Ego en had je iemand anders kunnen zijn?

[Mcmadtasty]

Waarom kun je niet bestaan zonder datgene wat je waarneemt? En waarom ben je afgescheiden van de ander? Is dat omdat je jezelf identificeert met een bepaalde vorm?

Ik heb het idee dat we langs elkaar heen praten. Ik heb je al uitgelegd waarom ik niet kan bestaan zonder datgene wat ik waarneem. (het is dus niet begrepen door jou) Het is ook de reden dat ik ben afgescheiden van de ander.

En ik heb ook al uitgelegd dat ik identificatie niet zo onder de knie heb. Ik heb ook niks met identificatie. De vorm die ik ben is (bijvoorbeeld) blank en man. Maar de vorm heeft helemaal niks te maken met waarnemen! De vorm doet er niet toe! Dus mijn vraag aan jou is waarom jij mij een identificatie wil aan praten?

Ik reageerde op:

ik als waarnemer kan niet bestaan zonder datgene wat ik waarneem

De identiteit van waarnemer heb je jezelf aangemeten, als "Ik als waarnemer", dat is niet om het je aan te praten.
Mijn vraag waarom kun je niet bestaan, zonder datgene dat je waarneemt heeft betrekking op of jij inderdaad waarnemer bent of slechts 'iets' bent dat beschikt over waarnemend vermogen. Een steen heeft waarschijnlijk geen waarnemend vermogen, desondanks kan deze bestaan. Stel dat er geen waarnemend vermogen zou zijn, zou er dan niets bestaan?
De vraag waarom ben je afgescheiden van de ander,is gerelateerd aan het waarnemingsvermogen. Op het moment dat ik ga denken dat "ik" het lichaam ben en mijn zijn zich beperkt tot mijn waarnemingsvermogen van voelen, denken etc, kan ik niet datgene zijn wat ik buiten mijzelf plaats.
Op het moment dat waarnemingsvermogen, gevoelens, een vorm niet als bepalend gelden voor mijn zijn zou "ik" misschien zelfs het al kunnen zijn.
De gedachte is, zoals je later schrijft "Want ik ben niet de koe." Wat precies maakt dat je niet de koe bent. Is dat het waarnemen of is dat iets anders?

[Hopper]

De identiteit van waarnemer heb je jezelf aangemeten, als 'Ik als waarnemer”, dat is niet om het je aan te praten.

Jij bent ergens begonnen over identiteit. Ik heb mijzelf dat niet aangemeten. Ik als waarnemer is geen identiteit. Ik als Nederlander is wel een identiteit, daar is Nederlander de identiteit. Waarnemen heeft niks met identiteit te maken, ik begrijp niet waarom je dat er bij haalt.

Mijn vraag waarom kun je niet bestaan, zonder datgene dat je waarneemt heeft betrekking op of jij inderdaad waarnemer bent of slechts 'iets’ bent dat beschikt over waarnemend vermogen. Een steen heeft waarschijnlijk geen waarnemend vermogen, desondanks kan deze bestaan. Stel dat er geen waarnemend vermogen zou zijn, zou er dan niets bestaan?

Dit heb ik al uitgelegd, je kan slechts waarnemer zijn zolang er iets waar te nemen valt. In je droomloze slaap kan de waarnemer wel aanwezig zijn, maar er valt niks waar te nemen. Daarom val je ook om 12 uur in slaap en 'even later’ ben je weer wakker en toch is het uren later.

De vraag waarom ben je afgescheiden van de ander,is gerelateerd aan het waarnemingsvermogen. Op het moment dat ik ga denken dat "ik" het lichaam ben en mijn zijn zich beperkt tot mijn waarnemingsvermogen van voelen, denken etc, kan ik niet datgene zijn wat ik buiten mijzelf plaats.
Op het moment dat waarnemingsvermogen, gevoelens, een vorm niet als bepalend gelden voor mijn zijn zou "ik" misschien zelfs het al kunnen zijn.
De gedachte is, zoals je later schrijft "Want ik ben niet de koe." Wat precies maakt dat je niet de koe bent. Is dat het waarnemen of is dat iets anders?

