Doen wij hetzelfde als onze ouders?

[Giovedico delle Fate]

Vanmiddag was ik met mijn vrouw op bezoek bij mijn oude ouders (1930 en 1933). Ik merkte dat ik al aan de telefoon (ik bel altijd even van tevoren om te checken of het uitkomt) geïrriteerd raakte 'omdat alles zo moeilijk was'. Na afloop van het bezoek sprak ik er uitgebreid met mijn vrouw over. Ik kwam (met haar) tot de slotsom dat óók ik voortdurend allerhande dingen denk en doe die ik zó verfoei in het denken en handelen van mijn ouders (mijn moeder in het bijzonder). Er over pratend, zag ik in dat ik mijn zussen dikwijls heb veroordeeld omdat zij precies hetzelfde deden als mijn moeder, terwijl ze 'vroeger' altijd zeiden dat nooit te zullen doen. En nu zie ik dus in dat ik mijn 'advocaat van de duivel-schap' en mijn zorgelijke aard stomweg van mijn moeder heb overgenomen.

Waarom nemen kinderen de eigenschappen van hun ouders over die ze nou juist het meest verfoeien? Ik kan daar geen logica in ontdekken, maar dat wil ik wel. Heel graag zelfs! Dus: help me???

[Bonjour]

Waarom plaats je dit in Ditjes en Datjes? Best goed onderwerp.

Ik doe het zelf trouwens ook. Al geloof ik niet dat ik de handelswijzen van destijds zo verfoeid heb.

[Petra]

Ik moet aan Stef Bos denken; Papa ik lijk steeds meer op jou.

Ik vind het ook een interessant vraagstuk. Meer eigenlijk de vraag; waarom doen we wat we doen.
Zit dan ook veel in die 'bewustzijn' vraagstukken te ehhh.. rommelen.

Dus wat zal het zijn?
Je krijgt wat genetische aanleg mee.
Je krijgt wat vanuit je opvoeding en sociale omgeving mee.
Die omgeving is voor een kind natuurlijk grotendeels de omgeving van de ouders.

Verder denk ik dat simpelweg de dingen die je het meest storen in anderen ook het meeste opvallen mocht je jezelf te buiten gaan aan... En misschien stoort het wel zo omdat je er wat van in jezelf herkent.
Omdat ouders vrij dichtbij staan heb je ook meer mogelijkheden of punten om je aan te storen, denk ik. Hoe dichterbij hoe intiemer hoe meer evt. stoormateriaal. En dan helemaal bij ouders denk ik, omdat die nou eenmaal van hun voetstuk af moeten donderen.
Als kind zijn je ouders de hele wereld; alwetend en oppermachtig enzo.
Rond je pubertijd ga je de strijd aan. Tijdens je twenties sodemieteren ze van hun voetstuk en ga je ALLES veeeeel beter doen.
Medio 30+ kom je erachter dat het best wel moeilijk is om alles beter te doen. Medio 40+ ben je zelf ook al in 100.000 valkuilen gestort en blijken we allemaal maar hele gewone mensen te zijn die dingen goed en fout kunnen doen.
Dit alles is natuurlijk ook maar mijn persoonlijke interpretatie.

Dus hoe zit dat.. met een zorgelijke aard?
Is het een aard of een karaktertrek?
Is het genetisch of overgenomen? (m.i. een combinatie van beide.. je neemt over omdat je de genetische aanleg had. Zonder die prikkel (voorbeeldfunctie) had je het niet overgenomen).

Is het belangrijk om te weten waar het vandaan komt? (dat klinkt als een wijzende vinger schuldvraag of als een excuustruus )
Of is het belangrijker om je af te vragen wat je er zelf mee wil?
Is het heel erg belangrijk om niet of minder zorgelijk te zijn?
Is het mogelijk om minder zorgelijk te zijn? Of is het alleen mogelijk om minder zorgelijk te lijken, door het maar in te slikken?
Is het mogelijk om het van jezelf te accepteren? Soit, ik ben nu eenmaal wat zorgelijk. Laat mij maar knarsen, en 'zorgen' want daar voel ik me lekker bij?
Zit je mooi! Ga je het van jezelf accepteren moet je het ook van een ander accepteren. In dit geval je moeder en je zussen.

