Doen wij hetzelfde als onze ouders?

[Peter van Velzen]

Nee wij doen niet hetzelfde. Mijn vader was kolenboer, daar viel na 1972 geen droog brood in te verdienen. Hij trouwde het meisje van 4 huizen verderop, ik trouwde een oma van 8.000 km verderop. Maar hij geloofde niet in een leven na de dood en ik geloof daar evenmin in,

[sofia]

Dat zal je verbazen. Ik weet voor ieder initiatief wel een paar beren op de weg te verzinnen. Maar het is ook nuttig, omdat het mijn vrouw's overenthousiasme een beetje afremt. Maar ik voel me dan wel steeds een party pooper.

Je maakt je druk om dingen. Misschien wel gewone dagelijkse dingen.
Ik kijk daar enigszins anders naar; ik noem het rijkdom. Als je in staat bent om passioneel begaan te zijn met de wereld om je heen.
Want in wezen is dat het waarom je je beren opgooit.

Het is voor mij juist een hele (bewuste) toer geweest om dat weer terug te vinden, i.p.v. alles dood te relativeren met zo'n houding van... 'waar maakt iedereen zich toch druk om, lekker belangrijk'.

P.S.
Enthousiasme is een kernkwaliteit met als welbekende valkuil: drammerigheid.
Een natuurlijke reactie daarop is... weerstand.

Drammerigheid, ja zeker. Want hoe zou je anders af moeten komen was alle rubbish die je erin gedramd hebt gekregen? Je bent gewoon bezig met uitvinden wie je zelf bent en dat is gewoon leuk. En niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen. Het maakt je tot een leuk mens. Dus ga maar lekker door zonder je iets aan te trekken van de weerstanden die je bij sommigen opwekt.

[Storm]

Ik herken wel karaktertrekjes die mijn ouders ook hadden. Is het genetisch bepaald, de opvoeding, waarschijnlijk beiden.

De leuke karaktertrekken; geen probleem. Maar als ze je tegenstonden bij je ouders, dan is het andere koek.
Mijn man zei één keer toen we ruzie hadden "je bent precies je moeder''. Het was of ik een waas voor mijn ogen kreeg, zo woedend was ik.
Maar zeiden ze:" je lijkt op je vader'' dan accepteerde ik dat met genoegen.

Nu ze beiden overleden zijn ben ik trots op bepaalde eigenschappen die ik vroeger vervelend vond; begrijp ik ook dat mijn moeder in hun relatie wel de meest directe en assertieve moest wezen. En ik heb het de laatste jaren prima overgenomen; ik lijk zeker ook op mijn moeder.

[Petra]

Ik herken wel karaktertrekjes die mijn ouders ook hadden. Is het genetisch bepaald, de opvoeding, waarschijnlijk beiden.

De leuke karaktertrekken; geen probleem. Maar als ze je tegenstonden bij je ouders, dan is het andere koek.
Mijn man zei één keer toen we ruzie hadden "je bent precies je moeder''. Het was of ik een waas voor mijn ogen kreeg, zo woedend was ik.
Maar zeiden ze:" je lijkt op je vader'' dan accepteerde ik dat met genoegen.

Nu ze beiden overleden zijn ben ik trots op bepaalde eigenschappen die ik vroeger vervelend vond; begrijp ik ook dat mijn moeder in hun relatie wel de meest directe en assertieve moest wezen. En ik heb het de laatste jaren prima overgenomen; ik lijk zeker ook op mijn moeder.

Ik vond dat altijd iets wonderlijks; die 'je bent precies je moeder of vader' zinnetjes worden helaas liefst gebezigd om iets negatiefs te belichten.
Leuk om dat om te keren, en het juist te gebruiken om de goeie punten eruit te lichten.

Ook zoiets vreemds, dat aanwijzen van mensen en dan negatieve punten zoeken. Kijk die raar haar hebben. Gekke kleren, lelijke schoenen, grote tattoo dik, dun, noem-maar-op. Ik had een vriendin die dat deed, werd er horentjedol van. Ben ik steeds allemaal leuke dingen gaan aanwijzen en benoemen. Paar uur later zat het erin. Zat iedereen naar 'leuk' te zoeken. Had die met die rare tattoo opeens hele leuke schoenen aan.
Ik word daar i.i.g. een stuk vrolijker van.

