Freethinker.nl

De wet verondersteld dat je op 18 jarige leeftijd een volwassen persoon bent met volwassen rechten en plichten. iedereen gaat je anders behandelen, anders dan toen je 17 was. "Je hoort erbij". Bij wat eigenlijk? bij de verstandigen? bij de verantwoordelijken? bij "de grote mensenwereld", zoals ik er als kind over dacht?

Wat mij verbaasd is dat ik kinderen van 12 ken die ik volwassener acht dan sommige 40 jarigen. Ik begrijp dat het brein tot zeker 25 jaar zich doorontwikkeld maar afgaand op wat een mens presteert op sociaal en intellectueel vlak kan ik die grens van 18 jaar, of zelfs 14 tot 25 jaar, niet ontdekken, sommigen worden nooit volwassen is ook een gedachte die regelmatig bij me passeert.

Wat maakt een persoon dan precies volwassen? levenservaring? ik ken kinderen van 5 die meer hebben meegemaakt dan dat 40 jarigen over het algemeen hebben meegemaakt, verantwoordelijkheidsgevoel? Ook hier ben ik bij "18+'ers" niet altijd van overtuigd.

Feit is dat ik vind dat deze grens wel zo ontzettend onduidelijk is dat ik me erover verbaas dat dit in de wet zo omschreven staat. Het veroorzaakt problemen; jongeren rondom de 18 jaar zitten vaak in een periode van emotionele instabiliteit, oftewel; de hormonen springen nog alle kanten op. Velen zijn nog lange niet op het niveau wat van ze verwacht word wat betreft financiën, scholing (leerplicht geld niet boven de 18) en ze zijn vaak roekelozer. Over het algemeen vind ik dat een heel aantal 18-jarigen nog niet klaar zijn voor de verantwoordelijkheden die op ze afkomen en denk ik dat dit individueler moet werken of als minder statisch beschouwd moet worden.

Wat vinden jullie?

Groet, Sytze

Letterlijk: Je bent volwassen als je volgroeid bent.
Maar dat wordt er niet bedoeld duidelijk, want de meeste mensen groeien nog na hun 18, zeker geestelijk.
Een aantal jaren geleden was het 21 jaar en een fiks aantal decennia 30 jaar.

Met volwassen zijn wordt nu heel simpelweg gesteld, dat je volgens de wet toerekeningsvatbaar bent.
Het is puur een wettelijke streep, incl. de wettelijke uitzonderingen.

sytze schreef:De wet

en de wet MOET een grens kiezen, deze grens is arbitrair en kijkt naar gemiddeldes die wel afgewogen zijn en waarover nagedacht is.
iedereen kent een 12j die misschien volwassener is als een 40j, de meeste 40j zullen volwassener zijn als de meeste 12j.
je kunt wetten en limieten (leeftijd, snelheid, alcohol,...) niet maken op basis van uitzonderingen.

Ik zou de definitie stellen als volgt: Een volwassene is iemand die laat zien de volledige verantwoordeljkheid over zijn eigen leven te nemen. Met alle gevolgen van dien. Of dit nu bij 18 jaar is of veel later, dat is juridisch geregel. Ik denk dat we het hier hebben over de Filosofische vraag van volwassenheid.

In zekere zin hoop ik - in "geestelijke" zin nooit volwassen te worden. Daarmee bedoel ik dat ik wil blijven groeien tot mijn laatste snik. zal ook wel niet lukken...

Mijn gedachten:

Als je volwassen bent, dan ben je "klaar".
Als je dat ook van jezelf vindt, dan geloof ik niet dat ik je een leuk mens vindt.
Ze zijn er zat, mensen die denken al alles te weten en niets meer hoeven bij te leren.
Ook dat ze geestelijk zijn volgroeid en niet hoeven te veranderen.
Bij veranderende situaties blijken ze dan ook vaak star en zich moeilijk te kunnen aanpassen.
In conflicten vinden zij altijd, dat jij nog niet volgroeid bent of nog niet zo wijs en dat jij degene bent die moet veranderen.

Ik leerde ooit uit het aloude Taoïsme:
"Leven is veranderen."
Graag wil ik altijd dat kind blijven, met nog nieuwsgierigheid en mogelijkheden tot groei, en veranderingen in de zin van aanpassingsvermogen aan veranderende situaties.
Met andere woorden: Met een toekomst.

sytze schreef: Feit is dat ik vind dat deze grens wel zo ontzettend onduidelijk is dat ik me erover verbaas dat dit in de wet zo omschreven staat. Het veroorzaakt problemen; jongeren rondom de 18 jaar zitten vaak in een periode van emotionele instabiliteit, oftewel; de hormonen springen nog alle kanten op. Velen zijn nog lange niet op het niveau wat van ze verwacht word wat betreft financiën, scholing (leerplicht geld niet boven de 18) en ze zijn vaak roekelozer. Over het algemeen vind ik dat een heel aantal 18-jarigen nog niet klaar zijn voor de verantwoordelijkheden die op ze afkomen en denk ik dat dit individueler moet werken of als minder statisch beschouwd moet worden.

