef je daar geen verdere betekenis aan.

Dus wat is het nu? Moeten we dingetjes die voorkomen uit evolutie proberen te ontstijgen of niet? Indien niet, dan was je opmerking over empathie als dingetje voortkomend uit evolutie naast de kwestie. Indien wel dan moet je ook proberen die liefde te ontstijgen ook al weet je niet waar die vandaan komt.

Ik maak onderscheid tussen zaken welke te begrijpen zijn en welke dat niet zijn. Voor empathie is identificatie noodzakelijk. Je dient je immers te kunnen identificeren met het lijdend voorwerp. Dat maakt het mogelijk om mee te voelen met de ander als was je het zelf. Een dode muis doet weinig mensen emotioneel beroeren, een dode hond al wat meer, een dode mens nog veel meer. Premier Rutte is dan 'geschokt’ als deze dode mensen voortkomen uit een aanslag.

Dus dienen we te kijken wat identificatie is en hoe het werkt. Men identificeert zichzelf aan de hand van wat men niet is. Identificatie heeft een tegenstelling nodig. Voor de hand liggende identificaties zijn blank/zwart, homo/hetero, man/vrouw. Uit identificatie komt dan ook racisme, homohaat of misogynie voort. Identificatie heeft ook een andere kant: er is een groepsidentificatie. In veel samenlevingen waren de blanke heteromannen de bovenliggende groep welke andere groepen onderdrukten.

Evolutionair heel erg verklaarbaar. In de natuur gaan verschillende dieren of diersoorten ook niet zomaar door elkaar socialiseren. Men zoekt het eigen soort.

Ik als denkend mens kan identificatie wel ontstijgen, ik kan mij daarvan ontdoen. Ik hoef niet perse vrouwen, homo’s of zwarten te discrimineren.
De mens is in staat om een cultuur te ontwikkelen en los te komen van zaken welke logisch waren in de evolutie. Met liefde ligt het totaal anders. Liefde kent maar één polariteit en dat is egoïsme. Egoïsme is niet hetzelfde als identificatie, maar is er wel nauw mee verwant. Immers, voor egoïsme dien ik ook mijzelf te definiëren t.o.v. de ander. Verder zou je ook zonder uitleg mijnerzijds wel beseffen dat het mallotig is om zonder opgaaf van redenen de liefde voor je kinderen stop te zetten. (Als je al zou weten hoe dat moet)

Er zijn dus zaken welke uitstekend te begrijpen zijn zoals identificatie en/of egoïsme. En er zijn ook wegen om je daarvan te ontdoen. Net zoals ik mijn vermogen tot jaloezie kan opgeven, kan ik ook mijn empathisch vermogen opgeven. Ergo: ze komen uit hetzelfde mechanisme voort, dus je kan het ene niet opgeven zonder het andere. En er zijn zaken welke niet begrepen kunnen worden. Liefde valt daar onder, maar ook bv seksuele geaardheid. Behalve wat gerelicapten denkt niemand dat je een seksuele geaardheid kan veranderen.

[Petra]

Het enige wat er is, is dat het mij vervult met afschuw en verdriet, zonder daar verdere consequenties aan te stellen. Dus is er gaan ja of geen nee op de vraag of iemand vrij rond mag lopen of niet.
Wanneer ik het van te voren wist zou ik waarschijnlijk een waarschuwing/advies afgeven van "ga niet, je loopt risico"

Dus zeg nou... dat je waarschuwt en advies geeft. Daarna schiet ie al die kinderen overhoop.
Jij hebt het voor het zeggen...wat doe je dan?
Je zit afschuw en verdriet te voelen. (ikke ook) en dan?
Laat je hem vrij om nog meer mensen te vermoorden of sluit je hem op?

Verder niets dus.
Wat je van me vraagt is vrijheid voorwaardelijk te stellen de wereld te onderwerpen aan mijn wil. Afschuwelijk.

Maar hoe ga je daarmee om dan als ie bij jou voor de deur staat en het op je vrouw en kinderen gemunt heeft?
Dan kun je waarschuwen of maken dat je wegkomt. Maar morgen komt ie weer terug. En overmorgen weer.