Ik denk helemaal niet dat ik mijn lichaam ben. Ook hier schrijf je me zaken toe welke je zelf ter berde brengt. Ik ben waarnemer en door het waarnemen van de koe stel ik vast dat ik de koe niet ben. Dat is ook logisch. Als ik ook datgene zou zijn wat ik waarneem, dan ben ik ook alle sterren die ik vanavond waar neem als ik naar buiten ga. Dan zou ik alles zijn.

Nogmaals, je maakt het veel te ingewikkeld en in al die denkbewegingen schrijf je me beweringen toe welke ik niet beweert heb. Iedereen weet wat waarnemen is: ik zie de koe, ik zie het huis, ik zie de maan. Door het waarnemen zelf ben ik afgescheiden van dat wát ik waarneem.

Waarnemen op zich heeft niks met identiteit te maken. Jij ziet dezelfde koe, jij ziet hetzelfde huis, jij zie dezelfde maan als ik.
Dat is ook de reden dat ik identiteit nooit onder de knie heb gekregen, ik snap die Ajax supporters niet die Feijenoord supporters uitjouwen en omgekeerd. Identiteit kan me verder niet schelen, die supporters doen maar.

[Hopper]

Even over identiteit. Als de politie naar mijn identiteit vraagt dan laat ik mijn rijbewijs of paspoort zien. Daar staat op dat ik Nederlander ben en zus of zo oud. Over 10 jaar kan ik Belg zijn en ben ik ook 10 jaar ouder. Identiteit is dus nooit hetzelfde. Ooit was ik baby, peuter, puber, volwassene enzovoorts. De vraag wie je bent kan nooit beantwoord worden omdat er steeds andere antwoorden zijn. Iemand is 10 jaar slager, dan is slager zijn identiteit. Vervolgens schoolt hij om tot bakker, dan is bakker zijn identiteit.

Bij de vraagstelling: „had je ook iemand anders kunnen zijn?”, kunnen we identiteit gewoon overslaan. Dat toon ik hier aan en dat kan iedereen bedenken. Laat je dus niks aanpraten in een discussie. Door zaken ingewikkeld te maken raak je het spoor bijster in je eigen denken.

[Mcmadtasty]

De identiteit van waarnemer heb je jezelf aangemeten, als 'Ik als waarnemer”, dat is niet om het je aan te praten.

Jij bent ergens begonnen over identiteit. Ik heb mijzelf dat niet aangemeten. Ik als waarnemer is geen identiteit. Ik als Nederlander is wel een identiteit, daar is Nederlander de identiteit. Waarnemen heeft niks met identiteit te maken, ik begrijp niet waarom je dat er bij haalt.

waarnemen is een eigenschap/vaardigheid. Ik ben waarnemer is een bewering te zijn wat je doet, het aannemen van een verkapte vorm van identiteit. Voor mij is Nederlander ook geen identiteit,omdat je een nationaliteit hebt en niet dat je die nationaliteit bent en je niet dat bent wat je hebt.

Mijn vraag waarom kun je niet bestaan, zonder datgene dat je waarneemt heeft betrekking op of jij inderdaad waarnemer bent of slechts 'iets’ bent dat beschikt over waarnemend vermogen. Een steen heeft waarschijnlijk geen waarnemend vermogen, desondanks kan deze bestaan. Stel dat er geen waarnemend vermogen zou zijn, zou er dan niets bestaan?

Dit heb ik al uitgelegd, je kan slechts waarnemer zijn zolang er iets waar te nemen valt. In je droomloze slaap kan de waarnemer wel aanwezig zijn, maar er valt niks waar te nemen. Daarom val je ook om 12 uur in slaap en 'even later’ ben je weer wakker en toch is het uren later.

