Ego en had je iemand anders kunnen zijn?

[Mcmadtasty]

Ik heb een naam. Deze naam geeft echter niet aan wie ik ben. Ik kan mijzelf een andere naam geven of iemand anders kan mij een andere naam geven, ik verander daar niet door. Alleen dat wat ik heb verandert erdoor.
hetzelfde geldt voor mijn lichaam. ik heb een lichaam. Bepaald mijn lichaam echter wie ik ben? Regelmatig knip ik nagels en gooi die nagels weg, toch heb ik niet het idee dat ik iets van mezelf kwijt raak wanneer ik mijn nagels knip en deze weggooi. een groot deel van mijn gebit is eveneens verdwenen. Mijn lichaam is veranderd, maar ikzelf.....? Ik heb gedachten. deze gedachten zijn in de loop van de tijd verandert, ben ik verandert?
Dat ik een lichaam heb, betekent niet dat ik het lichaam ben.
Dat ik gedachten heb, betekent niet dat dat ik die gedachten ben.
Dat ik gevoelens heb, betekent niet dat ik die gevoelens ben.
Dat ik een naam heb, betekent niet dat ik dat ben.

Je hebt geen lichaam, want je kunt het niet kwijtraken! (wel een stukje ervan)
Je bent zowel je lichaam als je gedachten als je gevoelens, maar dat is allemaal tijdelijk. Elke keer als je ademhaalt zijn dat soms andere gedachten en ander gevoelens maar altijd een grotendeels, maar net niet helemaal eender lichaam. Er zuurstof bijgekomen en water en koolzuur afgegaan. Maar omdat de meeste moleculen nog dezelfde zijn en ook de vorm grotendeels gelijk, ben je nog steeds jezelf, een tijdelijk en altoos veranderend beest. Wij veranderen allemaal, net als de wereld om ons heen.Wat blijft zijn een paar herinneringen, maar zelfs die veranderen.

Ik weet het niet wat ik ben. Om te kunnen stellen wat ik ben zijn er voor mij te veel onbeantwoorde vragen
Bijvoorbeeld: Wat zijn uittredingen, beschrijvingen van mensen die hun lichaam verlaten?
Op het moment dat je het combineert met coma, waarbij alles functioneert, alleen geen bewustzijn aanwezig is, zou het dan niet zo kunnen zijn dat iemand zijn lichaam kwijt is?
Theoretisch, op het moment dat je het lichaam bent, kun je niet uittreden of het lichaam kwijtraken. Het een is dan slechts het logisch gevolg van het andere, zoals dat je dan misschien ook je gevoelens bent of je gedachten. Op het moment dat het niet zo is, is het allemaal anders volgens de wetten van logica.
een andere vraag is, is er leven na de dood. Volgens religie bestaat er zoiets als eeuwig leven. Op het moment dat eeuwig leven bestaat, wat is dood dan? is dood slechts het sterven van een lichaam terwijl de "ik" gewoon voortleeft?
Het eeuwige leven is niet alleen maar voorbestemd aan gelovigen volgens mij, want het schijnt dat je na de dood, wat dat ook moge zijn, ook eeuwig zou kunnen branden in een hel, whatever that may be, wat eveneens duidt op een voortbestaan na de 'dood'. Vragen die beantwoord kunnen worden door het bestaan van God te ontdekken. God is niet die man op de wolk, want die kan ik niet ontdekken. Maar in alles waarin ik God niet kan ontdekken, betekent niet dat God niet bestaat. Het enige wat ik kan concluderen is dat God mogelijk bestaat en mogelijk niet.
Al met al weet ik niets en kan ik er niets over zeggen wat ik ben. Dat wat ik denk te weten maakt dat ik een beeld kan vormen, maar dat is alleen maar omdat ik 'ergens' gestopt ben met me af te vragen "is het waar?".

[Hopper]

Ik weet het niet wat ik ben. Om te kunnen stellen wat ik ben zijn er voor mij te veel onbeantwoorde vragen

Ik lees een heel verhaal bij je en ik ben van mening dat dat hele verhaal en al die onbeantwoorde vragen je in de weg zitten.
Zo kun je eindeloos door filosoferen en tegelijkertijd nergens komen.

In de kern is het eenvoudig, degene die ik ben is degene die de wereld waarneemt, daar over nadenkt, reageert, iets wil enzovoorts.