[Gershom]

Naar dit topic zit ik te kijken als een kip naar het onweer.
Want ik leek op niemand, en had ook eigenschappen die in mijn omgeving niet terug te vinden waren.
Zo had ik als enige een zekere muzikale aanleg, en een buitensporig grote hoeveelheid verzorgingsdrang.
Als je de biologische ouders nooit gekend hebt, dan kan je ook niet weten van wie je bepaalde eigenschappen hebt meegekregen. Het aardige is dat ik diezelfde karaktertrekken wel weer terugzie in mijn kinderen. Bij mijn jongste dochter zie ik veel eigenschappen die mijn eerste vrouw ook heeft. Mijn zoon is veel muzikaler dan ik, maar heeft toch gekozen voor het onderwijs, Want hij heeft weer de mathematische aanleg van mijn eerste vrouw, terwijl ik praktisch cijfer-blind ben... En mijn oudste dochter kan weer niet leven zonder een mini diertuin in haar huis. En heeft wel weer dezelfde koppige eigenwijsheid waar ik ook tamelijk veel last van heb. In het verleden kon dat tussen ons tot hooglopende conflicten leiden.
Ik kijk nu licht geamuseerd op die periode terug, maar er waren momenten dat het echt niet leuk was.

[Giovedico delle Fate]

Ook zoiets vreemds, dat aanwijzen van mensen en dan negatieve punten zoeken. Kijk die raar haar hebben. Gekke kleren, lelijke schoenen, grote tattoo dik, dun, noem-maar-op. Ik had een vriendin die dat deed, werd er horentjedol van. Ben ik steeds allemaal leuke dingen gaan aanwijzen en benoemen. Paar uur later zat het erin. Zat iedereen naar 'leuk' te zoeken. Had die met die rare tattoo opeens hele leuke schoenen aan.
Ik word daar i.i.g. een stuk vrolijker van.

Waren we maar allemaal een stuk meer zoals jij, Petra. Wat zou de wereld er dan paradijslijk uit zien.

[Petra]

Ook zoiets vreemds, dat aanwijzen van mensen en dan negatieve punten zoeken. Kijk die raar haar hebben. Gekke kleren, lelijke schoenen, grote tattoo dik, dun, noem-maar-op. Ik had een vriendin die dat deed, werd er horentjedol van. Ben ik steeds allemaal leuke dingen gaan aanwijzen en benoemen. Paar uur later zat het erin. Zat iedereen naar 'leuk' te zoeken. Had die met die rare tattoo opeens hele leuke schoenen aan.
Ik word daar i.i.g. een stuk vrolijker van.

Waren we maar allemaal een stuk meer zoals jij, Petra. Wat zou de wereld er dan paradijslijk uit zien.

Zo klinkt het wel hè.
Het aller aller ergste is: *ik vind mezelf ook zo leuk.
Onbegrijpelijk dat niet iedereen amechtig neervalt.

* Dat heb ik van m'n moeder, die is ook altijd zo positief en met zichzelf in haar nopjes. Maar bij haar is het vaak irritant.

[Giovedico delle Fate]

* Dat heb ik van m'n moeder, die is ook altijd zo positief en met zichzelf in haar nopjes. Maar bij haar is het vaak irritant.

We zullen het je dochter moeten vragen...

Ik kende een man die over zichzelf steeds zei: "Ik ben leuk, met mij kun je lachen".
Maar wat had hij eraan? Hij is nu ook gewoon dood.

[Storm]

Ik kende een man die over zichzelf steeds zei: "Ik ben leuk, met mij kun je lachen".
Maar wat had hij eraan? Hij is nu ook gewoon dood.

Ja het is allemaal betrekkelijk.