Wanneer er niets waar te nemen is, ben je geen waarnemer, en toch besta je....... Wat ben je wanneer er niets waar te nemen is, wat is "ik"

De vraag waarom ben je afgescheiden van de ander,is gerelateerd aan het waarnemingsvermogen. Op het moment dat ik ga denken dat "ik" het lichaam ben en mijn zijn zich beperkt tot mijn waarnemingsvermogen van voelen, denken etc, kan ik niet datgene zijn wat ik buiten mijzelf plaats.
Op het moment dat waarnemingsvermogen, gevoelens, een vorm niet als bepalend gelden voor mijn zijn zou "ik" misschien zelfs het al kunnen zijn.
De gedachte is, zoals je later schrijft "Want ik ben niet de koe." Wat precies maakt dat je niet de koe bent. Is dat het waarnemen of is dat iets anders?

Ik denk helemaal niet dat ik mijn lichaam ben. Ook hier schrijf je me zaken toe welke je zelf ter berde brengt. Ik ben waarnemer en door het waarnemen van de koe stel ik vast dat ik de koe niet ben. Dat is ook logisch. Als ik ook datgene zou zijn wat ik waarneem, dan ben ik ook alle sterren die ik vanavond waar neem als ik naar buiten ga. Dan zou ik alles zijn.

Ik beweer ook niet dat jij beweert dat jij je lichaam bent. Ik geef alleen maar aan wanneer ik ga denken dat "ik" het lichaam is.

Nogmaals, je maakt het veel te ingewikkeld en in al die denkbewegingen schrijf je me beweringen toe welke ik niet beweert heb. Iedereen weet wat waarnemen is: ik zie de koe, ik zie het huis, ik zie de maan. Door het waarnemen zelf ben ik afgescheiden van dat wát ik waarneem.

Waarnemen op zich heeft niks met identiteit te maken. Jij ziet dezelfde koe, jij ziet hetzelfde huis, jij zie dezelfde maan als ik.
Dat is ook de reden dat ik identiteit nooit onder de knie heb gekregen, ik snap die Ajax supporters niet die Feijenoord supporters uitjouwen en omgekeerd. Identiteit kan me verder niet schelen, die supporters doen maar.

Weet iedereen wat waarnemen is? Ik denk dat iedereen zich bewust is van het waarnemen, of iedereen weet wat waarneming is, vraag ik me af. Vooral omdat het als simpel afgedaan wordt

[Mcmadtasty]

Even over identiteit. Als de politie naar mijn identiteit vraagt dan laat ik mijn rijbewijs of paspoort zien. Daar staat op dat ik Nederlander ben en zus of zo oud. Over 10 jaar kan ik Belg zijn en ben ik ook 10 jaar ouder. Identiteit is dus nooit hetzelfde. Ooit was ik baby, peuter, puber, volwassene enzovoorts. De vraag wie je bent kan nooit beantwoord worden omdat er steeds andere antwoorden zijn. Iemand is 10 jaar slager, dan is slager zijn identiteit. Vervolgens schoolt hij om tot bakker, dan is bakker zijn identiteit.

Bij de vraagstelling: „had je ook iemand anders kunnen zijn?”, kunnen we identiteit gewoon overslaan. Dat toon ik hier aan en dat kan iedereen bedenken. Laat je dus niks aanpraten in een discussie. Door zaken ingewikkeld te maken raak je het spoor bijster in je eigen denken.

ik denk juist dat het een zeer terechte vraag is, wat erom vraagt om zeer kritisch naar identiteit te kijken.
Op het moment dat iemand verzint om een bepaald gebied Nederland te noemen wat vervolgens leidt tot Nederlanderschap van de inwoners vindt ik wel grappig, echter vindt ik het te ver gaan om voor waar aan te nemen. Zo vindt ik het ook grappig dat mensen zich verkleden en zich als politieagenten voordoen. Maar ja ik geloof ook niet in sinterklaas. En wat een heerlijke uitdaging om om de 10 minuten iets anders te gaan doen om verwarring te zaaien over wat ik ben.
vraag me niet hoe oud ik ben, ik zou het niet weten, omdat ik mezelf niet ken...... Mijn geboorte.... oh je bedoeld de leeftijd van mijn lichaam.....
Maar zeg eens, waarom zou ik moeten bestaan volgens bepaalde maatstaven die niets over mij vertellen, maar slechts over waarneming van wat ik heb en kan en datgene wat mij dan nog eens ongevraagd toegekend wordt. En wanneer het allemaal duidelijk lijkt te zijn klinkt het "Ik weet ....."
Wat wordt geweten? Datgene men zelf verzonnen heeft? Datgene wat men denkt wat waar is? Of datgene wat men gemakshalve maar voor waar heeft aangenomen omdat het anders allemaal veel te ingewikkeld wordt?