Je maakt het je onnodig moeilijk met ingewikkelde verhalen en vraagstellingen. (Hoewel het op zich goed is om altijd in vraagstelling te blijven)
Dat kan uiteindelijk alleen maar resulteren in valse aannames.

[Petra]

Ik weet het niet wat ik ben. Om te kunnen stellen wat ik ben zijn er voor mij te veel onbeantwoorde vragen

Het enige wat ik kan concluderen is dat God mogelijk bestaat en mogelijk niet.
Al met al weet ik niets en kan ik er niets over zeggen wat ik ben. Dat wat ik denk te weten maakt dat ik een beeld kan vormen, maar dat is alleen maar omdat ik 'ergens' gestopt ben met me af te vragen "is het waar?".

Sja hè sjemig, ga ik eenmaal die kant op dan kom ik er helemaal niet meer uit, of in.
Als ik zeg dat ik wel zeker weet dat ik besta.. loop ik al vast. Het impliceert al dat ik dingen zeker weet, en alsof ik weet wat bestaan dan precies inhoudt.. een vast gegeven met voor iedereen dezelfde inhoud.
Wat is ik? Wat is bestaan? En wat is zeker?
Ik heb dat "ergens" en die stop knop ook nog steeds niet gevonden.
Aan de andere kan weet ik ook dat ikke het soms oneindig leuk vind om daarover te filosoferen... maar dan vooral door andere mensen daarover te bevragen, liefst tot ze compleet de kwijt klutsraken.

[Mcmadtasty]

Ik weet het niet wat ik ben. Om te kunnen stellen wat ik ben zijn er voor mij te veel onbeantwoorde vragen

Ik lees een heel verhaal bij je en ik ben van mening dat dat hele verhaal en al die onbeantwoorde vragen je in de weg zitten.
Zo kun je eindeloos door filosoferen en tegelijkertijd nergens komen.

In de kern is het eenvoudig, degene die ik ben is degene die de wereld waarneemt, daar over nadenkt, reageert, iets wil enzovoorts.

Je maakt het je onnodig moeilijk met ingewikkelde verhalen en vraagstellingen. (Hoewel het op zich goed is om altijd in vraagstelling te blijven)
Dat kan uiteindelijk alleen maar resulteren in valse aannames.

Dat is mi een antwoord op degene "wie" ik ben en niet een antwoord op datgene "wat" ik ben.
Wie ik ben wordt mi gekarakteriseerd in wat ik heb.....waarnemingsvermogen....

[Mcmadtasty]

Ik weet het niet wat ik ben. Om te kunnen stellen wat ik ben zijn er voor mij te veel onbeantwoorde vragen

Het enige wat ik kan concluderen is dat God mogelijk bestaat en mogelijk niet.
Al met al weet ik niets en kan ik er niets over zeggen wat ik ben. Dat wat ik denk te weten maakt dat ik een beeld kan vormen, maar dat is alleen maar omdat ik 'ergens' gestopt ben met me af te vragen "is het waar?".

Sja hè sjemig, ga ik eenmaal die kant op dan kom ik er helemaal niet meer uit, of in.
Als ik zeg dat ik wel zeker weet dat ik besta.. loop ik al vast. Het impliceert al dat ik dingen zeker weet, en alsof ik weet wat bestaan dan precies inhoudt.. een vast gegeven met voor iedereen dezelfde inhoud.
Wat is ik? Wat is bestaan? En wat is zeker?
Ik heb dat "ergens" en die stop knop ook nog steeds niet gevonden.
Aan de andere kan weet ik ook dat ikke het soms oneindig leuk vind om daarover te filosoferen... maar dan vooral door andere mensen daarover te bevragen, liefst tot ze compleet de kwijt klutsraken.

Volgens mij ligt ergens op de route van die kant opgaan en de stopknop daar waar je denkt eruit te zijn.

[Hopper]

Ik weet het niet wat ik ben. Om te kunnen stellen wat ik ben zijn er voor mij te veel onbeantwoorde vragen

Ik lees een heel verhaal bij je en ik ben van mening dat dat hele verhaal en al die onbeantwoorde vragen je in de weg zitten.
Zo kun je eindeloos door filosoferen en tegelijkertijd nergens komen.

In de kern is het eenvoudig, degene die ik ben is degene die de wereld waarneemt, daar over nadenkt, reageert, iets wil enzovoorts.

Je maakt het je onnodig moeilijk met ingewikkelde verhalen en vraagstellingen. (Hoewel het op zich goed is om altijd in vraagstelling te blijven)
Dat kan uiteindelijk alleen maar resulteren in valse aannames.

