Is Leren persoonlijk of prestatiegericht?

[opinionman]

Weet je het nog? Dat moment dat je in groep 8 zat en je de Cito-toets moest maken. Dit was het moment om nog even te knallen en je basisschool carrière goed af te sluiten. Een nieuwe fase in je leven straks op de middelbare school op het lwoo, vmbo, de mavo, de havo of misschien wel het vwo.

Tegenwoordig is de Cito-toets veel in het nieuws, omdat deze toets zwaarwegend is voor het schooladvies wat kinderen krijgen, maar ook worden scholen beoordeeld op de “kwaliteit” die ze leveren.

Doordat scholen kwaliteit moeten leveren wordt het leren van een kind alleen nog maar gezien als een prestatie. Daarom willen scholen dat kinderen zo hoog mogelijk scoren op de Cito-toets, omdat dit goed is voor hun image. Maar leren is toch iets persoonlijks? Is ieder kind niet uniek in zijn of haar doen en laten? Wat gebeurt er met de kinderen die niet een boven de 535 scoren? Zal statusangst hier een rol bij gaan spelen? Volgens Alain de Botton wel, omdat het kind niet voldoet aan de eisen die er verwacht worden. De betekenis van statusangst is volgens de Botton: “de angst dat we ons niet kunnen meten aan de idealen van succes die door de maatschappij worden voorgeschreven.” Dit willen we toch niet?!

Wat zou er gebeuren als er niet alleen naar de prestatie in groep 8 wordt gekeken? Het proces er naar toe is ook van belang! Ieder kind is anders en maakt zijn of haar groei en ontwikkeling door. Het maakt dan niet of dit op het lwoo of vwo is. Zolang het kind maar gelukkig is! Dat is waar het uiteindelijk allemaal om draait is het niet?

Graag linken naar docu's als je het gaat hebben over auteurs en citaten geeft. Maria

[Peter van Velzen]

Wat zou er gebeuren als er niet alleen naar de prestatie in groep 8 wordt gekeken? Het proces er naar toe is ook van belang! Ieder kind is anders en maakt zijn of haar groei en ontwikkeling door. Het maakt dan niet of dit op het lwoo of vwo is. Zolang het kind maar gelukkig is! Dat is waar het uiteindelijk allemaal om draait is het niet?

Niet helemaal. Ik ben niet tevreden als de kinderen gelukkig zijn. Ik wil graag dat de latere volwassenen ook gelukkig zijn, alsmede hun kinderen. etc.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Wat zou er gebeuren als er niet alleen naar de prestatie in groep 8 wordt gekeken? Het proces er naar toe is ook van belang! Ieder kind is anders en maakt zijn of haar groei en ontwikkeling door. Het maakt dan niet of dit op het lwoo of vwo is. Zolang het kind maar gelukkig is! Dat is waar het uiteindelijk allemaal om draait is het niet?

Groep 8 hoort de eindfase te zijn van een proces van jaren.

Groepen zijn dus geen afzonderlijke opleidingen maar een geheel.

Men kijkt ook bij een hardloopwedstrijd wie als eerste over de streep gaat,
dat een ander halverwege op kop lag doet weinig ter zaken.

[mildaupaagsma]

In de huidige maatschappij wordt er veel van de mens verwacht. De druk om te presteren wordt steeds groter. Dit begint al bij de simpele testen op de basisschool die verwachtingen leggen aan het presteren van de kinderen. Dit proces gaat door en ontwikkelt zich gedurende de hele loopbaan.

Door de toenemende verwachtingen van de mens wordt de druk om te presteren steeds groter. Jongeren krijgen het gevoel dat ze meteen de beste keuze moeten maken, omdat er anders tijd wordt verspild. Dit levert keuzestress op en een angst voor falen. Wat als ik een vereerde keuze maak? Wat als het me dit jaar niet meer lukt? Wat als ik niet meteen een goede baan krijg? Al deze vragen leveren stress op. Want, wanneer deze zaken niet gaan zoals ze moeten gaan heb je ‘gefaald’. Volgens Alain de Botton wordt de angst voor tastbare gevolgen van falen verergerd door de onsympathieke houding van de wereld tegenover mislukkelingen en de neiging om de mislukkelingen ‘losers’ te noemen.