[Hopper]

ik denk juist dat het een zeer terechte vraag is, wat erom vraagt om zeer kritisch naar identiteit te kijken.
Op het moment dat iemand verzint om een bepaald gebied Nederland te noemen wat vervolgens leidt tot Nederlanderschap van de inwoners vindt ik wel grappig, echter vindt ik het te ver gaan om voor waar aan te nemen. Zo vindt ik het ook grappig dat mensen zich verkleden en zich als politieagenten voordoen. Maar ja ik geloof ook niet in sinterklaas. En wat een heerlijke uitdaging om om de 10 minuten iets anders te gaan doen om verwarring te zaaien over wat ik ben.
vraag me niet hoe oud ik ben, ik zou het niet weten, omdat ik mezelf niet ken...... Mijn geboorte.... oh je bedoeld de leeftijd van mijn lichaam.....
Maar zeg eens, waarom zou ik moeten bestaan volgens bepaalde maatstaven die niets over mij vertellen, maar slechts over waarneming van wat ik heb en kan en datgene wat mij dan nog eens ongevraagd toegekend wordt. En wanneer het allemaal duidelijk lijkt te zijn klinkt het "Ik weet ....."
Wat wordt geweten? Datgene men zelf verzonnen heeft? Datgene wat men denkt wat waar is? Of datgene wat men gemakshalve maar voor waar heeft aangenomen omdat het anders allemaal veel te ingewikkeld wordt?

Als we het er over eens zijn dat we het hoofdstuk 'identiteit’ kunnen afsluiten, wat hou je dan over? De waarnemer. De waarnemer is geen ding, geen identiteit. Je zou kunnen zeggen dat je niets bent. Precies datgene wat je (afgezien van dromen) in je slaap ervaart: niets. Hoeveel woorden kan je besteden aan niets? Inderdaad, ook niets.

Ook het begrip waarnemen is niet moeilijk. De mens heeft 5 zintuigen en daar neemt hij mee waar. Neus, ogen, oren zijn dingen. Gereedschappen om mee waar te nemen. Maar iedereen begrijpt dat een oog geen waarnemer is en ook het waarnemen zelf niet is. Je kan de waarnemer of het waarnemen nergens vinden, je kan alleen nagaan hoe het werkt: met de zintuigen en het brein. Hetzelfde zien we met denken, neurologen kunnen je uitleggen hoe het in je bovenkamer werkt, maar een gedachte kan je nooit vinden in je hoofd. Waarnemingen, gedachtes, dat zijn geen dingen.

Maar de waarnemer zelf is weer afgescheiden van wat er waargenomen wordt. Jij bent ook een waarnemer, maar wel een andere waarnemer dan ik. Je zou ook kunnen zeggen dat jij een niets bent, maar wel een andere niets dan ik.

Wat jij in wezen doet is de zaken ingewikkeld maken omdat je gericht bent op de buitenwereld. De buitenwereld bestaat uit ontelbare dingen en die neem je waar. Leer anders te kijken en je zult zien hoe eenvoudig de materie is. Buitenwereld is ingewikkeld en daar kan je hele fora mee vol schrijven. Waarnemen is zo eenvoudig dat niemand het lijkt te begrijpen. En dat komt omdat men gericht is op hetgeen wordt waargenomen en daar duizenden gedachtes over heeft.