Dat is mi een antwoord op degene "wie" ik ben en niet een antwoord op datgene "wat" ik ben.
Wie ik ben wordt mi gekarakteriseerd in wat ik heb.....waarnemingsvermogen....

Ik zie het, ik heb dat verkeerd gelezen. De vraag wat ik ben hoeft wat mij betreft niet beantwoord te worden. Ik zou 'mens’ kunnen invullen, maar dat is een nietszeggend antwoord. De vraag wat ik ben leidt m.i. alleen maar een doolhof in, net zoals de vraag wat 'er zijn’ eigenlijk is.

Overigens heb ik geen waarnemingsvermogen, ik ben de waarnemer. Om je tegemoet te treden zou ik kunnen zeggen dat ik zowel de waarnemer ben als waarnemingsvermogen heb. Immers, als ik droomloos slaap dan heb ik nog steeds waarnemingsvermogen, maar ik heb geen middelen om dat te checken. De waarnemer is immers tijdelijk even niet thuis. Ik kan alleen een vaststelling achteraf doen.

[Mcmadtasty]

Ik zie het, ik heb dat verkeerd gelezen. De vraag wat ik ben hoeft wat mij betreft niet beantwoord te worden. Ik zou 'mens’ kunnen invullen, maar dat is een nietszeggend antwoord. De vraag wat ik ben leidt m.i. alleen maar een doolhof in, net zoals de vraag wat 'er zijn’ eigenlijk is.

Overigens heb ik geen waarnemingsvermogen, ik ben de waarnemer. Om je tegemoet te treden zou ik kunnen zeggen dat ik zowel de waarnemer ben als waarnemingsvermogen heb. Immers, als ik droomloos slaap dan heb ik nog steeds waarnemingsvermogen, maar ik heb geen middelen om dat te checken. De waarnemer is immers tijdelijk even niet thuis. Ik kan alleen een vaststelling achteraf doen.

"Ik ben waarnemer" is voor mij karakteriseren van de ik.
Kun je waarnemer zijn zonder waarnemingsvermogen? Maakt dat wanneer je waarnemingsvermogen hebt, dat jij waarnemer bent?
Je neemt waar, maar ben je ook datgene wat je doet?

De vraag van de topicstarter:

Wat houdt "jij" en "de ander" gescheiden?

Is dat wat ons van de ander scheidt, datgene waarmee we onszelf niet identificeren?
(andere gedachte, andere huidskleur, ander geslacht, andere overtuiging, andere religie, andere vaardigheden, andere status etc, etc, etc)

Wat als het niet zo is dat je gescheiden bent van de ander?

[Hopper]

"Ik ben waarnemer" is voor mij karakteriseren van de ik.
Kun je waarnemer zijn zonder waarnemingsvermogen? Maakt dat wanneer je waarnemingsvermogen hebt, dat jij waarnemer bent?
Je neemt waar, maar ben je ook datgene wat je doet?

Ik zou de vraag anders stellen: Kun je waarnemer zijn zonder dat er iets is om waar te nemen? Het antwoord heb ik in mijn voorgaande reactie al gegeven: ja, het kan. Maar ik kan het niet zeker weten. In mijn slaap is er geen waarneming en dan is de waarnemer ook werkloos.
In waaktoestand ben ik waarnemer met waarnemingsvermogen. Die kun je karakteriseren als een ik. Een ik die waarneembaar is afgescheiden van datgene wat hij waarneemt.

De vraag van de topicstarter: Wat houdt "jij” en "de ander” gescheiden?
Is dat wat ons van de ander scheidt, datgene waarmee we onszelf niet identificeren?
(andere gedachte, andere huidskleur, ander geslacht, andere overtuiging, andere religie, andere vaardigheden, andere status etc, etc, etc)

Wat als het niet zo is dat je gescheiden bent van de ander?

Identificatie, dat systeem heb ik nooit zo goed onder de knie gekregen. Ik kan daar niet zo veel over zeggen. Behalve dan dat identificatie een vijand nodig heeft. (Vermoed ik, als ik naar voetbalsupporters of oorlogvoerende landen kijk)


Maar dat wat mij van de ander gescheiden houdt is het waarnemen zelf. Ik ben de waarnemer, daar is geen speld tussen te krijgen. En datgene wat ik waarneem is de ander! Het is dus het waarnemen zelf wat de scheiding aan brengt.