Iedereen heeft continu het gevoel om zich te moeten bewijzen tegenover anderen. Maar de kern zit eigenlijk gewoon bij jezelf. Wil je zo hard presteren om dit aan anderen te laten zien? Of doe je het toch voor je eigen geluk? In de huidige maatschappij mist dat laatste stuk misschien een beetje. We zijn te veel bezig met hoe anderen ons zien en vergeten daardoor om te kijken naar wat ons echt gelukkig maakt. Alain de Botton noemt dit de erecode. De erecode houdt in dat wat anderen van ons vinden bepalend is voor wat we van onszelf vinden. Hierdoor worden we steeds verder verwijderd van onze eigen ik. We presteren om de maatschappij tevreden te stellen, in plaats van onze eigen tevredenheid voor op te stellen.

Wanneer we bij keuzes meer ons hart proberen te volgen en minder de wil van de maatschappij, zal de keuzestress minder kunnen worden. Je probeert dan te kiezen waar jouw geluk ligt en niet het geluk van de maatschappij.

Graag linken naar docu's als je het gaat hebben over auteurs en citaten geeft. Samengevoegd 2 topics over prestatiedruk met als grootst gemene deler (statusangst) Alain de Botton. Verhuisd van Subforum Actualiteit naar Filosofie. Maria

[Maria]

Welkom mildaupaagsma, namens het beheerdersteam.
Zou je dit topic even willen doornemen?
Welkom nieuwe leden.

[dikkemick]

Als ouders hebben we onze kinderen nooit gedwongen zo goed mogelijk te presteren om later arts of advocaat te moeten worden. Had vroeger een vriendje op de lagere school waarvan de ouders al wisten dat hij of arts of advocaat zou gaan worden. Het werd het eerste.
Wij hebben onze kinderen altijd gesteund in hun eigen keuzen en ze laten presteren naar eigen kunnen. Wat is het belangrijk dat je later iets gaat doen dat je leuk vind! En als kind horen daar misstappen bij. Blijf maar lekker lang kind, volwassen zijn kan nog lang genoeg. En als die arts er in zit, dan komt die arts eruit!
Is leren persoonlijk of prestatiegericht: Ik opteer keuze 1. Overigens vind ik de CITO-toets totaal overbodig. Een kind is al een jaar of 6 gevolgd en de keuze van vervolgonderwijs ligt wat mij betreft dan al vast.
http://www.volkskrant.nl/binnenland/-de ... ~a3596277/" onclick="window.open(this.href);return false;

[appelfflap]

In de huidige maatschappij wordt er veel van de mens verwacht. De druk om te presteren wordt steeds groter.

niet helemaal akkoord, ik zie eerder een andere tendens

in het onderwijs wordt het steeds softer en softer
kinderen moet gelukkig zijn
blij zijn,
ht niveau moet aan het kind aangepast worden
ook als kinderen iets niet kunnen stellen we het niveau naar beneden bij
in sommige scholen schaft men bv het puntensysteem af
bepaalde zaken leert men niet meer aan
bepaalde vaardigheden worden amper nog aangeleerd
elk kind moet blijkbaar alles kunnen worden wat hij zelf wil en mag zo weinig mogelijk teleurgesteld worden
...

daarna komen ze in het echte leven en blijken ze massa's kennis en vaardigheden te missen, lopen ze met hun kop tegen de muur omdat en je je als werknemer moet aanpassen ipv dat men zich aan jou aanpast, zoals je jaren gewend was

dat dit voor een cultuurschok zorgt en nefast kan zijn voor de jongvolwassene lijkt me logisch

ook tijdens je opvoeding en ontwikkeling is het essentieel om met teleurstellingen te leren omgaan, met 8 of 9j is dat iets makkelijker als met 20

[dikkemick]

Het gezondheidsplein denkt er anders over: https://www.gezondheidsplein.nl/dossier ... /item67967" onclick="window.open(this.href);return false;
Ook deze site constateert iets anders: https://www.alleswetenoverburnout.nl/kl ... -kinderen/" onclick="window.open(this.href);return false;
Het is niet alleen school: Onze maatschappij wordt steeds veeleisender en dat merken kinderen al op jonge leeftijd. De lat wordt steeds hoger gelegd en dat begint al op school. Schoolprestaties en vaak een uitgebreid aantal hobby’s, sporten en/of andere activiteiten moeten in een moordend tempo gecombineerd worden.
Deze site gooit het op de social media: http://www.ggznieuws.nl/home/burn-out-d ... -jongeren/" onclick="window.open(this.href);return false;

Maar zeg eerlijk. Papa werkt en moet succesvol zijn. Mama werkt en moet presteren. Kind gaat al vroeg naar de voorschoolse-opvang en klas "0". Het draait om succes en daar vooral mee pronken op de social media. En dan heb je het druk als kind!

