Misschien deze laatste zin even vervangen door:
"Ik geef het voorlopig op, ik kan uw kwaal niet diagnosticeren."
Een patiënt met klachten komt in de regel eerst bij zijn huisarts terecht, die hem in alle andere gevallen waar het hem aan kennis mankeert meestal doorverwijst naar 1 andere arts/specialist, waarvan hij vermoedt, dat die meer weet dan hij.
Alleen bij een vermoeden van een psychosomatische kwaal zegt hij zelden:
Ik zal u doorverwijzen naar een internist EN naar een psychotherapeut.
Het is bijna altijd of/of, meestal, als alles is uitgeprobeerd, omdat de patiënt niet goed geïnformeerd wordt over het totale aspect van zijn kwaal.
Hoe vaak ik niet hoorde van een patiënt, dat een arts zegt dat het teveel spanning of stress is, "psychisch" dus en uitsluitend dat, zonder verder info te geven over het samengaan van psyche en lichaam.
Hij weet dat zelf immers amper.
Het toppunt van dualistisch denken:
In de volksmond wordt het dan: "Hij zegt dat ik niets mankeer, want het zit tussen de oren"
Logisch dan dat een patiënt zegt: "Maar ik heb pijn in mijn............ik ben niet gek!!!!!"
Logisch, omdat er meer en eerder geschreven wordt via en dmv. dualisme en het hele klachtenpatroon uit elkaar getrokken wordt in verschillende soorten klachten/symptomen, die ieder voor zich ook best wel en vaak verschillende oorzaken hebben.Het is best mogelijk dat dat over het algemeen te snel gebeurt, daar heb ik geen zicht op. Het is ook mogelijk dat men daarbij te snel naar een psychische oorzaak gaat zoeken, ook daar heb ik geen zicht op.
En dat is dus precies datgene wat het artikel te melden heeft.