Conclusie: ik als waarnemer kan niet bestaan zonder datgene wat ik waarneem (de ander), maar toch ben ik afgescheiden van de ander! Dat is een paradox. Ik poneer twee stellingen die beiden waar zijn en toch met elkaar in tegenspraak.

[Mcmadtasty]

"Ik ben waarnemer" is voor mij karakteriseren van de ik.
Kun je waarnemer zijn zonder waarnemingsvermogen? Maakt dat wanneer je waarnemingsvermogen hebt, dat jij waarnemer bent?
Je neemt waar, maar ben je ook datgene wat je doet?

Ik zou de vraag anders stellen: Kun je waarnemer zijn zonder dat er iets is om waar te nemen? Het antwoord heb ik in mijn voorgaande reactie al gegeven: ja, het kan. Maar ik kan het niet zeker weten. In mijn slaap is er geen waarneming en dan is de waarnemer ook werkloos.
In waaktoestand ben ik waarnemer met waarnemingsvermogen. Die kun je karakteriseren als een ik. Een ik die waarneembaar is afgescheiden van datgene wat hij waarneemt.

De vraag van de topicstarter: Wat houdt "jij” en "de ander” gescheiden?
Is dat wat ons van de ander scheidt, datgene waarmee we onszelf niet identificeren?
(andere gedachte, andere huidskleur, ander geslacht, andere overtuiging, andere religie, andere vaardigheden, andere status etc, etc, etc)

Wat als het niet zo is dat je gescheiden bent van de ander?

Identificatie, dat systeem heb ik nooit zo goed onder de knie gekregen. Ik kan daar niet zo veel over zeggen. Behalve dan dat identificatie een vijand nodig heeft. (Vermoed ik, als ik naar voetbalsupporters of oorlogvoerende landen kijk)


Maar dat wat mij van de ander gescheiden houdt is het waarnemen zelf. Ik ben de waarnemer, daar is geen speld tussen te krijgen. En datgene wat ik waarneem is de ander! Het is dus het waarnemen zelf wat de scheiding aan brengt.

Je stelt een andere vraag, in plaats van dezelfde vraag anders te stellen
In feite zou je mijn vraag beantwoord hebben met ja door jouw "volgende vraag " te stellen. Datgene waar je ja op geantwoord is is dat wanneer wij bepaalde vaardigheden hebben we onszelf daarin kennen en onszelf daarmee zelfs identificeren.
Als: gezien mijn huidskleur, ben ik blank.
Logisch gevolg is dat ik mijzelf met mijn lichaam identificeer en dit specificeer door dat wat mijn lichaam specifiek maakt.
Een andere manier waarop we onszelf en elkaar identificeren is in datgene dat we doen. Op het moment dat ik dagelijks met een hamer, hout en spijkers werk wordt beweerd dat ik timmerman ben. Ben ik dat of is het slechts een vaardigheid die ik heb en is het maar gemakshalve om mij timmerman te noemen, omdat niet geweten wordt wat ik werkelijk ben?

Conclusie: ik als waarnemer kan niet bestaan zonder datgene wat ik waarneem (de ander), maar toch ben ik afgescheiden van de ander! Dat is een paradox. Ik poneer twee stellingen die beiden waar zijn en toch met elkaar in tegenspraak.

Waarom kun je niet bestaan zonder datgene wat je waarneemt? En waarom ben je afgescheiden van de ander? Is dat omdat je jezelf identificeert met een bepaalde vorm?

[Peter van Velzen]

Ik weet het niet wat ik ben. Om te kunnen stellen wat ik ben zijn er voor mij te veel onbeantwoorde vragen
Bijvoorbeeld: Wat zijn uittredingen, beschrijvingen van mensen die hun lichaam verlaten?
Op het moment dat je het combineert met coma, waarbij alles functioneert, alleen geen bewustzijn aanwezig is, zou het dan niet zo kunnen zijn dat iemand zijn lichaam kwijt is?

Letterlijk niet, Maar figuurlijk is het contqct tussen de hersenen en de rest van het lichaam even weg geweest, dus je moet dat contact weer terugvinden, In wezen was het de rest van je lichaam dat de hersenen miste, maar gevoelsmatig is het natuurlijk andersom.