[axxyanus]

Ik maak onderscheid tussen zaken welke te begrijpen zijn en welke dat niet zijn. Voor empathie is identificatie noodzakelijk. Je dient je immers te kunnen identificeren met het lijdend voorwerp. Dat maakt het mogelijk om mee te voelen met de ander als was je het zelf. Een dode muis doet weinig mensen emotioneel beroeren, een dode hond al wat meer, een dode mens nog veel meer. Premier Rutte is dan 'geschokt’ als deze dode mensen voortkomen uit een aanslag.

Je en heel wat mensen zijn ontdaan door de brang van Notre Dame. Dat mensen bepaalde emoties voelen is niet noodzakelijk een gevolg van empathie. Mensen kunnen ook emotie vertonen wegens een persoonlijk gevoel van verlies. Ook je voorbeeld van Rutte lijkt weinig met empathie te maken te hebben want zijn gevoelens hebben niets te maken met de personen die gestorven zijn maar met de manier waarop ze gestorven zijn. Zijn gevoelens lijken dus eerder te maken te hebben met het feit dat er een aanslag gepleegd werd, dan dat er mensen gestorven zijn.

Dus dienen we te kijken wat identificatie is en hoe het werkt. Men identificeert zichzelf aan de hand van wat men niet is. Identificatie heeft een tegenstelling nodig.

Ik zie geen reden om dat aan te nemen, tenzij misschien op de meest triviale manier dat er op een specifiek moment mensen zijn waarmee je je identificeert en mensen waarmee je dat op dat moment niet doet.

Voor de hand liggende identificaties zijn blank/zwart, homo/hetero, man/vrouw. Uit identificatie komt dan ook racisme, homohaat of misogynie voort. Identificatie heeft ook een andere kant: er is een groepsidentificatie. In veel samenlevingen waren de blanke heteromannen de bovenliggende groep welke andere groepen onderdrukten.

Het lijkt me dat je hier twee vormen van identificatie door elkaar aan het gebruiken bent. Namelijk de identificatie die optreed bij het opwekken van empathiese gevoelens en identificatie als het vormen van een eigen identiteit. Dat lijken me twee afzonderlijke zaken en ik zie niet goed in waarom mogelijke problemen met het tweede een probleem voor het eerste zouden opleveren.

Evolutionair heel erg verklaarbaar. In de natuur gaan verschillende dieren of diersoorten ook niet zomaar door elkaar socialiseren. Men zoekt het eigen soort.

Ik begrijp het punt van deze opmerking niet goed, aangezien alle mensen tot de zelfde soort horen.

Ik als denkend mens kan identificatie wel ontstijgen, ik kan mij daarvan ontdoen. Ik hoef niet perse vrouwen, homo’s of zwarten te discrimineren.

Ik betwijfel ten sterkste dat jij je daarvan kan ontdoen. En het is niet omdat je op het cognitief vlak geen behoefte voelt om deze groepen niet te discrimineren, dat je daardoor ook nooit in de praktijk nooit discrimineert of niet met onbewuste vooroordelen zit t.o.v. die groepen, waardoor je in sommige omstandigheden leden van de ene groep toch anders behandelt dan leden van een andere groep.

De mens is in staat om een cultuur te ontwikkelen en los te komen van zaken welke logisch waren in de evolutie. Met liefde ligt het totaal anders. Liefde kent maar één polariteit en dat is egoïsme. Egoïsme is niet hetzelfde als identificatie, maar is er wel nauw mee verwant. Immers, voor egoïsme dien ik ook mijzelf te definiëren t.o.v. de ander. Verder zou je ook zonder uitleg mijnerzijds wel beseffen dat het mallotig is om zonder opgaaf van redenen de liefde voor je kinderen stop te zetten. (Als je al zou weten hoe dat moet).

Ik zie geen reden om liefde als totaal anders te zien. Ook liefde is een product van evolutie. Met liefde komt ook bezitterigheid, afgunst en jaloezie, die dan weer tot geweld kunnen leiden. Ik vind je laatste opmerking ook heel raar. Ze impliceert namelijk dat we controle hebben over liefde, dat we kiezen om liefde voor iemand te voelen of niet. Dat terwijl je tot nu toe het eerder leek te beschreven als iets dat je overkomt.

Er zijn dus zaken welke uitstekend te begrijpen zijn zoals identificatie en/of egoïsme. En er zijn ook wegen om je daarvan te ontdoen. Net zoals ik mijn vermogen tot jaloezie kan opgeven, kan ik ook mijn empathisch vermogen opgeven.
Ergo: ze komen uit hetzelfde mechanisme voort, dus je kan het ene niet opgeven zonder het andere.