[Petra]

Ik kende een man die over zichzelf steeds zei: "Ik ben leuk, met mij kun je lachen".
Maar wat had hij eraan? Hij is nu ook gewoon dood.

Ja het is allemaal betrekkelijk.

Het is allemaal betrekkelijk. Toch ren ik liever lachend dan verbitterd of verzuurd m'n spreekwoordelijke kist in.

[Giovedico delle Fate]

Toch ren ik liever lachend dan verbitterd of verzuurd m'n spreekwoordelijke kist in.

Het tekent jouw optimistische aard (mijn vrouw heeft daar een nieuw woord voor bedacht: 'posimisme') dat je er van uit gaat dat je rennend in je kist zult belanden. Ik bijvoorbeeld ga er van uit dat ik strompelend, kruipend of rollend in een rolstoel mijn graf in zal gaan
En ik heb als advocaat van de duivel natuurlijk wél een bepaalde verplichting (aan mezelf).

We raken hier overigens wel érg off-topic... (sprak de advocaat van de duivel).

[Petra]

Toch ren ik liever lachend dan verbitterd of verzuurd m'n spreekwoordelijke kist in.

Het tekent jouw optimistische aard (mijn vrouw heeft daar een nieuw woord voor bedacht: 'posimisme') dat je er van uit gaat dat je rennend in je kist zult belanden. Ik bijvoorbeeld ga er van uit dat ik strompelend, kruipend of rollend in een rolstoel mijn graf in zal gaan
En ik heb als advocaat van de duivel natuurlijk wél een bepaalde verplichting (aan mezelf).

We raken hier overigens wel érg off-topic... (sprak de advocaat van de duivel).

Leuk woord! Ik noem het posilieveling.
Dat het dan voor een typefout wordt aangezien geeft mij weer een binnenpretje.

Het was trouwens spreekwoordelijk. Ik weet precies hoe ik het echt wil; vallend! Een sprong uit een vliegtuig boven zee, nog een laatste WOW en dan opgesoupeerd worden door het maritieme leven.

Ach, on topic, m.i. kun je elk stukje on topic doen lijken. Mijn moeder maakt ook veel typefouten en is aan het dood worden.

[Ares]

Het is eigenlijk net zoals mensen zich aangetrokken voelen tot personen die eigenschappen van hun vader, dan wel moeder hebben. Schijnt evolutionair allemaal erg handig te zijn, want bij je ouders kun je er wel vanuit gaan dat ze in staat zijn om kindjes te krijgen. Zo niet, dan mag je je afvragen welke ooievaar jou heeft afgeleverd. Sta er ook maar eens bij stil hoeveel mensen zonder het door te hebben opgroeien tot een kopie van hun ouders. Lilian Marijnissen is een mooi actueel voorbeeld, al gebeurt het meestal niet zo extreem.

[Giovedico delle Fate]

Schijnt evolutionair allemaal erg handig te zijn, want bij je ouders kun je er wel vanuit gaan dat ze in staat zijn om kindjes te krijgen.

Ik vind dat er nogal wat ontwerpfouten zitten in die evolutie. Hoe zinvol is het nou eigenlijk voor een soort om de planeet waarop ze leven te overbevolken, uit te buiten en onder water te zetten?

[Ares]

Schijnt evolutionair allemaal erg handig te zijn, want bij je ouders kun je er wel vanuit gaan dat ze in staat zijn om kindjes te krijgen.

Ik vind dat er nogal wat ontwerpfouten zitten in die evolutie. Hoe zinvol is het nou eigenlijk voor een soort om de planeet waarop ze leven te overbevolken, uit te buiten en onder water te zetten?

Daar heb je zeker gelijk in. Ik snap ook nog steeds niet hoe die a-seksuele panda's het al zo lang volgehouden hebben. Toch hoort dit er helaas bij; als een soort niet voldoet (dus: zijn omgeving kapotmaakt), dan sterft hij uit. Regenwormen zijn evolutionair gezien succesvoller dan wij, vermoed dat die hier over een paar duizend jaar nog wel rondkruipen en betwijfel of dat ook voor mensen geldt.