Hoewel het – mijns inziens – off topic was, vond ik het te belangwekkend om er niet op in te gaan. Alhoewel ik inmiddels ben gestopt met werken en volgende maand mijn pensioen ingaat, neig ik er wel degelijk toe mijzelf verder te willen ontwikkelen, en wat hier gezegd wordt laat mij dus niet koud.bonifacius schreef:Ik reageer hier nog is een tweede keer op omdat ik net nog dit las ergens:
"The essential basis of self-realization is the total rejection of the individual as an independent entity, whether it comes about as a spontaneous understanding or through an utter surrender of one's individual existence".
Het is een nogal veelzijdig onderwerp zie ook Wikepedia
Het Boeddhisme zou ontkennen dat zoiets mogelijk is. Een grappige veronderstelling. Waarom streeft de Boeddhist dan naar verlichting als er niets is dat verlicht kan worden? Het antwoord schijnt te zijn dat de verlichting het vrijkomen is uit de illusie van het zelf. Maar is dat een illusie? Of is het Boeddhisme een illusie?
Uiteraard voel ik mij als westerling meer aangesproken door het concept van Mazlov dan door de Oosterse ideeën hierover. Ik tracht mij vooral mentaal en qua kennis te ontwikkelen, en tracht tevens te communiceren met mijn medemensen. Wat zij denken interesseert mij, en ik wil er zowel wat van opsteken als – waar mogelijk – iets aan toevoegen.
Zo wil ik mijzelf vooral realiseren op een wijze, dat er iets van al mijn denken overblijft waar ons nageslacht van kan profiteren. Als was het maar van mijn vergissingen.
Maar wat is er nodig om – wat dan ook – te realiseren?
Volgens mij is een onmisbaar onderdeel het aanvaarden – niet het verwerpen – van jezelf. Zowel aanvaarden van de mate waarin je verschilt van de rest van de wereld – als aanvaarden van de mate waarin je met de rest van de wereld verbonden bent. Ook bereik je niets vanzelf. Reken niet op een spontaan begrijpen van dingen. Je moet er wel degelijk enige moeite voor doen. Je moet de wereld – voor zover je dat kan – in zijn geheel ervaren en aanvaarden, inclusief het deel ervan dat je zelf bent.
Het ontkennen van de alledaagse werkelijkheid helpt je niet verder. Maar ook het ontkennen van je mogelijkheden om die werkelijkheid te veranderen is een heilloos pad. Wij kunnen iets betekenen voor onszelf en voor de wereld om ons heen. Dat kunnen wij slechts in geringe mate, maar voor zover wij dit kunnen doorgeven aan hen die na ons komen, kan dit onvoorstelbare gevolgen hebben. Zo zijn de handelingen van een kleine groep (hoogstens enkele duizenden) mensen ooit noodzakelijk geweest voor alles wat het leven van de huidige miljarden mogelijk maakt. Hadden zij niet gedaan wat ze deden, wij zouden er niet geweest zijn, en dus heeft elk van die mensen (gemiddeld) het bestaan van een miljoen anderen mogelijk gemaakt. Wie weet of mijn bijdrage nihil zal zijn of groot? Ik kan het niet voorspellen. Maar als ik mijn werkelijkheid ontken, mag ik weinig verwachten.