Ik zie geen enkele reden om liefde daar niet bij te rekenen.

En er zijn zaken welke niet begrepen kunnen worden. Liefde valt daar onder, maar ook bv seksuele geaardheid. Behalve wat gerelicapten denkt niemand dat je een seksuele geaardheid kan veranderen.

Ik heb de indruk dat je "Kunnen niet begrepen worden" verwart met "begrijp ik niet". Voor de rest heb ik uit een aantal opmerkingen die je hier in een context van evolutie geplaatst hebt, de indruk dat je een beperkt begrip hebt over de evolutie theorie. Dus wat jij denkt te kunnen besluiten uit de evolutie en wat evolutie werkelijk ondersteunt zijn wellicht twee verschillende zaken.

[Peter van Velzen]

Het is waar, we voelen ons beroerder als mensen elkaar doodmaken dan wanneer ze door een ongeluk om het leven komen. We voelen ons ook beroerder als ze zelfmoord plegen. En dat terwijl dat misschien wel de meest wenselijke dood is. Maar het feit dat ze gewenst is duidt op een heftiger lijden. Dat gunnen we niemand, De dood zelf treft ons weinig. Het verdriet van een medemens juist heel veel, vooral als wij ons die verdrietige mensen kunnen voorstellen, of meer nog daadwerkelijk zien en horen.

[Mcmadtasty]

@Petra
dan komt hij morgen weer en overmorgen ook.

[Petra]

@Petra
dan komt hij morgen weer en overmorgen ook.

Ja McTasty. Maar hij komt nou eenmaal niet bepaald vriendelijk groeten!
Dus... je weet wat er kan gebeuren. Op een dag ben je niet op tijd of weet je het niet op tijd.
Wat je zeker weet is dat ie op een dag je kinderen neerschiet.
Vind je dan nog dat je dat dan als verdrietig maar jah... kan zien?
Is dat het je waard om die optimale vrijheid en niet-oordelen te kunnen handhaven?

[Mcmadtasty]

Hij komt vanwege een gedachte, op het moment dat die gedachte veranderd, verandert de situatie.

[Hopper]

Ik zie geen reden om liefde als totaal anders te zien. Ook liefde is een product van evolutie. Met liefde komt ook bezitterigheid, afgunst en jaloezie, die dan weer tot geweld kunnen leiden. Ik vind je laatste opmerking ook heel raar. Ze impliceert namelijk dat we controle hebben over liefde, dat we kiezen om liefde voor iemand te voelen of niet. Dat terwijl je tot nu toe het eerder leek te beschreven als iets dat je overkomt.

Ik zie dat we over dezelfde zaken totaal verschillende opvattingen hebben. En ook mijn opmerkingen in een verkeerde context worden geplaatst. Mijn stelling is juist dat we geen controle hebben over liefde. Ik ging in op een opmerking van jou, welke ik nogal 'mallotig’ vond.

En je haalt bij het begrip liefde nu opeens zaken als bezitterigheid, afgunst en jaloezie. Ik hoef hier toch niet te gaan betogen dat jaloezie geen liefde is? Ik denk dat we over geheel basale zaken al een ander standpunt in nemen, dat maakt een discussie onmogelijk.

[Maria]

Hij komt vanwege een gedachte, op het moment dat die gedachte veranderd, verandert de situatie.

Wil je aub. de lijn van het gesprek volgen en een adequaat antwoord geven op wat Petra aandraagt en vraagt?

Dit is het uitgangspunt, waarop dit stukje conversatie is gebaseerd.
Doorgaan op wat werkelijkheid wel of niet is en dat wij die niet kunnen kennen is nu even niet aan de orde.
Dit voorbeeld is express gegeven om iets concreet te maken binnen de gebeurtenissen, zoals ze in werkelijkheid voor kunnen komen.
En dat is wat verwacht wordt op te antwoorden.

Weer terugkomend op mijn vraag. (En zeg nou eens gewoon ja of nee, want ik vind je onduidelijk.)
Vind jij dat bv. een Breivnik vrij mag rondlopen, wetende dat ...
En wat ik me ook afvraag... zeg.. jij wist vooraf wat ie van plan was, wat zou je doen?