Overigens, denk ik ook niet dat je de godganse dag 'advocaat van de duivel' zit te spelen, maar dat dat ook maar op bepaalde prikkels gebeurt.
Nou en! De wereld valt er niet om toch. Denk ik dan.

Enfin, ik persoonlijk... heb een hoop lucht en ruimte nodig. Ik wil me vrij voelen om te leven, zeg maar. Dus kan ik me heel goed voorstellen dat andere mensen dat ook hebben, en ook weetikhoeveel dingen verkeerd doen. Ik maak me dus in het algemeen niet zo druk om al die *verkeerddoenerij. Tenzij er gezellig gediscussieerd of gebekvecht kan worden, want dat is fun.

(*Ervan uitgaande dat ik het hier niet heb over ernstige dingen heb waarbij er slachtoffers vallen o.i.d. ).

[Giovedico delle Fate]

Waarom plaats je dit in Ditjes en Datjes? Best goed onderwerp.

Ik doe het zelf trouwens ook. Al geloof ik niet dat ik de handelswijzen van destijds zo verfoeid heb.

Omdat ik geen andere rubriek kon vinden waar het in past, en bij 'ditjes en datjes' nou juist staat dat het is voor onderwerpen waar je geen andere rubriek bij kunt vinden.
Waar zou jij dit topic dan hebben geplaatst?

[Maria]

Wij hebben wel een topic filosofie, waar ik zelf meestal dit soort psychologie onderwerpen ook in plaats, omdat het toch wel vaak aan elkaar raakt.
Ik zal het verplaatsen.

[Giovedico delle Fate]

Ik moet aan Stef Bos denken; Papa ik lijk steeds meer op jou.

Heb ik ook al eens aan gedacht. Is er ook een liedje: "Mama, ik lijk steeds meer op jou"?

Ik vind het ook een interessant vraagstuk. Meer eigenlijk de vraag; waarom doen we wat we doen.
Zit dan ook veel in die 'bewustzijn' vraagstukken te ehhh.. rommelen.

Ja, dat heb ik ook wel, maar daar gaat dit topic niet over...

Verder denk ik dat simpelweg de dingen die je het meest storen in anderen ook het meeste opvallen mocht je jezelf te buiten gaan aan... En misschien stoort het wel zo omdat je er wat van in jezelf herkent.

Ik vraag me af en toe af of het andersom zou kunnen werken; Ik stoor me aan bepaalde gedragskenmerken van mezelf, die ik niet zo makkelijk lijk te kunnen veranderen. En als ik ze dan bij anderen zie, ergert me dat dubbelop, omdat ik dan denk: "zie je nou zelf hoe irritant dat gedrag is"!!!

Dus hoe zit dat.. met een zorgelijke aard?
Is het een aard of een karaktertrek?
Is het genetisch of overgenomen? (m.i. een combinatie van beide.. je neemt over omdat je de genetische aanleg had. Zonder die prikkel (voorbeeldfunctie) had je het niet overgenomen).

Het is in elk geval besmettelijk!

Is het belangrijk om te weten waar het vandaan komt? (dat klinkt als een wijzende vinger schuldvraag of als een excuustruus )
Of is het belangrijker om je af te vragen wat je er zelf mee wil?
Is het heel erg belangrijk om niet of minder zorgelijk te zijn?
Is het mogelijk om minder zorgelijk te zijn? Of is het alleen mogelijk om minder zorgelijk te lijken, door het maar in te slikken?
Is het mogelijk om het van jezelf te accepteren? Soit, ik ben nu eenmaal wat zorgelijk. Laat mij maar knarsen, en 'zorgen' want daar voel ik me lekker bij?
Zit je mooi! Ga je het van jezelf accepteren moet je het ook van een ander accepteren. In dit geval je moeder en je zussen.

Dat zijn heel veel vragen tegelijk. Ik hoop in elk geval dat het iets oplevert om het 'probleem' beter te leren begrijpen. En misschien moet vooral mijn lief er maar mee leren omgaan...