[Peter van Velzen]

"Ik ben waarnemer" is voor mij karakteriseren van de ik.
Kun je waarnemer zijn zonder waarnemingsvermogen? Maakt dat wanneer je waarnemingsvermogen hebt, dat jij waarnemer bent?
Je neemt waar, maar ben je ook datgene wat je doet?

Goede vraag aamgezien het antwoord dat bij mij opkomt luidt: "Ja! dat is precies wat je bent!" Uiteraard gezien vanuit een ander, want ikzelf doe soms dingen die ik niet gedaan wil hebben.

De vraag van de topicstarter:

Wat houdt "jij" en "de ander" gescheiden?

Is dat wat ons van de ander scheidt, datgene waarmee we onszelf niet identificeren?
(andere gedachte, andere huidskleur, ander geslacht, andere overtuiging, andere religie, andere vaardigheden, andere status etc, etc, etc)

Wat als het niet zo is dat je gescheiden bent van de ander?

Nog zo'n goede vraag! weerom vanwege het antwoord: "Dan ben je een deel van een siamese tweeling". Het is lichamelijk dat we gescheiden zijn. Uiteraard zijn wel vooral ons brein, dus voelen ook siamese tweelingen zich een ik en een hij of zij, Maar het is wel degelijk fysiek.

[Hopper]

Waarom kun je niet bestaan zonder datgene wat je waarneemt? En waarom ben je afgescheiden van de ander? Is dat omdat je jezelf identificeert met een bepaalde vorm?

Ik heb het idee dat we langs elkaar heen praten. Ik heb je al uitgelegd waarom ik niet kan bestaan zonder datgene wat ik waarneem. (het is dus niet begrepen door jou) Het is ook de reden dat ik ben afgescheiden van de ander.

En ik heb ook al uitgelegd dat ik identificatie niet zo onder de knie heb. Ik heb ook niks met identificatie. De vorm die ik ben is (bijvoorbeeld) blank en man. Maar de vorm heeft helemaal niks te maken met waarnemen! De vorm doet er niet toe! Dus mijn vraag aan jou is waarom jij mij een identificatie wil aan praten?

[Mcmadtasty]

"Ik ben waarnemer" is voor mij karakteriseren van de ik.
Kun je waarnemer zijn zonder waarnemingsvermogen? Maakt dat wanneer je waarnemingsvermogen hebt, dat jij waarnemer bent?
Je neemt waar, maar ben je ook datgene wat je doet?

Goede vraag aamgezien het antwoord dat bij mij opkomt luidt: "Ja! dat is precies wat je bent!" Uiteraard gezien vanuit een ander, want ikzelf doe soms dingen die ik niet gedaan wil hebben.

Hoe wordt dit antwoord bepaald?

De vraag van de topicstarter:

Wat houdt "jij" en "de ander" gescheiden?

Is dat wat ons van de ander scheidt, datgene waarmee we onszelf niet identificeren?
(andere gedachte, andere huidskleur, ander geslacht, andere overtuiging, andere religie, andere vaardigheden, andere status etc, etc, etc)

Wat als het niet zo is dat je gescheiden bent van de ander?

Nog zo'n goede vraag! weerom vanwege het antwoord: "Dan ben je een deel van een siamese tweeling". Het is lichamelijk dat we gescheiden zijn. Uiteraard zijn wel vooral ons brein, dus voelen ook siamese tweelingen zich een ik en een hij of zij, Maar het is wel degelijk fysiek.

Waarom?

[Hopper]

@ Mcmadtasty

Ik zal het nog eenmaal trachten uit te leggen in simpele bewoordingen waarom identificatie totaal niet ter zake doet.

Iemand neemt een koe waar. (Mag ook wat anders zijn) Vraag aan jou: wat doet het er toe of de waarnemer blank, zwart, man, vrouw, slager, bakker, Nederlander, moslim is? Je neemt waar!

Het is wat ik eerder al schreef. De kwestie is in wezen dermate simpel en eenvoudig dat alle bewoordingen het alleen maar moeilijker maken.
Wie of wat ik ben doet niet ter zake als ik waarneem. Het gaat er om dát ik waarneem. En het waarnemen verzorgt de scheiding tussen mij en wat ik waarneem (de koe). Want ik ben niet de koe.

[Mullog]

Is het toevallig dat jij jij bent, en als je iets of iemand anders was geweest, wie was jou dan geweest?

Als je niet iets of iemand anders kunt zijn, waarom dan niet? Wat houdt "jij" en "de ander" gescheiden?

Beetje rare vraag misschien.

Huid