Dus zeg nou... dat je waarschuwt en advies geeft. Daarna schiet ie al die kinderen overhoop.
Jij hebt het voor het zeggen...wat doe je dan?
Je zit afschuw en verdriet te voelen. (ikke ook) en dan?
Laat je hem vrij om nog meer mensen te vermoorden of sluit je hem op?

Dit is wat Petra nog extra benadrukte met dit voorbeeld en vroeg.

Maar hoe ga je daarmee om dan als ie bij jou voor de deur staat en het op je vrouw en kinderen gemunt heeft?
Dan kun je waarschuwen of maken dat je wegkomt. Maar morgen komt ie weer terug. En overmorgen weer.

@Petra
dan komt hij morgen weer en overmorgen ook.

Nee, dat is niet wat Petra aandraagt en vraagt.
Nee, morgen en overmorgen ben je er niet meer, want dan heeft hij je vrouw en je kinderen al lang afgeknald.
En jou erbij.

Het voorbeeld was Breivik, dus leef je daar naar in.
Sorry, als ik het zo moet schrijven.

Hoe je nu steeds verder antwoordt, aangenomen dat je serieus de vragen van Petra beantwoordt?
Mi. absurd.
Ik mag aannemen, dat dit hypothetisch is.
En dat dit zuiver een gedachte is van zo zou het eigenlijk moeten gaan en voldoende moeten zijn.
Maar het is geen antwoord op wat Petra vraagt en geen link heeft met enig realiteitsgevoel.


En als dit wel serieus bedoeld zou zijn voor in de praktijk:
Een blind zijn voor de werkelijkheid van dat moment, dan is dit een misdaad tegen je eigen bestaan.
Met zo'n mentaliteit is het beter alleen op de wereld te zijn.

De vraag of empathie een evolutionair ontstane eigenschap is, is meteen beantwoord.
Zonder werkelijkheidszin en het handelen ernaar is weinig overlevingskans voor nageslacht in de werkelijke wereld zoals die zich aan ons voltrekt.
En dan bedoel ik dat letterlijk en hoef geen filosofische gedachten over wat dat nu eigenlijk werkelijkheid is.
Daar heb je geen tijd voor met een pistool tegen je voorhoofd.

[Mcmadtasty]

is er een goed antwoord en een fout antwoord dan?
Hoe naïef ben je, te denken dat ik me niet inleef.
Het is voor mij dagelijkse kost waaraan ik niets kan veranderen door hetzelfde te gaan doen.

Een blind zijn voor de werkelijkheid van dat moment, dan is dit een misdaad tegen je eigen bestaan.

Welke werkelijkheid heb je het over en welk bestaan?

Met zo'n mentaliteit is het beter alleen op de wereld te zijn.

Is dat zo? volgens mij heb je juist meer vrede door alleen op de wereld op het moment dat je moeite hebt met mensen die anders zijn en deze wilt doden of opsluiten. Scheelt een hoop ellende.

[Maria]

is er een goed antwoord en een fout antwoord dan?
Hoe naïef ben je, te denken dat ik me niet inleef.

Als je reageert op losse stukjes opmerkingen, die binnen in een geheel passen, dan gaat de hele redenatie scheef.
Je blijft een rechtstreeks antwoord ontwijken hè?
Juist daardoor komen de reacties over als absurd.

Wat ik bedoel is dat je, doordat je antwoordt zoals je doet, het lijkt alsof je met je filosofie het leven van je familie in de waagschaal wil stellen.
En dat is wat ik absurd zou vinden, want ik kan dat haast niet geloven.

Maar met dit antwoord breng je me niet op andere gedachten.
Ik lees het tien keer over, omdat ik hiet net kan geloven.
Maar je blijft een rechtstreeks antwoord schuldig.

Welke werkelijkheid heb je het over en welk bestaan?

Zoals ik eerder schreef.
Dat is bij dit stukje conversatie niet van toepassing.
Het gaat over een concreet voorbeeld en een concrete vraag, die duidelijk een paar maal is geschreven en herhaalt.

volgens mij heb je juist meer vrede door alleen op de wereld op het moment dat je moeite hebt met mensen die anders zijn en deze wilt doden of opsluiten. Scheelt een hoop ellende.

Dit antwoord begrijp ik niet.

[heeck]

Is dat zo? volgens mij heb je juist meer vrede door alleen op de wereld op het moment dat je moeite hebt met mensen die anders zijn en deze wilt doden of opsluiten. Scheelt een hoop ellende.