[Peter van Velzen]

Goede vraag aamgezien het antwoord dat bij mij opkomt luidt: "Ja! dat is precies wat je bent!" Uiteraard gezien vanuit een ander, want ikzelf doe soms dingen die ik niet gedaan wil hebben.

Hoe wordt dit antwoord bepaald?

Ik weet het niet zeker. Het antwoord kwam pas bij me op toen ik de vraag las, maar het is in overeenstemming met al mijn ervaringen en wat ik erover gelezen en gehoord heb. Ik ben (voor een ander) wat ik doe, want alleen wat ik doe verandert zijn of haar beleving.

Evenzo wat ons van de ander scheidt. De vraag deed mij direct aan siamese tweelingen denken. Uiteraard bedoelde je "scheiden"niet letterlijk (je bedoelde wellicht ONDERscheiden), maar het komt me voor dat de fysieke scheiding der geesten (ze bevinden zich in een andere schedel) precies bepaalt wat ons tot verschillende individuen maakt.

[Petra]

"Ik ben waarnemer" is voor mij karakteriseren van de ik.
Kun je waarnemer zijn zonder waarnemingsvermogen? Maakt dat wanneer je waarnemingsvermogen hebt, dat jij waarnemer bent?
Je neemt waar, maar ben je ook datgene wat je doet?

IDD.
Zodra je "ik ben waarnemer" zegt. Heb je jezelf al geïdentificeerd met een activiteit. Iets wat je doet is niet wat je bent.
Het zijn maar momentopnames. Die momenten dat je niet waarneemt.. BEN je dan een niet-waarnemer?
Als je soms het ene en soms het andere BENT wat zegt die 'ik ben' dan nog eigenlijk?

Het zijn meestal anderen die je graag vertellen wat je allemaal al of niet bent...
Een voorbeeld: ik heb dreadjes. Blijk ik een rasta te zijn, én vegetarisch én...
Sja denk ik dan.. dat ik dreads héb wil niet zeggen dat ik dreads bén. (Wat dat dan ook weer allemaal moge voorstellen ).

[Hopper]

Zodra je "ik ben waarnemer" zegt. Heb je jezelf al geïdentificeerd met een activiteit. Iets wat je doet is niet wat je bent.

Ik zou zeggen, probeer eens niet waar te nemen. Dat gaat je niet lukken, al stop je je oren, ogen en neus dicht. Dan neem je nog wel ergens een trillend spiertje waar of je hart die klopt of geruis in je oren. Hoe kan je iets doen als je het niet kan stoppen? Stoppen doet het pas als je slaapt of onder narcose bent.

[Mcmadtasty]

ik denk juist dat het een zeer terechte vraag is, wat erom vraagt om zeer kritisch naar identiteit te kijken.
Op het moment dat iemand verzint om een bepaald gebied Nederland te noemen wat vervolgens leidt tot Nederlanderschap van de inwoners vindt ik wel grappig, echter vindt ik het te ver gaan om voor waar aan te nemen. Zo vindt ik het ook grappig dat mensen zich verkleden en zich als politieagenten voordoen. Maar ja ik geloof ook niet in sinterklaas. En wat een heerlijke uitdaging om om de 10 minuten iets anders te gaan doen om verwarring te zaaien over wat ik ben.
vraag me niet hoe oud ik ben, ik zou het niet weten, omdat ik mezelf niet ken...... Mijn geboorte.... oh je bedoeld de leeftijd van mijn lichaam.....
Maar zeg eens, waarom zou ik moeten bestaan volgens bepaalde maatstaven die niets over mij vertellen, maar slechts over waarneming van wat ik heb en kan en datgene wat mij dan nog eens ongevraagd toegekend wordt. En wanneer het allemaal duidelijk lijkt te zijn klinkt het "Ik weet ....."
Wat wordt geweten? Datgene men zelf verzonnen heeft? Datgene wat men denkt wat waar is? Of datgene wat men gemakshalve maar voor waar heeft aangenomen omdat het anders allemaal veel te ingewikkeld wordt?

