Freethinker.nl

precies. maar ik vind dit niet aannemelijk. maar iets wat (nog) niet omver valt te schoppen is voor mij de moeite waard om het te overdenken!

Groet, Sytze

solipsisme: Solipsisme (van solus, alleen, en ipse, zelf) is het geloof of de filosofie dat er maar een enkel bewustzijn bestaat: dat van de waarnemer. Het hele universum en alle andere personen waarmee gecommuniceerd wordt bestaan slechts in de geest van de waarnemer.

Groet, Sytze

Zoals vrijwel alle filosofische posities is Solipsisme gebaseerd op een aanname. Namelijk, dat je alleen zeker kunt weten dat je eigen geest écht bestaat en dat kennis van alles daarbuiten onzeker is. "Ik denk, dus ik ben."

Welke filosofische positie je ook aanhangt, het universum zal zich er niet anders om gaan gedragen. Filosoferen over de aard van onze realiteit is leuke hersengymnastiek, maar je hebt er zo weinig aan als je op geen enkele wijze onomstootbaar kunt vaststellen dat een bepaald denkbeeld de enige juiste is. Brein in een vat? Wie weet, maar zonder een manier om dat aan te tonen levert het weinig zinvolle discussies op. He said, she said.

Los van de socratische ondervraging (ook interessant, dus niet negatief bedoeld), welke richting wilde je zelf heen?

Groet,

Bob

@ blues-bob:

*denken = bestaan.
*het enige wat hoeft te bestaan is het bewustzijn en hetgeen wat dit bewustzijn in stand houd.
*geen bewuste waarnemer = geen bestaan

Die drie stellingen!

Groet, Sytze

Het is mij te simplistisch. En ook veel te egocentrisch.
één bewust individu is waarschijnlijk helemaal niet mogelijk. Ons bewustzijn is - denk ik - alleen ontstaan omdat wij sociale dieren zijn, en gedachten willen uitwisselen.

Ik poneerde niet zo lang geleden de eigewijze tekst:
"De betekenis van een geschreven tekst wordt bepaald door de lezer".
Elke filosofie die niet impliciet de ander veronderstelt, verkies ik te negeren, Die kan immers onmogelijk voor mij bestemd zijn, want ik ben nu eenmaal een ander. En als ik zelf iets schrijf, heeft dat slechts zin, wanneer een ander dat gaat lezen. Het gaat er dus niet om wat ik bedoel, maar wat die ander zal denken dat ik bedoel.

Wat bestaan betreft, ben ik al even eigenwijs.
Die gedachte komt vermoed ik voort uit de Thaise uitdrukking : "Mai mie", letterlijk "niet hebben", maar in het Nederlands zouden wij zeggen "Het is er niet".

Dit heeft mij op de gedachte gebracht, dat "zijn" in het algemeen een vorm is van "hebben", en dat iets alleen bestaat als het éígenschappen heeft. In de ideeënwereld kan dat van alles zijn, (zelfs de eigenschap "dat het geen eigenschappen heeft" ) , maar in wat ik "de waarneembare werkelijkheid" noem (al is het eigenlijk slechts onze theorie over wat onze waarnemingen veroorzaakt) bestaat alleen datgene dat waarnéémbare eigenschappen heeft. En als wij samen over die werkelijkheid praten, dan moeten die eigenschappen in principe door ons allemáál kunnen worden waargenomen.

Je bestaat dus niet omdat je denkt, maar alleen als wij (allemaal) kunnen waarnemen dat je denkt.
Zoals mijn ome Piet altijd zei - wanneer hij mij het notieblokje van het kaartspel toeschoof -
"Wie schrijft die blijft"

sytze schreef:@ blues-bob:

*denken = bestaan.
*het enige wat hoeft te bestaan is het bewustzijn en hetgeen wat dit bewustzijn in stand houd.
*geen bewuste waarnemer = geen bestaan

Die drie stellingen!

Groet, Sytze

Stelling 1, iets wat niet bestaat kan ik misschien wel denken toedichten. Zo kan ik mijn verzonnen vriendje een verzonnen gedachte toedichten. Maar dat is in mijn mening niet echt denken van het vriendje. Dus in principe mee eens.
Stelling 2: Oneens, zonder dat hetgeen wat bewustzijn in stand houd vind ik dat er vele andere dingen zijn die behouden zouden moeten blijven als het aan mij lag. Echter is het lastig zonder mijn bewustzijn daar zorg voor te dragen.
Stelling 3: Oneens. Met of zonder een al-dan-niet bewuste waarnemer, kan iets wel degelijk bestaan. Ik durf er vanuit te gaan dat er talloze dingen bestaan (hebben) die niet bewust waargenomen zijn, en verwacht dat er talloze dingen zijn die nooit (meer) bewust waargenomen zijn (kunnen worden).