Aha! Vandaar dat Breivik zichzelf eerst trainde in het onderdrukken van zijn eigen empathische gevoelens voor hij aan het doden sloeg? *)

Roeland

*)

. . .
Daarvoor moet je je gevoel uit kunnen schakelen of nauwelijks gevoel hebben. Hijzelf houdt het op het eerste: met drugs en training zou hij empathie getemperd hebben. Ook nu nog. Hij schoot alleen vol bij het terugzien van zijn eigen propagandafilmpje en glimlachte op momenten waarop zijn verschrikkingen besproken werden.
. .
. .

[Mcmadtasty]

De opmerking is er een goed antwoord en een fout antwoord is vanwege jouw aandrang om antwoord te geven op e vraag van Petra.
Dat antwoord heb ik gegeven.

Het enige wat er is, is dat het mij vervult met afschuw en verdriet

je stelt:

En dat is wat verwacht wordt op te antwoorden.

Het gaat dus om wat je van mij verwacht. Sorry dat ik niet aan je verwachtingspatroon voldoe. En nee ik ontwijk geen antwoord.

Wat ik bedoel is dat je, doordat je antwoordt zoals je doet, het lijkt alsof je met je filosofie het leven van je familie in de waagschaal wil stellen.
En dat is wat ik absurd zou vinden, want ik kan dat haast niet geloven.

ongeveer 60km hier vandaan staat een kerncentrale. een km of dertig ten noorden van mij wordt gas uit de grond gehaald wat leidt tot aardbevingen. Ben ik het die het leven van mijn familie in de waagschaal stelt? Ach wees gerust, ter compensatie werden er gratis jodiumpillen verstrekt aan een bepaalde groep mensen.

[Maria]

Het gaat dus om wat je van mij verwacht. Sorry dat ik niet aan je verwachtingspatroon voldoe. En nee ik ontwijk geen antwoord.

Dit was de vraag:
En nogmaals.

Weer terugkomend op mijn vraag. (En zeg nou eens gewoon ja of nee, want ik vind je onduidelijk.)
Vind jij dat bv. een Breivnik vrij mag rondlopen, wetende dat ...
En wat ik me ook afvraag... zeg.. jij wist vooraf wat ie van plan was, wat zou je doen?

Dus zeg nou... dat je waarschuwt en advies geeft. Daarna schiet ie al die kinderen overhoop.
Jij hebt het voor het zeggen...wat doe je dan?
Je zit afschuw en verdriet te voelen. (ikke ook) en dan?
Laat je hem vrij om nog meer mensen te vermoorden of sluit je hem op?

En jij antwoordt nu ook weer.

Het enige wat er is, is dat het mij vervult met afschuw en verdriet

Er is geen goed of fout antwoord voor mij.
Er is wel of niet een antwoord op de vraag, die erop aansluit.
Ik kan dat zonder meer accepteren in mijn verbijstering of nadere info vragen, omdat ik het niet kan geloven.

Jij zou vol afschuw zijn en verdriet, maar je zou er geen consequenties uit trekken om het te voorkomen en ook niet in het vervolg.
Wat nu blijft voor mij is dus verbijstering.

Wat ik bedoel is dat je, doordat je antwoordt zoals je doet, het lijkt alsof je met je filosofie het leven van je familie in de waagschaal wil stellen.
En dat is wat ik absurd zou vinden, want ik kan dat haast niet geloven.

ongeveer 60km hier vandaan staat een kerncentrale. een km of dertig ten noorden van mij wordt gas uit de grond gehaald wat leidt tot aardbevingen. Ben ik het die het leven van mijn familie in de waagschaal stelt?

Open daar maar een ander topic voor.
Dan kun je meteen nog een heleboel ander dingen opnoemen, die bedreigend zijn voor jou en je naasten.
Want het leven zelf zit vol levensbedreigende aspecten.
Maar je wil geen consequenties trekken uit wat je weet en geen stappen ondernemen, want je bent teveel aan het filosoferen over wat nou eigenlijk werkelijkheid is.
Het maakt je alleen vervult met afschuw en verdriet, als hun iets zou overkomen.

Je hebt het nu weer duidelijk herhaald, dus ik zal dat nu aannemen.
Verbijsterend wel.
Ik zal daar rekening mee moeten gaan houden in conversaties met jou.