Sofia schreef
Heeft iemand je wel eens verteld dat je een lieve man bent? Een lief oud opaatje, waar iedere dolende jongere dolgelukkig mee zou zijn?
Tot mijn verbazing wordt mij dat wel eens verteld ja, maar voornamelijk door mensen die mij nog niet goed kennen. In werkelijkheid ben ik een humeurige galbak, waar men het liefst met een boog omheen loopt. Maar ik probeer niet ouder te lijken dan mijn kalenderleeftijd, ik zou niet weten hoe je dat schriftelijk zou moeten doen. Ik koester ook geen enkel verlangen om jou in te halen. Integendeel ik zie ongeduldig uit naar de dag waarop ik er mee op mag houden. Als je zoals ik, al zestig jaar lang getreiterd door een versleten rug dan zal je dat wel niet verwonderen. Je wordt dat namelijk een beetje zat. Maar daarom niet getreurd. Laten we het hebben over niet begrepen worden. Daar kom ik op bekend terrein. Het overkomt mij al zo lang ik leef. Maar wat stoort jou daarin zo, dat je speelt met de gedachte het bijltje er bij neer te gooien? Ik begrijp heel veel mensen niet, en dat is vaak wederzijds. Ik zat niet lang geleden in de trein tegenover een heer van middelbare leeftijd. Type geslaagde zakenman, grijze slapen, strak gesneden maatkostuum, je ziet hem voor je? Deze man was in gesprek met een beeldschone jongedame naar schatting even in de twintig. Plotseling sprak de man een zin uit die ik van hem verwachtte: "Mijn vrouw begrijpt mij niet"...Het was een kort moment stil, en toen zei het meisje: "ik denk dat ze jou maar al te goed begrijpt!! Zij pakte haar spullen en vertrok naar een andere coupé. Ik zie het verblufte gezicht van die man nog voor me...Zo snel had nog nooit iemand zijn bedoeling begrepen.
Het zal hem er niet van weerhouden hebben zijn volgende prooi met dezelfde doorzichtige smoes lastig te vallen, want je hoeft maar één keer succes te hebben nietwaar?
Zoals ik bijvoorbeeld een uitspraak van Einstein gebruikte om het belang van intuïtie aan te tonen. Er ontstond toen een uitgebreide discussie over de authenticiteit van de uitspraak. Waarbij iemand me vroeg of ik die ook aangehaald zou hebben als die van een ander afkomstig zou zijn geweest…
Dat is dus een vrij groteske manier om naar de bekende weg te vragen. Niemand citeert een volslagen onbekende. Want een uitspraak van jouw overbuurman maakt geen enkele indruk, en ondersteunt jouw argument niet met de kracht waarop je had gehoopt. Dat is geen onbegrip, soms heb je gewoon een ontmoeting met de domheid...
Het belang van intuïtie is bij uitstek een onderwerp waarvan mijn intuïtie zegt dat je daarmee een grote kans loopt om niet begrepen te worden. omdat bijna iedereen daar de meest uiteenlopende
mening over heeft. Zelf denk ik dat intuïtie heel veel te maken heeft met ervaring. Hoe langer je leeft, hoe groter de mogelijkheid dat je kunt voorvoelen dat iets zal aflopen om de manier die jij al zag aankomen.
Mensen met een sociaal beroep zullen dus veel eerder een reactie of interactie waarnemen terwijl dat een computer-nerd volkomen ontgaat. Zo ben ik bijvoorbeeld tamelijk a-sociaal, en in gezelschap merk ik niet, of pas veel later dan anderen, dat zich iets naars heeft voorgedaan.
Maar met honden die slecht sociaal functioneren heb ik erg veel ervaring, en voorvoel ik eerder een ongewenste reactie aankomen dan mensen die deze ervaring missen. Ik heb het idee dat wij dat fenomeen intuïtie zijn gaan noemen, omdat wij daar zelf ook niet altijd een verklaring voor hebben.
Voor een deel omdat onze herinnering niet altijd duidelijk is, of omdat wij zaken verdrongen hebben die onbewust toch door blijven klinken in ons handelen. Hoe vaker wij iets juist voorvoeld hebben hoe groter de kans dat wij het aan onze intuïtie toeschrijven.
Als ik met deze uiteenzetting de plank missla, dan zeg je het maar. Voel ik mij ook eens niet goed begrepen...
En wat me ook soms teveel wordt. Net als het meest naargeestige geloof dat ik ken: de protestantse orthodoxie. Die voor mijn gevoel op dit forum tussen de regels doorsijpelt, en waar sommigen het maar wàt moeilijk mee hebben. Vooral omdat ze het wel zouden willen, maar niet durven loslaten.
Ja protestantse orthodoxie is de meest vreugdeloze leer die wij hier hebben, maar geloof me, het kan erger. Dat mensen daar moeilijk van loskomen vind ik wel weer voorstelbaar. Wat je als kind het eerst krijgt toegediend vergeet je het laatst. Letterlijk. Ook een hond die groot geworden is met angst zal bang blijven. Hoe je hem ook geruststelt de rest van zijn leven, zijn eerste zes weken waren bepalend voor de rest van zijn bestaan. En ik durf de stelling aan dat onze eerste vier jaar bepalend zijn voor onze karaktervorming. Dat die mensen hun angst niet kunnen overwinnen moet je accepteren als a fact of life. Je kunt er niets aan doen, behalve ze geruststellen. Want ook een bange hond zal je op den duur achterna lopen wanneer hij jou voldoende vertrouwd. Hij zal soms toch aarzelen, maar ja...ook een hond heeft Intuïtie
