De fout van het steeds willen herleiden tot het gekende in onze verklaringen

[Petra]

Multiversa, opgerolde dimensies kwantumschuim, meerdere (verborgen) dimensies, zwaartekracht dat geen kracht is maar de afstand tussen 2 massa's vervormd, golffuncties, snaartheorie, donkere materie en donkere energie, M theorie, zwaartekrachtgolven, standaardmodel, de link tussen kwantum mechanika en de relativiteits theorie,... Dit zijn stuk voor stuk concepten dit je zelfs niet kan bevatten zonder jaren studie en zelfs dan versta je er mischien een duizendste van. Mensens zoals Stephen Hawlins, Lisa Randall begrijpen waarover dit gaat en zo zijn er mischien nog enkele duizenden wetenschappers op aarde.

Het probleem Maarten is dat men deze concepten onmogelijk aan een leek kan uitleggen, vooral omdat men dit eigenlijk enkel via extreem complexe wiskunde kan overbrengen. Dus trachten de wetenschappers deze concepten toch voor een heel klein uitleggen aan het grote publiek via zaken die het publiek al kent. Door te vergelijken met katten, dozen en vergif ipv golfvergelijkingen en belachelijk moeilijke wiskunde.

En zelfs met katten en dozen en prachtig gesimuleerde springende balletjes die in en uit muren dartelen en op twee plaatsen tegelijk bestaan, laten deze concepten de moed in je schoenen zakken als je je afvraagt of je ooit iets gaat kunnen herleiden tot gekende, laat staan tot het ongekende. Om het begrijpen maar niet eens te noemen.
-zucht, steun, kreun-