Overigens, denk ik ook niet dat je de godganse dag 'advocaat van de duivel' zit te spelen, maar dat dat ook maar op bepaalde prikkels gebeurt.
Nou en! De wereld valt er niet om toch. Denk ik dan.

Dat zal je verbazen. Ik weet voor ieder initiatief wel een paar beren op de weg te verzinnen. Maar het is ook nuttig, omdat het mijn vrouw's overenthousiasme een beetje afremt. Maar ik voel me dan wel steeds een party pooper.

[Boerenverstand]

Mooi dat jij jouw eigen gedachten en handelen wil observeren en begrijpen. Dat kost(e mij) veel tijd om dat te leren. Ik herken goed wat jij hier schrijft. Soms heb ik het idee dat ik ben opgebouwd uit alle negatieve eigenschappen van mijn ouders. Daarna doe ik een optelsom. Volgens de logica blijft er dan maar weinig ruimte over voor positieve eigenschappen.

Dit weekend heb ik mijzelf weer eens onder de loep moeten nemen, maar dan in verband met gebeurtenissen met mijn kinderen. Ik vond het niet zo fraai wat ik aanschouwde. Gelukkig heb ik wel de goede eigenschap door dat vergrootglas te willen kijken. Zo kan ik naderhand erover praten en ook mijn excuus aanbieden voor hetgeen ongelukkigerwijs is gepasseerd.

[sofia]

Waarom ook niet.


Eén been in’t graf, en één ernaast,
zo blijf ik nog maar even staan.
Waarom ook niet, ik heb geen haast,
en morgen zal het ook wel gaan.

Straks ben ik weg, ben ik niet meer
die ik nu in de spiegel zie.
Wat achterblijft is’t oude zeer:
de wrange liedjes van Sofie.

Maar ook die worden straks verscheurd
en op de vuilnisbelt gemikt,
als iedereen is uitgetreurd,
de laatste snik is uitgesnikt.

Dan gaat het leven zonder mij
heel rustig door, waarom ook niet.
Ik was alleen een klompje klei,
hooguit een kluitje in het riet.

Enfin, het was, zeg ik erbij,
toch wel een waardevolle tijd.
Maar straks, straks ben ik heerlijk vrij
van hier tot in der eeuwigheid.

Gewoon proberen om tijdens je leven jezelf te worden, dan is doodgaan niet eng meer.

[Maria]

Mooi Sofia.

Ik begrijp wat je bedoelt, maar toch........
Ik zou willen dat ik het ook zo voel............

[Giovedico delle Fate]

Mooi dat jij jouw eigen gedachten en handelen wil observeren en begrijpen. Dat kost(e mij) veel tijd om dat te leren. Ik herken goed wat jij hier schrijft. Soms heb ik het idee dat ik ben opgebouwd uit alle negatieve eigenschappen van mijn ouders. Daarna doe ik een optelsom. Volgens de logica blijft er dan maar weinig ruimte over voor positieve eigenschappen.

Dit weekend heb ik mijzelf weer eens onder de loep moeten nemen, maar dan in verband met gebeurtenissen met mijn kinderen. Ik vond het niet zo fraai wat ik aanschouwde. Gelukkig heb ik wel de goede eigenschap door dat vergrootglas te willen kijken. Zo kan ik naderhand erover praten en ook mijn excuus aanbieden voor hetgeen ongelukkigerwijs is gepasseerd.

Ik vind het fijn om te lezen dat jij je in mijn verhaal herkent. Ik ben dus niet alleen!
Ik heb altijd gedacht dat ik letterlijk alles, maar dan ook écht álles, heel anders deed dan mijn ouders. En op zeker niveau klopt dat ook zeker wel. Het blijft natuurlijk maar de vraag of 'my way' ook echt beter is dan die van mijn ouders...
Grosso modo is het juist daarom extra lastig om je te realiseren dat je heel veel dingen net doet zoals zij...

Ik heb zelf geen kinderen, maar ik herken wat jij schrijft, maar dan in relatie tot mijn stiefzoon. Ik ben er maar al te vaak achteraf niet trots op wat ik heb gezegd. Gelukkig heeft hij een groot hart en is heel gevoelig voor mijn excuses, die hij steevast krijgt.
Maar het voelt wel een beetje als de omgekeerde wereld; ik verontschuldig me tegen mijn stiefzoon voor mijn geconditioneerde gedrag... Hij gaat dat andersom echt niet zomaar doen... (hoewel... soms...)