[appelfflap]

Het gezondheidsplein denkt er anders over:

als ik de Belgische leerplannen bekijk heb ik toch mijn bedenkingen

dat is vandaag zo'n beetje het equivalent van
"gooi de kinderen in het verkeer en al doende zullen ze de regels wel ontdekken en ooit correct toepassen, als ze maar genoeg oefenen."

bij spelling is dat standaard, grammatica leggen we niet meer uit wegens te saai, vervelend/frustrerend voor een jongvolwassene en eventuele werkgevers als de jongere het verschil niet meer kent tussen spreektaal, chattaal of zakelijke communicatie.

ik zat in de jaren 70 ook vanaf m'n 6 maanden op school en da's toch ook al 40 jaar geleden,

school heeft een doel en da's kennisoverdracht
op bepaalde momenten moet ge dus toetsen of het kind de leerstof beheerst en of hij die richting aan kan.
ge hebt natuurlijk een grijze zone waar ge soms moet gokken maar al op mijn 5j was het duidelijk dat ik niets in de wiskundige moest gaan zoeken

[Doppelgänger]

daarna komen ze in het echte leven en blijken ze massa's kennis en vaardigheden te missen, lopen ze met hun kop tegen de muur omdat en je je als werknemer moet aanpassen ipv dat men zich aan jou aanpast, zoals je jaren gewend was

Dat zal tot op zekere hoogte kloppen, maar het valt mij tevens op dat bedrijven te pas en te onpas roepen dat het onderwijs zo slecht aansluit op de arbeidsmarkt. Tja, als je wilt dat iemand die net van school komt meteen die ene niche-handeling voor je kan verrichten zal dat ongetwijfeld waar zijn. Maar dan begrijp je als werkgever vrij weinig van het onderwijssysteem. Dat is er namelijk niet om jouw specifieke branche van kanonnenvoer te voorzien.

Ik vraag me regelmatig af wat 'de werkgever' vroeger wilde worden toen hij of zij klein was. Vermoedelijk geen accountmanager, beleidsadviseur of flexibele no-nonsense hands-on spin-in-het-web die vanzelfsprekend beschikt over uitstekende communicatieve vaardigheden maar geen negen-tot-vijf-mentaliteit heeft. Triest, hoe de economisering van het onderwijs de dromen van mensen kapot maakt. Dat er geen plek meer is voor 'onrendabele' opleidingen zegt veel over onze huidige maatschappij. Alsof alleen de economie een graadmeter is voor een goed onderwijssysteem.

De economie staat in dienst van de mens. Niet andersom.

[Boerenverstand]

Het is een boeiend verschijnsel de laatste tijd; al die mensen die zich hier niet voorstellen en eenmalig een topic openen met een maatschappelijke vraag of een vraag voor een werkstuk voor school. Daarna volgt in de regel geen reactie meer van de topic-starter.

[lanier]

Er ligt bijzonder veel nadruk in het onderwijs op zogenaamde 'rugzak' leerlingen. Dat zijn leerlingen met leerproblemen. Ze krijgen gratis extra aandacht van meestal een klassenassistent. De middengroep fietst mee met het tempo van de klas en de hele slimme leerlingen worden meestal een beetje aan hun lot overgelaten.
Wanneer scholen erop gericht zouden zijn om een hoge Cito Score te halen, dan zouden ze zich beter kunnen richten op de wat slimmere leerlingen, daar valt nog winst te behalen. Maar tegenwoordig tref je kinderen op basisscholen aan die eigenlijk naar het speciaal onderwijs moeten. Het kan soms jaren duren voordat uiteindelijk een kind naar een andere school gaat, maar je wilt niet weten hoeveel energie erin is gestopt door de school.

