Freethinker.nl

Ik vind iets vreemd. Misschien stoel ik op een onjuiste aanname, in dat geval wil ik weten hoe deze aanname wellicht heeft kunnen ontstaan bij mij en is de discussie wat mij betreft vlug over. Ik wil het met jullie delen.

Mensen hebben een eigenschap die ik niet helemaal kan verklaren. Mensen hebben het vaak over een hoge drempel waar ze moeite mee hebben. Ik wil het in dit topic hebben over het willen nemen van drempels, wat mij erg vreemd over komt maar ik bij mijzelf eveneens ontdek.

Het is er in verschillende niveaus en met verschillende motieven. Van jezelf pijnigen met moeilijke vragen omdat je vind dat je hiermee bezig moet zijn, simpelweg omdat je dit vind(vermeend moreel motief). (vaak zijn mensen allang bewust van hun onmogelijkheid om zo een vraag te beantwoorden.) Een extreme is hetgeen wat mensen kunnen doen als ze volgens henzelf een zonde hebben begaan; de zweep op eigen rug. (religieus motief.)

Waarom willen mensen zo graag zondig zijn? Waarom willen mensen zo graag een drempel over? Waarom word het hebben van pijn in sommige contexten gezien als verlichting, vooruitgang of verbetering?

Ik vind dit vreemd. Waarom willen mensen niet gewoon doen wat ze zelf willen zonder beperkingen. Als iemand wil werken dan mag hij werken, zo niet; dan niet. Waarom willen mensen dit niet?

Waarom willen mensen een drempel over? Is dit hetzelfde als om vergeving vragen aan een god? Zodat je jezelf daarna minder slecht hoeft te voelen?

Groet, Sytze

sytze schreef:Waarom word het hebben van pijn in sommige contexten gezien als verlichting, vooruitgang of verbetering?

Het hebben van fysieke pijn kan het hebben van mentale pijn verlichten, maar dat is niet helemaal wat je bedoelt volgens mij?

EvP schreef:

sytze schreef:Waarom word het hebben van pijn in sommige contexten gezien als verlichting, vooruitgang of verbetering?

Het hebben van fysieke pijn kan het hebben van mentale pijn verlichten, maar dat is niet helemaal wat je bedoelt volgens mij?

Nee klopt

Ik denk dat de titel wel duidelijk maakt wat ik bedoel. De zogenoemde "drempel" die mensen vaak als obstakel beschouwen maar waarvan ik denk dat het een inbegrepen iets is bij de mens. Ik vraag me alleen af waarom en of mijn aanname klopt.

Groet, Sytze

sytze schreef:

EvP schreef:

sytze schreef:Waarom word het hebben van pijn in sommige contexten gezien als verlichting, vooruitgang of verbetering?

Het hebben van fysieke pijn kan het hebben van mentale pijn verlichten, maar dat is niet helemaal wat je bedoelt volgens mij?

Nee klopt

Ik denk dat de titel wel duidelijk maakt wat ik bedoel. De zogenoemde "drempel" die mensen vaak als obstakel beschouwen maar waarvan ik denk dat het een inbegrepen iets is bij de mens. Ik vraag me alleen af waarom en of mijn aanname klopt.

Groet, Sytze

Ik denk dat het in de natuur als een soort van demper heeft gewerkt.
Je ging niet zomaar weg bij je stam, je ging niet zomaar iets doen. Als de vroege mens de drempels niet gehad had waren de stammen waarschijnlijk uiteengevallen en waren we er misschien niet eens meer geweest.
En misschien waren ze er wel die de drempels niet hadden, maar die vielen buiten de stam, planten zich niet voort en daar zien we niks meer van terug.

Ik denk dat het in de natuur als een soort van demper heeft gewerkt.
Je ging niet zomaar weg bij je stam, je ging niet zomaar iets doen. Als de vroege mens de drempels niet gehad had waren de stammen waarschijnlijk uiteengevallen en waren we er misschien niet eens meer geweest.
En misschien waren ze er wel die de drempels niet hadden, maar die vielen buiten de stam, planten zich niet voort en daar zien we niks meer van terug.

Ik begrijp waarom je tot deze gedachte komt maar dit is niet alles omvattend. Ook als een drempel geen bijdrage levert aan het behoud van een groep zijn ze mogelijk. Zo draagt het schuldig voelen voor iets terwijl je zelf er geen aandeel in hebt niet bij aan een doel, toch bestaat het bij velen.

Ik denk dat een mogelijke verklaring ligt in het gevoel van moreel aangestuurde wroeging of een lichtere vorm van wroeging die zich uit in spijt van verschillende niveaus.

Ik ben benieuwd wat je van deze gedachte denkt

Groet, Sytze

sytze schreef:

Ik denk dat het in de natuur als een soort van demper heeft gewerkt.
Je ging niet zomaar weg bij je stam, je ging niet zomaar iets doen. Als de vroege mens de drempels niet gehad had waren de stammen waarschijnlijk uiteengevallen en waren we er misschien niet eens meer geweest.
En misschien waren ze er wel die de drempels niet hadden, maar die vielen buiten de stam, planten zich niet voort en daar zien we niks meer van terug.

Ik begrijp waarom je tot deze gedachte komt maar dit is niet alles omvattend. Ook als een drempel geen bijdrage levert aan het behoud van een groep zijn ze mogelijk. Zo draagt het schuldig voelen voor iets terwijl je zelf er geen aandeel in hebt niet bij aan een doel, toch bestaat het bij velen.