[Giovedico delle Fate]

Gewoon proberen om tijdens je leven jezelf te worden, dan is doodgaan niet eng meer.

Mooi Sofia! Dank je wel!
En ik doe mijn best, laat dat duidelijk zijn.
Ik was altijd ultiem bang voor de dood, maar inmiddels heb ik me gerealiseerd dat mijn moeder een stuk banger voor de dood is dan ik. OK, statistisch gezien is zij er ook dichterbij, maar aan de andere kant is zij hartstikke praktiserend RK, en ik 'heulemaal' niet!!!
Ik zeg zó vaak tegen mijn ouders dat ze echt niet bang hoeven te zijn. Zij geloven immers in een hiernamaals! Dus, met hun keurige leven, komen ze vast wel in hun hemel. Ik daarentegen..........

[Giovedico delle Fate]

Mooi Sofia.

Ik begrijp wat je bedoelt, maar toch........
Ik zou willen dat ik het ook zo voel............

Ai, Maria...
Mag ik de impertinente vraag stellen 'hoe' jij het dan wel voelt?

[Maria]

Misschien had ik moeten schrijven:
Ik zou willen dat ik het ook zo voel............als ik de leeftijd heb.

Als ik diep bij mezelf dat bedenk, dan kan ik alles beamen wat Sofia hier verwoordt.

Maar als ik Sofia's leeftijd ooit zou bereiken, dan is er zelfs niemand, voor zover het zich nu aan laat zien, die treurt.
Mede, omdat ik zelf geen nakomelingen heb.
Familieleden waar ik wat mee heb, zijn allemaal ouder.
De jongere nabestaanden, kinderen van mijn man, waren al zelfstandig toen ik hem leerde kennen.
Eén ervan is speciaal geworden, maar hoe dat zal zijn over -tig jaar???

Ik denk nu liever niet aan dan......
Ik hoop altijd in het nu te kunnen denken.
Niet omdat de dood me zou kunnen beangstigen, maar omdat ik geleerd heb alleen over het nu te denken.
Het verleden te zien als deel van mijn leven, maar voor de toekomst zijn alle gedachten erover een volledige illusie.
Te vaak is mijn leven op zijn kop en over de kop gegaan.

Ik wil altijd vol in mijn leven blijven staan, in het nu.
Dat is mijn wens voor in de toekomst.
Ook als er nog maar weinig toekomst lijkt te zijn.

[Petra]

Dit weekend heb ik mijzelf weer eens onder de loep moeten nemen, maar dan in verband met gebeurtenissen met mijn kinderen. Ik vond het niet zo fraai wat ik aanschouwde. Gelukkig heb ik wel de goede eigenschap door dat vergrootglas te willen kijken. Zo kan ik naderhand erover praten en ook mijn excuus aanbieden voor hetgeen ongelukkigerwijs is gepasseerd.

Ken je deze? I WALK DOWN THE STREET IN FIVE CHAPTERS.
Ik vind hem erg treffend.

[Petra]

Dat zal je verbazen. Ik weet voor ieder initiatief wel een paar beren op de weg te verzinnen. Maar het is ook nuttig, omdat het mijn vrouw's overenthousiasme een beetje afremt. Maar ik voel me dan wel steeds een party pooper.

Je maakt je druk om dingen. Misschien wel gewone dagelijkse dingen.
Ik kijk daar enigszins anders naar; ik noem het rijkdom. Als je in staat bent om passioneel begaan te zijn met de wereld om je heen.
Want in wezen is dat het waarom je je beren opgooit.

Het is voor mij juist een hele (bewuste) toer geweest om dat weer terug te vinden, i.p.v. alles dood te relativeren met zo'n houding van... 'waar maakt iedereen zich toch druk om, lekker belangrijk'.

P.S.
Enthousiasme is een kernkwaliteit met als welbekende valkuil: drammerigheid.
Een natuurlijke reactie daarop is... weerstand.