Groet,

Bob

Stelling 1, iets wat niet bestaat kan ik misschien wel denken toedichten. Zo kan ik mijn verzonnen vriendje een verzonnen gedachte toedichten. Maar dat is in mijn mening niet echt denken van het vriendje. Dus in principe mee eens.

Mooi.

Stelling 2: Oneens, zonder dat hetgeen wat bewustzijn in stand houd vind ik dat er vele andere dingen zijn die behouden zouden moeten blijven als het aan mij lag. Echter is het lastig zonder mijn bewustzijn daar zorg voor te dragen.

zouden moeten blijven? Het gaat erom wat hoogstnoodzakelijk moet bestaan. en dit is het bewustzijn van één individu en hetgeen wat het in stand houd. De rest kan namelijk allemaal onderdeel zijn van dit bewustzijn.

Stelling 3: Oneens. Met of zonder een al-dan-niet bewuste waarnemer, kan iets wel degelijk bestaan. Ik durf er vanuit te gaan dat er talloze dingen bestaan (hebben) die niet bewust waargenomen zijn, en verwacht dat er talloze dingen zijn die nooit (meer) bewust waargenomen zijn (kunnen worden).

Het probleem zit hem bij deze dat het niet bewezen kan worden dat iets bestaat als niemand het kan waarnemen. eigenlijk een hele gemene vraag. Dus je kunt niet met zekerheid stellen dat er "iets" bestaat als niemand het kan waarnemen. en dan ga je naar stelling 1: misschien is er maar één bewustzijn en bestaat alles er om heen niet.

Groet, Sytze

Bewustzijn is altijd 'ergens bewust van zijn'. De tientallen miljarden hersencellen die ieder van ons bezit zijn stuk voor stuk geplaatst en verbonden door impulsen uit de wereld van de dingen. Onze hersenen en ons bewustzijn zijn door en voor die wereld gemaakt.

siger schreef:

Bewustzijn is altijd 'ergens bewust van zijn'. De tientallen miljarden hersencellen die ieder van ons bezit zijn stuk voor stuk geplaatst en verbonden door impulsen uit de wereld van de dingen. Onze hersenen en ons bewustzijn zijn door en voor die wereld gemaakt.

Ok, dus je zegt samengevat eigenlijk dat er een onmisbare connectie zit tussen bewustzijn en werkelijkheid. (alles wat er om ons heen gebeurt) En dit omdat onze hersenen en ons bewustzijn door door deze wereld gemaakt zijn.

Ik vind dit een sterke opmerking. Wel omdat dit duidelijk maakt dat deze wereld onze hersenen heeft gecreëerd en er ook zoiets als deze wereld nodig is met deze processen om deze hersenen voort te brengen. Even iets waar ik over na moet denken! Echt een erg sterke opmerking.

Groet, Sytze

siger schreef:Bewustzijn is altijd 'ergens bewust van zijn'. De tientallen miljarden hersencellen die ieder van ons bezit zijn stuk voor stuk geplaatst en verbonden door impulsen uit de wereld van de dingen. Onze hersenen en ons bewustzijn zijn door en voor die wereld gemaakt.

Wat de hersenen betreft heb je zonder meer gelijk, denk ik.
Wat "bewustzijn" betreft zou ik toch nog willen aanvullen, dat bewustzijn in het bijzonder gemaakt is voor een wereld waarin we met andere mensen communiceren en samenwerken,
Maar volgens mij, heb ik dat van jou geleerd

Peter van Velzen schreef:

siger schreef:Bewustzijn is altijd 'ergens bewust van zijn'. De tientallen miljarden hersencellen die ieder van ons bezit zijn stuk voor stuk geplaatst en verbonden door impulsen uit de wereld van de dingen. Onze hersenen en ons bewustzijn zijn door en voor die wereld gemaakt.

Wat de hersenen betreft heb je zonder meer gelijk, denk ik.
Wat "bewustzijn" betreft zou ik toch nog willen aanvullen, dat bewustzijn in het bijzonder gemaakt is voor een wereld waarin we met andere mensen communiceren en samenwerken,
Maar volgens mij, heb ik dat van jou geleerd

Ik bedoelde het ook niet individueel. Volledig eens dus. Je kan het al zien doordat bewustzijn toch een soort denken is, en dat denken gebruik maakt van taal in een of andere vorm, en dat taal per definitie symbolisch én collectief is. Dat hebben we allebei van Merlin Donald geleerd denk ik.