Ik denk dat een mogelijke verklaring ligt in het gevoel van moreel aangestuurde wroeging of een lichtere vorm van wroeging die zich uit in spijt van verschillende niveaus.

Ik ben benieuwd wat je van deze gedachte denkt

Groet, Sytze

Algemeen moreel is niks anders dan de ''afgesproken'' normen en waarden binnen een groep. Je mede schuldig ergens aan voelen is omdat je verbonden bent met een bepaalde groep. Degenen die daar niet aan mee doen worden massaal buitengesloten of worden als kil en/of hufterig gezien. Beide niet handig in het proces van een groep behouden of voortplanting.
Ik denk dat we op die manier van natuurlijke selectie bij de huidige neurotype mens zijn aangekomen. Er zijn wel mensen die veel minder de groepsdruk ervaren, maar die krijgen al snel het stempel autist, psychopaat, enz enz. Als het even kan proberen ze je dan ook nog in het rijtje te persen met allerhande medicatie en trainingen.
Maargoed we dwalen af in persoonlijke rancune

Evp,

Misschien kan ik een algemeen moreel gevoel beter omschrijven als een algemeen gevoel van het goed willen laten voelen van een ander. Als gevolg van het niet handelen hiernaar kun je een gevoel van wroeging of spijt krijgen waardoor je een drempel wilt nemen die je (gedeeltelijk) van je gevoel af kan helpen. Meestal helpt het ook als je de fout die je begaan hebt wilt goed maken. In het geval van een zogenaamde "zonde" en daarbij het lijden voor deze zonde vraag ik me af in hoeverre het mensen helpt. Ik denk dat dit af hangt van de mate waarin Empathie en het gevoel dat je anderen het goed wilt laten hebben aanwezig is.

Een gedachte waarin je jezelf kunt vinden?

Groet, Sytze

sytze schreef: Waarom willen mensen zo graag zondig zijn?

Dit lijkt me de verkeerde vraag. Mensen willen niet graag zondig zijn. Ze willen iets specifieks graag, dat dan zondig blijkt te zijn.

sytze schreef:Ik vind dit vreemd. Waarom willen mensen niet gewoon doen wat ze zelf willen zonder beperkingen. Als iemand wil werken dan mag hij werken, zo niet; dan niet. Waarom willen mensen dit niet?

Omdat mensen nu eenmaal meerdere dingen willen en een aantal van die dingen met elkaar in conflict zijn.

sytze schreef:Waarom willen mensen een drempel over?

Tja, waarom wil een mens hoe dan ook iets? De drempel moet je eenmaal soms over om aan iets anders te geraken dat je wil.

sytze schreef:Evp,

Misschien kan ik een algemeen moreel gevoel beter omschrijven als een algemeen gevoel van het goed willen laten voelen van een ander. Als gevolg van het niet handelen hiernaar kun je een gevoel van wroeging of spijt krijgen waardoor je een drempel wilt nemen die je (gedeeltelijk) van je gevoel af kan helpen. Meestal helpt het ook als je de fout die je begaan hebt wilt goed maken. In het geval van een zogenaamde "zonde" en daarbij het lijden voor deze zonde vraag ik me af in hoeverre het mensen helpt. Ik denk dat dit af hangt van de mate waarin Empathie en het gevoel dat je anderen het goed wilt laten hebben aanwezig is.

Een gedachte waarin je jezelf kunt vinden?

Groet, Sytze

Ik denk dat de boetedoening is dat je wilt laten zien dat het je spijt en of je alstublieft weer bij de groep mag...
Dat dat in religie doorgeschoten is is wat anders.

Sytze,

Toen ik je OP eerst las dacht ik dat je het over een ander soort drempel had. Ik dacht dat je sprak over waarom sommige mensen eerst moeten afzien voor iets voor ze er van kunnen genieten. Dat hoe je door een mentale drempel te overwinnen in staat blijkt tot dingen die je nooit voor mogelijk had gehouden.

Ik zelf lijd nogal extreem hard aan deze aandoening. Skydiven, freeride skiën, beslissen in India diepe geothermie gaan doen met de nationale oliemaatschappij (beetje stoefen mag ook),...

Ik heb dat nodig. Thuis zitten, huisje tuintje keukentje, teeveetje, wat Vlaams wielertoerisme, 2 weken Egypte All-in,... Moet huiveren als ik er nog maar aan denk. Ik ben geen materialist, geen idealist,...
Ik wil gewoon doen wat ik denk dat goed is op dat moment, zonder de arrogantie te denken dat het ook juist is. Maar alles wat ik doe moet een enorme uitdaging zijn of ik doe het hoogstens half.

Leuke is dat wanneer je beseft dat die drempel overwinnen eigenlijk het moeilijkste was waarna je alles met veel meer gemak leert, kunt en doet. Maar om daar te geraken moer je eerst echt wel een enorme overwinning op jezelf halen, enkel dan ben ze zelf echt overtuigd van je kunnen. Bij mij was dit mijn 86 kilo zware, goed met bier bevloeide, met twee pakjes per dag doorrookte studentenlijf naar 4000 meter hoog sleuren. I kid you not (was student geneeskunde) hartslag 230. (ja, had iets te maken met een meisje)