Als we het er over eens zijn dat we het hoofdstuk 'identiteit’ kunnen afsluiten, wat hou je dan over? De waarnemer. De waarnemer is geen ding, geen identiteit. Je zou kunnen zeggen dat je niets bent. Precies datgene wat je (afgezien van dromen) in je slaap ervaart: niets. Hoeveel woorden kan je besteden aan niets? Inderdaad, ook niets.

De waarnemer is de identiteit. Wie? de waarnemer. Op het moment dat je zegt de "jij bent niets", is het niets niet niets want ik ben het niets, en aangezien ik het niets ben is het niets dan "iets" dat niet bestaat.
Identiteit waar ik dus naar zoek is dat iets wat schijnbaar nog onontdekt is.

Ook het begrip waarnemen is niet moeilijk. De mens heeft 5 zintuigen en daar neemt hij mee waar. Neus, ogen, oren zijn dingen. Gereedschappen om mee waar te nemen. Maar iedereen begrijpt dat een oog geen waarnemer is en ook het waarnemen zelf niet is. Je kan de waarnemer of het waarnemen nergens vinden, je kan alleen nagaan hoe het werkt: met de zintuigen en het brein. Hetzelfde zien we met denken, neurologen kunnen je uitleggen hoe het in je bovenkamer werkt, maar een gedachte kan je nooit vinden in je hoofd. Waarnemingen, gedachtes, dat zijn geen dingen.

Maar de waarnemer zelf is weer afgescheiden van wat er waargenomen wordt. Jij bent ook een waarnemer, maar wel een andere waarnemer dan ik. Je zou ook kunnen zeggen dat jij een niets bent, maar wel een andere niets dan ik.

Wat jij in wezen doet is de zaken ingewikkeld maken omdat je gericht bent op de buitenwereld. De buitenwereld bestaat uit ontelbare dingen en die neem je waar. Leer anders te kijken en je zult zien hoe eenvoudig de materie is. Buitenwereld is ingewikkeld en daar kan je hele fora mee vol schrijven. Waarnemen is zo eenvoudig dat niemand het lijkt te begrijpen. En dat komt omdat men gericht is op hetgeen wordt waargenomen en daar duizenden gedachtes over heeft.

Waarnemen mag dan wel eenvoudig zijn maar mijzelf ontdekken is een heel ander verhaal
En dat wordt gevraagd:

Als je niet iets of iemand anders kunt zijn, waarom dan niet? Wat houdt "jij" en "de ander" gescheiden?

Om deze vraag te beantwoorden "moet"ik weten wat "jij/ik" is
De waarnemer is gescheiden, maar je beweert zelf dat waarnemer geen identiteit is. Terecht naar mijn mening, want het karakteriseert door het hebben van vaardigheid.
Op het moment dat ik de vraag als je niet iets of iemand anders kunt zijn, waarom dan niet?" kom ik dus tegen dat ik allerlei rollen kan hebben, voortkomend uit vaardigheden, gedachten en materiële zaken, die allemaal veranderlijk zijn, terwijl "ik" toch hetzelfde blijft. Met als logisch gevolg dat wat waargenomen wordt als de "ik" een projectie is van de buitenwereld als "ik heb". En dat wat ik heb is veranderlijk. Wat ben ik als het onveranderlijke is totaal niet duidelijk. Wat houdt mij en de ander gescheiden, dat weet ik niet want ik weet niet wat "ik" is. Misschien is er helemaal geen sprake van gescheiden zijn.........

[Hopper]

@Mcmadtasty

Ik word een beetje moedeloos van deze discussie. Je blijft maar door gaan over identiteit terwijl ik al vele malen heb aangetoond dat waarnemen helemaal geen identiteit is. Wat je doet is mij verwijten dat ik ergens identiteit in zie en vervolgens beweren dat identiteit niet bestaat.

Waarnemen is geen identiteit en zelfs geen doen, zoals ik aan Petra bewijs. Ik raad je aan om de dingen wat beter te onderzoeken, want nu zit ik steeds beweringen tegen te spreken welke ik nooit gedaan heb.

