Onomkeerbare bekering

[elle]

Ruim 44 jaar geleden kwam ik ter wereld in een zwaar christelijk gezin. Ik bedoel met zwaar dat ik 2 x per zondag naar de kerk moest, ik dan een hoedje op had en geen broek mocht dragen, ook doordeweeks niet. Zelfs een tv hadden we niet.
We kerkten bij de Gereformeerde Gemeente. Ik heb zodoende heel wat preken aangehoord. In het kort kwam het erop neer dat ik bekeerd moest worden maar zoiets kon God alleen bewerken, ik had daar geen zeggenschap over
Ik werd volwassen en ik trouwde met een eveneens zwaar christelijke man. We kregen 5 kinderen en ik was voornemens ze op te voeden voor God. Hij had immers recht op ons leven, d.m.v. de doop waren wij afgezonderd van de ''wereld'' die boos en verdorven was. Zo was het mij geleerd, ik zag het ook zo.
Zo'n 8 jaar geleden had ik een indringend gesprek met een broer van me die me wees op het feit dat ik wél zelf een keuze kon maken voor God, dat ik niet moest afwachten tot ik bekeerd wérd maar zelf stappen zou moeten zetten. Ik ging op onderzoek uit en ja, ik las bijbelteksten die idd aangaven dat ik zélf tot God moest gaan d.m.v. Jezus Christus.
Dit was het begin van de grote omkeer in mijn leven. Ik dook diep in de bijbel op zoek naar alle moois wat daarin te vinden was. Dacht ik. Zo kwam ik in aanraking met een evangelische gemeente, ik liet me zelfs dopen door onderdompeling omdat ik vond dat dat bijbels was. Ik ging nadenken over de zondag, over kleding, over hel en hemel etc. Wat wilde God nu eigenlijk van mij, ik zocht en zocht en kwam op verschillende sites waar o.a. de alverzoening geproclameerd werd. Heel bijbels allemaal, maar ik wist het allemaal niet meer, wat was nu eigenlijk de volle waarheid?
Op een dag was ik weer op zoek op internet en ik typte weer eens 'geloof' in. Zo zag ik 'Volwassen Geloof' staan, dus ik ging nietsvermoedend lezen. Het boek boeide me, de vele vragen die ik had verdwenen langzamerhand, ze werden beantwoord! Ik voelde verbijstering in het begin en heel veel verdriet, later werd dat opluchting en een gevoel van bevrijding.
In mijn familie voel ik me wat dit betreft een eenling, ze kunnen niet begrijpen dat het zover met mij is gekomen dat ik geen kerk meer bezoek, dat ik zelfs niet gelovig meer ben. Omdat het zo' n heikel punt is wordt dit onderwerp angstvallig uit de weg gegaan.
Mijn echtgenoot is er van overtuigd dat de satan bezit van me genomen heeft Tja... moeilijk...

Groetjes, elle

[Hiëronymus]

Mooi hoe je antwoorden voor jezelf hebt kunnen vinden. Het lijkt me wel erg lastig als je echtgenoot een waanbeeld heeft dat je door de Satan bezeten bent, en dat is nog een erg mild understatement. Hoe gaan jullie daar mee om? Ik neem aan dat jij ook moeite hebt met zijn ideeën en dat het tot conflicten kan leiden in de opvoeding?

[Marinus]

Een mede-ex-refo!

Welkom!

zwartekousen kerk-> klapclub -> vrijzwevigheid -> kleingelovig - ongelovig. Die route komt me bekend voor. Overigens hangt de auteur van "Volwassen Geloof" hier ook rond, mocht je dat nog niet weten.

[elle]

Hoe gaan jullie daar mee om? Ik neem aan dat jij ook moeite hebt met zijn ideeën en dat het tot conflicten kan leiden in de opvoeding?

De verschillen in opvattingen zijn zo groot geworden als zwart verschilt van wit zeg maar. Onze meningen zijn niet te verenigen. Mijn man wil onze kinderen in een keurslijf persen, ik wil ze juist daaruit bevrijden. Komt nog bij dat hij zich moeilijk kan uiten en áls hij het doet hij dan een momoloog houdt. Een goed gesprek is niet mogelijk .

[Marinus]

Hoe gaat het met je kinderen? Voor hen is dit ook nogal een schok lijkt me.

[elle]

Een mede-ex-refo!

Welkom!

Dank voor je welkom Marinus!

[elle]

Hoe gaat het met je kinderen? Voor hen is dit ook nogal een schok lijkt me.

Ik vind dat moeilijk in te schatten, mijn 2 oudste kinderen en ikzelf ondergingen psychisch geweld en werden gedreigd met hel en verdoemenis. Zij ontlopen hun vader zoveel mogelijk. Het is opmerkelijk dat zij toch vrij positief in het leven staan.

[Hiëronymus]

Hoe gaan jullie daar mee om? Ik neem aan dat jij ook moeite hebt met zijn ideeën en dat het tot conflicten kan leiden in de opvoeding?

