The path to inner peace.

[Maria]

Duidelijk voor mij, dank daarvoor. Voor mezelf vermijd ik het woord spiritualiteit als het even kan. Dat woord is een container begrip geworden waarbij je als iemand het in de mond neemt altijd moet vragen wat er bedoelt wordt...

Dat was het, want bij dit woord werd er altijd gedacht aan religie en vooral ook aan de religieuze mystici.
Dat is wat in een theïstische cultuur heel lang ingebakken is geweest en nog bij mensen met een christelijk leven en ook verleden.

Juist nu in de moderne tijd van afscheid van dit denken, blijkt dat ook zonder religie beantwoord kan kan worden aan hetgeen wat voor spiritualiteit staat, maar nog erg verwarrend gevonden wordt.
Mede daar lectuur hierover nog vnl. naar religie blijft neigen.
Is het geen christendom, dan wel in de herleving van de paganistische religie/filosofie.

Jouw zin "Je kunt intens genieten, maar ook soms zo intens dat je het (haast) lichamelijk voelt en jezelf in een haast ademloze sfeer terugvindt
Je herkent het als zodanig of niet." is mij uit het hart gegrepen.......ik persoonlijk vertik het dan ook om dit ademloze aan welk woord dan ook te koppelen....en zeker niet aan het woord spiritualiteit.....

Ik begrijp het vanuit jouw beleving gezien.
Zo in het algemeen gesproken gebruik ik dit woord ook zelden.
Jij hebt het ook niet nodig om het met een apart woord te benoemen, als het amper benoembaar is en als het dan juist verkeerd wordt begrepen.
Noem het zoals je wil.
Maar juist om die reden wil ik het woord wel eens gebruiken, omdat het staat voor een sterk gevoelsmatig/intuïtief/geestelijk leven.
Maar dan alleen in dit soort gesprekken, waarin je het ook kun uitdiepen en tot begrip kunt komen.

In de religieuze gedachten wereld wordt dit juist misbruikt, een bepaalde richting op gedwongen,waardoor het gevoel gerationaliseerd wordt en het zijn betekenis gaat verliezen.
De oude klassieke mystici konden niet anders, omdat hun leven en denken doordrenkt was van een godsbeleving.
Wel zie je bij de mooiste beschrijvingen heel vaak een soort pan- en theïsme insluipen, wat we ook zien bij vrijzinnig gelovigen van nu.

De meer modernere atheïst, die zich hier mee bezig houdt, kan dat wel scheiden, omdat hij ziet, dat het pure beleven zuiver menselijk is en de invulling naar betekenis ervan is aangeleerd.

[axxyanus]

Het probleem is natuurlijk dat het moeilijk is om het juist te omschrijven. Maar er is een verschil tussen bv impulsief op een (bij gebrek aan een beter woord) prikkel reageren bijna als in een reflex en een zekere aandacht hebben voor wat die prikkel bij je teweegbrengt en op een meer (opnieuw bij gebrek aan een beter woord) bewuste manier te reageren (of zelfs te kiezen om niet te reageren). Als jij een betere manier hebt om dat onder woorden te brengen dan ik gedaan heb, mij best maar ik vrees dat elke verwoording wel ergens te kort zal schieten.

Je begrijpt me verkeerd. Je bracht het aanvankelijk juist goed onder woorden. Maar in de discussie met Maarten kwam je weer verder weg van het onderwerp. Dat komt omdat meditatie zo moeilijk te omschrijven valt. Het is juist de afwezigheid van iedere prikkel. Maarten heeft het over een ander soort van gewaarzijn c.q. bewustzijn. Er zijn helemaal geen diverse soorten.

Hoezo de afwezigheid van iedere prikkel? Gaat jouw neus nooit jeuken als je mediteert? Krijg je nooit honger? Bakt er nooit iemand een taart waarvan je de geur opsnuift terwijl je mediteert? De afwezigheid van iedere prikkel lijkt me moeilijk haalbaar.

[Hopper]

Hoezo de afwezigheid van iedere prikkel? Gaat jouw neus nooit jeuken als je mediteert? Krijg je nooit honger? Bakt er nooit iemand een taart waarvan je de geur opsnuift terwijl je mediteert? De afwezigheid van iedere prikkel lijkt me moeilijk haalbaar.

Je bent in je zelf gekeerd en de prikkels ontgaan je en toch ben je bij bewustzijn. Ik denk dat we af moeten van dat beeld van iemand in lotushouding die aandachtig zit te mediteren. Mediteren kan je overal doen, zelfs in een menigte mensen.

Maar als jouw aandacht uit gaat naar de verwachting dat je neus gaat jeuken, dan gaat hij ook jeuken. Alles wat je aandacht geeft dat groeit namelijk.
Of als jouw aandacht gaat naar een kwestie die op je werk heeft gespeeld, dan gaat die kwestie groeien. Je kan het ook anders stellen; veel mensen zijn verslaafd aan prikkels van wat voor soort dan ook. Trachten zij in zichzelf te keren, dan kunnen er zelfs vanuit het onbewuste zaken tevoorschijn komen.

[Waarom?]

Duidelijk voor mij, dank daarvoor. Voor mezelf vermijd ik het woord spiritualiteit als het even kan. Dat woord is een container begrip geworden waarbij je als iemand het in de mond neemt altijd moet vragen wat er bedoelt wordt...

Dat was het, want bij dit woord werd er altijd gedacht aan religie en vooral ook aan de religieuze mystici.
Dat is wat in een theïstische cultuur heel lang ingebakken is geweest en nog bij mensen met een christelijk leven en ook verleden.

Juist nu in de moderne tijd van afscheid van dit denken, blijkt dat ook zonder religie beantwoord kan kan worden aan hetgeen wat voor spiritualiteit staat, maar nog erg verwarrend gevonden wordt.
Mede daar lectuur hierover nog vnl. naar religie blijft neigen.
Is het geen christendom, dan wel in de herleving van de paganistische religie/filosofie.

Dag Maria,

Juist omdat nu dit woord aan tientallen verschillende betekenissen wordt geknoopt, van de brede waaier van klassiek theïstisch naar eindeloos "zweef" tot "religieuze" atheisten..gebruik ik zelf dit woord als even kan niet. Waarbij het me opvalt dat juist de meest klassieke theïsten het woord nu ook zoveel mogelijk mijden: ze willen daarin duidelijk zijn. De verwarring is dat het nu ongeveer alles kan betekenen,....kan dan natuurlijk wel een mooie aanleiding zijn om een gesprek aan te gaan... .....of juist niet......omdat dit woord de letterlijk lege lading bedekte.....

Ik ben gewoon in grote verwarring....: ik vrees dat ik dadelijk een partitatuur van Bach of Lizt of een Flora boek dadelijk moet opzoek in de afdeling "Esoterie / theologie"........waarbij het labeltje "Esoterie" ook al een nieuwe verwarrende loot is, geënt op een totaal verrottende dode stam.