Hmm, een juridische maturiteitsexamen, is dat wat je hier probeert te verwoorden? Zoiets als een rijbewijs maar dan om juridisch meerderjarig verklaard te worden?

Ik vrees dat dat niet gaat werken. Het lijkt me dat volwassenheid te gemakkelijk geveinsd kan worden in test-situaties. Er is een groot verschil tussen het theoretisch juiste antwoord weten en er naar handelen wanneer het nodig is. Om een simplistisch voorbeeld te noemen. We beschouwen mensen als volwassen van zodra ze de openbare weg niet meer gebruiken als race circuit. Maar hoe gaan we na of iemand dat doet of niet, want zelfs mensen die de openbare weg wel als een race circuit beschouwen weten natuurlijk wat het sociaal aanvaardbare antwoord is als dit tijdens een of andere test naar voor zou komen. Zelfs mensen die de weg niet langer als een race circuit beschouwen zijn daarom niet immuun tegen uitdagingen van mensen die dat nog wel doen en op die manier dan op die manier toch nog niet volledig volwassen. Hoe schatten we dat in?

Wat doen we bv met bijgelovige mensen, is dat een teken van onvolwassenheid? Mensen die op extreme sporten kicken? Of iemand die juist te terughoudend is t.o.v. risico's? Ik vrees dat we het voorlopig met een redelijke willekeurige leeftijdsgrens zullen moeten doen.

"

sytze schreef: Over het algemeen vind ik dat een heel aantal 18-jarigen nog niet klaar zijn voor de verantwoordelijkheden die op ze afkomen

Er kan wel een verschil zijn tussen iemand die verantwoordelijkheidsgevoel hoort te hebben en daarop aangesproken kan worden en iemand die zijn verantwoordelijkheid ook neemt.

Mensen met een onvoldoende geestelijke ontwikkeling kunnen om hulp vragen, zoals maar weinig mensen volledig zelfstandig kunnen functioneren op alle vlakken van hun leven en vaak hulp nodig hebben van een naaste of een professioneel.
Mensen die extreem veel hulp nodig hebben blijven uitzonderingen.

sytze schreef:Wat maakt een persoon dan precies volwassen? levenservaring? ik ken kinderen van 5 die meer hebben meegemaakt dan dat 40 jarigen over het algemeen hebben meegemaakt, verantwoordelijkheidsgevoel? Ook hier ben ik bij "18+'ers" niet altijd van overtuigd.

Ik denk dat er minstens twee typen volwassenheid zijn.
De juridische, die niets anders is dan een afspraak tussen mensen, en de relatieve.
De juridische, is de duidelijkste, maar ook de meest arbitraire van de twee, omdat deze iedereen over één kam scheert.

De relatieve volwassenheid geeft denk ik weer in hoeverre je gedrag ongeveer bij je leeftijd past, hoewel daar ook nog haken en ogen aan zitten. Iemand kan namelijk ook zijn/haar tijd vooruit zijn, terwijl aan de andere kant een 75 jarige in een minirok misschien weer niet echt volwassen is.

Gelukkig is deze tweede vorm van volwassenheid in veel opzichten dan wel weer "vrijer" dan de juridische versie.
Want de vraag is natuurlijk of het altijd erg is om (in sommige opzichten) niet volwassen te zijn.
Sommigen krijgen het voor elkaar om het kind in hen niet te laten sterven, terwijl ze verder gewoon alle verantwoordelijkheden nemen..

Zo vraag ik mezelf geregeld af hoe volwassen ik precies ben, en of ik nu blij moet zijn met het antwoord.

Jagang schreef:
Zo vraag ik mezelf geregeld af hoe volwassen ik precies ben, en of ik nu blij moet zijn met het antwoord.

Zolang je nog groeit is er hoop!

Peter van Velzen schreef:In zekere zin hoop ik - in "geestelijke" zin nooit volwassen te worden. Daarmee bedoel ik dat ik wil blijven groeien tot mijn laatste snik. zal ook wel niet lukken...

Het gezegde luid:
Het is een groot mens die zijn kinderhart bewaart.