Jagang schreef:
Eens, maar dat geldt ook voor gezonde lichamen als geheel.
Een tenger poppetje zal niet geschikt zijn voor zwaar stratenmakerswerk, en iemand met verhoudingsgewijs korte benen zal geen goede hordeloper zijn.
...
(Analogie: Gezond zijn in de verkeerde omgeving is ook een vorm van ziek zijn.)
Eensch. Niets aan toe te voegen.
Overweging: Welke behandeling volstaat voor het tengere poppetje men stratenmakerswerk -> pijnstillers of omscholing?
a.r. schreef:
Stel je hebt maagpijn, dan neem je een Rennie oid en dat brengt je maag een beetje tot rust, of je hebt hoofdpijn...en je neemt daarom een paracetamolletje oid .....of je draait continuediensten en kunt om die reden de slaap met regelmaat moeilijk vatten ...dan neem je melatonine, of je hebt diabetes, dan heb je om de paar uur een pilletje of insuline nodig om te kunnen blijven functioneren enz., enz., allemaal "lichamelijke" kwalen en kwaaltjes, die door iedereen volkomen geaccepteerd zijn en waar niemand vreemd van op kijkt.
Zie ook mijn eerdere opmerking, over de stratenmaker. Het is maar zeer de vraag of symptoombestrijding bij een "gezonde reactie op ongezonde prikkel" de meest geschikte therapie is. MAW gebruik je consequent rennies, dan is een kritische blik naar het dieet, of stress een ideetje, en daar wat mee doen. Maar je kunt ook kijken wat is het effect van het medicijn naar functioneren.
Intermezzo:
Als de medicatie geen effect heeft op de pijnscore, bijvoorbeeld gemeten met een VAS score, dan is een therapie vanzelfsprekend minder succesvol, dan wanneer deze symptomen (of stoornissen) wel verminderen met de medicatie.
Als een incidenteel hoofdpijntje bestreden wordt met paracetamol, en hiervan het individu beter functioneert, is het een prima therapie. Is er echter weinig verbetering op functie (stoffen en stofzuigen bijvoorbeeld) dan wordt het effect al minder.
Daarbij kan een therapie effect hebben op participatie in het dagelijkse leven en de zorg voor anderen. Als het niveau van participatie niet verbetert dan wordt de effectiviteit van de therapie ook al minder.
Tot slot kan gekeken worden naar kwaliteit van leven en wellicht in sommige situaties kun je op gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven inzoomen.
Nu is het niet altijd zo vanzelfsprekend dat er een relatie of verband tussen boven genoemde zaken is. Een medicatie kan symptomen behandelen, zonder dat in een specifieke casus participatie verbetert. Een andere therapie doet soms niets met de symptomen, maar wel met de participatie. Verbetering op het gebied van stoornis, wil niet zeggen dat automatisch de kwaliteit van leven (of gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven) verbetert.
Wat de meeste of iig heel veel mensen zich niet realiseren is dat er in je brein allerlei stofjes geproduceerd worden of dienen te worden en dat dát net als bij vele "lichamelijke" ziekten niet altijd of niet altijd in voldoende mate gebeurt. Wanneer je diabetes hebt werkt je alvleesklier niet goed (meer) en daar zijn diverse oorzaken voor aan te wijzen, wanneer je slaapproblemen hebt en om die reden bijv. Melatonine slikt realiseren zich weinigen zich dat dat een stofje is dat door je eigen brein aangemaakt wordt of zou moeten worden en dat dát niet gebeurt vinden "we" normaal en vullen we om die reden aan.
Vroeger kreeg je dat slechts op advies van de huisarts maar tegenwoordig is dat gewoon vrij verkrijgbaar bij drogisterijen en apotheken of via internet.
Maar nu iets anders, men heeft een psychisch probleem...dáár wordt direct anders op gereageerd...daar wordt door de "gezond denkende" mens met argwaan naar gekeken...die man/vrouw is dan ineens in potentie gevaarlijk, spoort niet, is gek, depressief, neurotisch, hysterisch enz., enz.
Alsof je, wanneer delen van je brein bepaalde stofjes en/of verbindingen niet of niet in voldoende/of in te grote hoeveelheden aanmaken dan ook direct een gevaar voor de samenleving bent! Depressie, authisme, angst, eet, gedrags/dwangstoornissen, Borderline, Schizofrenie en alle andere "buitengewone" ziekten worden niet of iig in veel mindere mate geaccepteerd alszijnde een (normaal) ziektebeeld.
In dit licht kun je ook kijken naar stoornis, beperking en functioneren, en naar kwaliteit van leven. De kritische blik naar alle facetten van de behandeling moet behouden blijven. Ik denk dat ik hiervoor de bal ook goed naar windsurfer kan spelen. Maar het komt erop neer, dat ook mensen die ziek zijn omdat er een te veel / gebrek aan / overgevoeligheid / resistentie voor bepaalde stofjes is, het noodzaak is om een omgeving te creeeren die past bij deze afwijking. Dat geldt voor vele ziektes. Zoals een diabeet in zijn omgeving rekening moet houden met ofwel het gebrek aan de productie van insuline, ofwel de insuline resistentie.
Daarbij dient ook altijd een afweging gemaakt te worden in termen van complicaties, risico's en bijwerkingen van een therapie. Dit terwijl de verwachting van de patient misschien soms gebasseerd is op gebrekkige informatie.
Wat je tevens aan lijkt te geven is een acceptatie van zieke mensen door de sociale omgeving en ik denk dat het goed is dat je dit aangeeft. Dit is in vele situaties lastig. Het is lastig voor anderen (overigens ook voor mijzelf) om rekening te houden met mensen met gebrekkige mogelijkheden om mee te komen of zich aan te passen aan de omgeving (sociale en niet-sociale omgeving). Het gevoel beheerst vaak de niet-beperkte dat deze moet compenseren voor het gebrekkig adapterend vermogen van de beperkte. Dat is een lastig probleem inderdaad, zowel bij de acceptatie van bejaarden, fysiek en psychisch beperkten. Ik herken het verschil in acceptatie van psychisch beperkten en concrete fysiek beperkten, al vind ik het lastig dit verschil onder woorden te brengen. Overigens maakt het voor de fysiek beperkten ook verschil of het aan de buitenkant zichtbaar is. Soms zijn de zichtbare uitingen zo heftig dat men de beperkte te veel wil vertroetelen tot frustratie van de beperkte individu. Soms is er niets zichtbaar en wordt te veel geeeist van de beperkte mens. Vaak gaat het gelukkig ook goed.
Ik hoop dat duidelijk is wat ik bedoel. Ik ben benieuwd of windsurfer nog nuttige bijdragen kan leveren in deze.
Zie ook
http://www.rivm.nl/who-fic/icf.htm" onclick="window.open(this.href);return false;
http://en.wikipedia.org/wiki/Quality_of_life" onclick="window.open(this.href);return false;
http://www.cdc.gov/hrqol/concept.htm" onclick="window.open(this.href);return false;
Groet,
Bob
Lichaam en brein zijn niet gescheiden en zijn niet te scheiden...het één kán niet zonder het ander bestaan!
/ 