Ik weet waar ik het over heb want één van onze kinderen is sowieso hoogbegaafd (officieel getest), en waarschijnlijk een tweede ook (volgend jaar testen). Nu is het een etiketje die vaak wordt misbruikt en waarover vele misverstanden zijn. Zelfs op scholen weten ze nauwelijks wat het betekent wanneer een kind hoogbegaafd is. Er zitten twee kinderen in de klas die hoogbegaafd zijn en alleen reguliere lesstof krijgen aangeboden. Als ze het af hebben dan mogen ze extra werk doen. Alleen is de standaard lesstof ver beneden hun peil, saai en dus wordt er nauwelijks doorgewerkt. In de klas zit een ‘rugzak’ leerling die persoonlijk twee dagdelen per week een assistent heeft die haar begeleid met lesstof. Dat is makkelijk lesgeven want je moet het kind tien keer hetzelfde uitleggen, terwijl een slim kind na 10 minuten een nieuwe uitdaging wil. Op zich niets mis met begeleiding hoor, maar zorg er wel voor dat slimme leerlingen het juiste onderwijs wordt aangeboden. Daarover gaan we binnenkort in gesprek met school en een extern bureau.
In tegenstelling tot ‘rugzak’ leerlingen krijgen wij onkosten niet vergoed. Een IQ test kost een paar honderd euro, begeleiding wordt niet vergoed, en je kunt kiezen voor een speciale school voor hoogbegaafde kinderen, maar dat is een privé school en kost ongeveer 150,- per maand, exclusief de reiskosten.

Ik ben naar verscheidene lezingen geweest over hoogbegaafdheid en wat veel mensen niet weten is dat heel veel op een gegeven moment gaan onder-presteren. Ongeveer 20% stroomt af naar het MBO en slechts 15% maakt de Universiteit af. de rest zit er tussenin, of haalt helemaal geen diploma. Want als je niet leer leren op de basisschool dan kom je in de problemen in VWO3 of 4. Dan moeten ze aan de bak maar hebben geen idee hoe het moet. Helaas denken mensen dat deze kinderen alles komt aanwaaien, maar dat is echt niet zo. Ze leren makkelijk maar onderwijs moet een uitdaging zijn en geen saaie verplichting. Je kunt het kind een klas (of meer) laten overslaan, alleen het tempo in een lesjaar stijgt minder snel dan de leerling aankan. De eerste drie maanden moeten ze even aan de bak, maar dan zijn ze bij en is er weer geen uitdaging meer. Een klas overslaan is emotineel-sociaal gezien geen probleem, misschien twee klassen wel.

Ik ben het er dan ook absoluut niet mee eens dat scholen prestatiegericht zijn. Natuurlijk is de Cito score belangrijk. Maar als je enkele ‘rugzak’ leerlingen in de klas hebt die aanhangen tegen het speciale onderwijs, dan kun je willen presteren wat je wilt, maar de totale score zal echt niet hoog zijn. Scholen zouden meer moeten inspelen op de individuele behoefte van het kind. Dat kan, als de onderwijzers meer tijd krijgen om les te geven en zich minder hoeven te bemoeien met allerlei randzaken en administratie. Of zorg er anders voor dat hoogbegaafdheid wordt vergoed in de zin van het laten maken van testen en het oprichten van openbare scholen. Ik weet dat er plusklassen zijn, maar ook dat is geen ideale oplossing. Ook al kun je nog zo slim zijn, dat is zeker geen garantie dat je gelukkig bent op de basisschool.

[Doppelgänger]

Lanier,

Dat is het grote nadeel van het fenomeen 'klas': die past vooral de gemiddelde leerling. Als je aan een van beide uiteinden van het spectrum zit, wordt het een lastig verhaal. Mevrouw Doppelgänger, die zelf voor de klas staat, deelt je frustraties. Helaas worden scholen door de onderwijsinspectie nog steeds afgerekend op hun CITO-scores en dus is het logisch dat scholen vooralsnog vooral gefocust zijn op het omhoog halen van de scores van slecht presterende kinderen. Wist je dat als een school in een bepaald jaar goed scoort, de onderwijsinspectie de norm voor het jaar erna verhoogt? Als je meerdere jaren achter elkaar 'slecht' scoort, dreigt in het uiterste geval sluiting van de school. Geen wonder dus, dat scholen eieren voor hun geld kiezen en vooral extra tijd steken in leerlingen die onderaan bungelen. In andere sectoren zouden we dat 'perverse prikkels' noemen.