[Mcmadtasty]

Goede vraag aamgezien het antwoord dat bij mij opkomt luidt: "Ja! dat is precies wat je bent!" Uiteraard gezien vanuit een ander, want ikzelf doe soms dingen die ik niet gedaan wil hebben.

Hoe wordt dit antwoord bepaald?

Ik weet het niet zeker. Het antwoord kwam pas bij me op toen ik de vraag las, maar het is in overeenstemming met al mijn ervaringen en wat ik erover gelezen en gehoord heb. Ik ben (voor een ander) wat ik doe, want alleen wat ik doe verandert zijn of haar beleving.

Zijn je ervaringen en dat wat je erover gelezen en gehoord hebt waar, of neem je dat voor waar aan? En waarom is dat waar?

Evenzo wat ons van de ander scheidt. De vraag deed mij direct aan siamese tweelingen denken. Uiteraard bedoelde je "scheiden"niet letterlijk (je bedoelde wellicht ONDERscheiden), maar het komt me voor dat de fysieke scheiding der geesten (ze bevinden zich in een andere schedel) precies bepaalt wat ons tot verschillende individuen maakt.

onderscheiden is verschil benadrukken, is niet wat ik bedoel.
scheiden is verwijdert zijn, los staan van, is exact wat ik bedoel.

[Delight]

Uiteraard bedoelde je "scheiden"niet letterlijk (je bedoelde wellicht ONDERscheiden), maar het komt me voor dat de fysieke scheiding der geesten (ze bevinden zich in een andere schedel) precies bepaalt wat ons tot verschillende individuen maakt.

Zou het ook kunnen dat er één gelijkaardige "geest" is, en dat die "geest" zich verschillend manifesteert in elk lichaam?

[Hopper]

Dat er iets gescheiden is, is vrij gemakkelijk aantoonbaar. Daarvoor dienen we naar het waarnemen zelf te gaan. In mijn waarnemingen zie ik andere mensen die óók waarnemen. Dat ik een andere waarnemer waar neem heeft niets met identiteit te maken, want iedereen doet dat. Of de waarnemer nu in identiteit gelooft of niet. Het waarnemen van een andere waarnemer (ik neem jou waar) is het bewijs voor scheiding zelf. Natuurlijk zijn er religieuze stromingen die anders beweren, dat weet ik ook wel. Maar laten we geloof er buiten houden.

Dat identiteit niets met waarnemen te maken heeft kan ik ook bewijzen. Identiteit is een denkbeeld. Ik denk dat ik een Nederlander, moslim, bakker, homo of een andere identiteit ben. Een denkbeeld is een mening, een overtuiging. En meningen zou men in deze discussie buiten beschouwing dienen te laten. (Daarom verloopt de discussie ook zo moeizaam, met frommelt er steeds maar een mening tussen.)

Waarnemen is vrij van mening. Ik neem een koe waar. Punt. Pas op het moment dat ik de koe als beter/slechter dan een andere koe ga oordelen verschijnt er een mening/denkbeeld. Dan krijgt de koe ook een identiteit! Een betere of slechtere koe is een aanduiding. Identiteit verwijst altijd ergens naar. En mensen hebben soms zelf ook een identiteit. Dat staat deze discussie dan ook in de weg: de eigen identiteit.

[Delight]

Als een waarnemer dingen waarneemt die hij of zij "als anders dan hem/haar" kwalificeert, komt doordat waarneming een perspectief heeft: het perspectief van "de waarnemer". Mijn invalshoek hierin is dat dit voor praktisch elke andere waarnemer ook zo geldt, vanuit verschillende perspectieven. Dus (in mijn invalshoek) geldt dan dat "het waarnemen" een overeenkomstig fenomeen is voor waarnemers, evenals de ervaring dat dit vanuit een perspectief gebeurt, zodat deze waarnemers wat dat betreft als gelijksoortig gekwalificeerd kunnen worden.