De verschillen in opvattingen zijn zo groot geworden als zwart verschilt van wit zeg maar. Onze meningen zijn niet te verenigen. Mijn man wil onze kinderen in een keurslijf persen, ik wil ze juist daaruit bevrijden. Komt nog bij dat hij zich moeilijk kan uiten en áls hij het doet hij dan een monoloog houdt. Een goed gesprek is niet mogelijk .

Toen ik met mijn studie theologie begon had ik op het introductiekamp een gesprek met een buitengewoon strenggelovige jongen, hij had het er over dat hij nooit een relatie zou kunnen hebben met een ongelovig meisje. Ik snapte daar niets van, "Wat maakt dat nu weer uit!" dacht ik. Met de verschillende verhalen hier van vrouwen die uit hun geloof gestapt zijn begin ik toch meer begrip voor zijn standpunt te krijgen maar ik ben er sterk van overtuigd dat hij de plank volledig misslaat wanneer hij de oorzaak van het probleem benoemt. Ook in het 'echte' leven heb ik gezien hoe relaties kapot kunnen gaan wanneer een van de partijen strenggelovig is. Uiteindelijk is de vraag: kies je voor het leed van de mens, of voor de luister van God? Zolang ze voor het laatste kiezen kun je praten als Brugman, laten zien hoeveel pijn ze je doen met hun starheid, maar weten ze het telkens recht te praten met een beroep op het Schrift. Wanneer iemand zo omgaat met zijn vrouw, haar op de tweede plaats zetten, na God, is dat een grove schande als je het mij vraagt. Als je God op de eerste plaats wilt zetten, trouw dan niet maar wordt monnik of priester... (al moet ik toegeven dat dat waarschijnlijk geen populaire beroepskeuze is binnen de Gereformeerde Gemeente)

Want de denkfout van al die mensen die niet met een ongelovige willen trouwen is dat ze denken dat mensen nooit van geloof veranderen. En dan moet je opeens je kinderen opvoeden met iemand die jij als ongelovige beschouwt. Wie had dat nu kunnen bedenken? Wie zijn huis bouwt op het zand...



Deze reactie heeft, bedenk ik me nu, maar zijdelings wat te maken met jouw post, mijn excuses daarvoor. Hoe rigide geloof de menselijke relaties beïnvloedt is iets wat mij telkens weer blijft verbazen.

[biemer]

Welkom Elle ! Ik ben redelijk bekend met de GerGemmers en de andere refo-denominaties. Ik begrijp hoe moeilijk het is hieruit te 'vluchten'. Bekend is dat vele hun familie gaan verliezen. Men zal je ook steeds zwaarder aanspreken met hel en verdoemenis en een schuldcomplex aanpraten. Het is een enorme strijd/worsteling. Veel sterkte hiermee ! Hopelijk kan je mbv dit forum jezelf weerbaarder maken.

[a.r.]

Van harte welkom Elle, je bent een moedig en eerlijk mens! Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je mede door de mensen op dit forum je gesteund zult kunnen/mogen voelen.

[elle]

Overigens hangt de auteur van "Volwassen Geloof" hier ook rond, mocht je dat nog niet weten.

Ja Marinus, ik weet dat Rereformed af en toe zijn ei hier op dit forum kwijt kan

[PietV.]

In mijn familie voel ik me wat dit betreft een eenling, ze kunnen niet begrijpen dat het zover met mij is gekomen dat ik geen kerk meer bezoek, dat ik zelfs niet gelovig meer ben. Omdat het zo' n heikel punt is wordt dit onderwerp angstvallig uit de weg gegaan.
Mijn echtgenoot is er van overtuigd dat de satan bezit van me genomen heeft Tja... moeilijk...

Heel herkenbaar elle, althans mijn vrijzinnige familie accepteert alles. Bij mijn vrouw (ex-ger.bond) ligt het uiterst gevoelig. We hebben ons beiden losgemaakt van het geloof. De eerste stappen heb ik gezet en na een behoorlijke tijd volgde mijn vrouw. Mijn schoonfamilie kan en wil dit niet accepteren. En loeren constant op een mogelijkheid om dit recht te zetten. Je voelt ook heel duidelijk bij hen dat je buiten hun systeem staat. Ze hebben onderling duidelijke voorkeuren en de scheidslijnen zijn zichtbaar. Maak je bezwaar tegen de inmenging in je privé leven. Bijvoorbeeld door ongewenste religieuze post. Dan sluiten de rijen direct. Hoor-wederhoor kennen ze niet. Want persoon A stond in zijn goed recht om iedereen zijn persoonlijke bekeringsverhaal toe te zenden. Dat er mensen zijn die dit niet wensen te ontvangen is voor hun onbegrijpelijk. En eigenlijk een soort laster. Je zet je in hun ogen af tegen hen, maar ook tegen de god waar ze in geloven. Succes met je keuze, maar wapen je ook tegen alle teleurstellingen.

Groeten,

Piet

[elle]

Biemer en a.r., bedankt voor julie welkom!

[siger]

Elle,

je hebt mijn bewondering voor je moed en welkom! Ik hoop dat het allemaal goed afloopt.

[elle]

PietV je schreef: ...wapen je tegen alle teleurstellingen! Kun je uitleggen wat je hiermee bedoelt en hoe je je daartegen kunt wapenen?

Groetjes, elle