Daar komt bij dat er heel streng gerekend wordt bij de CITO-toets. Op bepaalde leestoetsen bij de onder(!)bouw mag je maar 4 van de 40 woorden fout hebben, anders heb je een onvoldoende te pakken. Vaak bereiden leraren hun leerlingen specifiek voor op een CITO, zodat ze niet overvallen worden door de vaak ingewikkelde manier van vragen stellen. Eigenlijk is het te zot voor woorden, maar als jouw klas (ook al is het buiten jouw schuld) slecht scoort, moet je een handelingsplan schrijven: hoe ga je ervoor zorgen dat ze de volgende keer beter scoren? Slecht geformuleerde vragen, die leerlingen op meerdere manieren kunnen interpreteren, worden achteraf nooit alsnog goed gerekend. Het ligt immers nooit aan CITO zelf als er matig gescoord wordt.

Mevrouw Doppelgänger en haar collega's delen je zorgen, maar er zal pas iets veranderen als de afrekencultuur in het onderwijs wordt afgeschaft. Daar hoeven we voorlopig helaas niet op te rekenen: ik heb voor de verkiezingen het programma van de VVD gelezen, en die willen docenten nog harder afrekenen op de prestaties van hun leerlingen. En aangezien de neoliberale afbraakelite keer op keer in de regering komt, zal het op korte termijn alleen maar erger worden.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Die Cito toets is zo lek als een mandje.

Men krijgt die toets al ruim van te voren en veel onderwijzers maken hem open om eens te kijken.
Dit schijnt niet eens verboden te zijn, want ik hoorde dit van zo'n onderwijzer die voor de radio vertelde dat hij de toets van te voren had gemaakt en hij het een goede toets vond.

Dit werkt natuurlijk fraude in de hand, zeker als zo'n onderwijzer zelf ook wordt afgerekend op een slecht resultaat.

PS.
Dat het resultaat slecht is betekent helemaal niet dat de school het slecht doet.
Het kan ook aan de instroom liggen, is die zwaar onder het gemiddelde, ja dan zal de uitstroom dat meestal ook zijn.

[lanier]

Beste Doppelgänger,
Bedankt voor de uitleg

In de zeer nabije omgeving ken ik iemand die voor de klas komt te staan, en die net een scriptie heeft geschreven over begeleiding van slimme kinderen. De uitslag was vrij schokkend. Op de school waar ze stage liep was het aantal wekelijkse minuten dat slimme kinderen werden begeleid nagenoeg nul.
We weten dat scholen worden afgerekend op de CITO score maar dat is een totaal score van alle leerlingen. Het heeft weinig zin om zo waanzinnig veel tijd te steken in de allerslechtste leerlingen. Ik wil niet zeggen dat er geen tijd in gestoken moet worden, maar er moet meer gekeken worden naar gelijkheid van begeleiding van leerlingen in de klas. Ieder kind heeft evenveel recht op goed onderwijs.

De VVD zegt ook dit: https://www.vvd.nl/standpunten/passend-onderwijs/" onclick="window.open(this.href);return false;
Tot op zekere hoogte wordt er iets aan gedaan (met name met lezen), maar niet met rekenen. Daarom gaan we in gesprek met school. Dat wil niet zeggen dat we gaan lopen zwaaien met dit standpunt van de VVD, maar dat we samen met school gaan zoeken naar een oplossing. Ik heb er zelf een behoorlijke hekel aan dat mensen van alles en nog wat van de scholen eisen (alsof de leraren de kinderen moeten opvoeden) en zelf thuis er weinig aan willen doen.

Voor een norm valt best iets te zeggen. Anders bepalen de scholen zelf hoe ze het onderwijs gaan invullen en dat kan niet altijd de bedoeling zijn. De overheid mag best weten wat er speelt op de scholen. maar ik ben het zeker met je eens dat de CITO toets op dit moment niet de ideale toets is.