verhaal van een ex-christen

[LordDragon]

kyra mag ik eens iets vragen, die leegte waarover je het had die je nu moet invullen en overbruggen, moet je daar eigenlijk niet content voor zijn, dat het waanbeeld weg is. Nu moet de wond nog helen. Maar je kan nu zoveel andere dingen doen dan steeds maar aan god vast te hangen. Er is zooooooveeeeel te doen op de wereld.

Wat zijn je interesses? Sport, de natuur?, wetenschap?, kunst? ik zeg maar wat, ik ken in ieder geval heel wat zinnigere dingen dan naar de kerk gaan en naar de preek van de pastoor te luisteren om mijn tijd in te vullen.
Misschien zie je het nu nog niet zo maar dat komt wel, geloven is tijdsverspilling, en tijd heb je niet tot in het oneindige. Als je een tuintje heb dan is het nu het moment om wat aan te planten en wat te tuinieren.

De situatie is natuurlijk wel vervelend, als je man geloof zo belangrijk vindt.

MVG, LD.

[vuurdoorn]

Het is inderdaad heel erg moeilijk als voor je man het geloof wel erg belangrijk is. Hoe staat hij tegenover je geloofsverlies? Hoe gingen jullie er thuis mee om?

Ik had het wat dat betreft makkelijker omdat ik alleen was. Als jij er straks voor kiest om niet meer naar de kerk te gaan, wat zullen je kinderen dan doen? Blijven ze bij jou thuis, gaan ze met je man mee,kies je een leeftijd tot waarop ze mee moeten en mogen ze daarna zelf kiezen?

ik neem aan dat ze al op een basisschool zitten, dus die keus is al gemaakt. Mijn oudste is naar een christelijke middelbare school gegaan, de 2 anderen naar een openbare. Ze geloven alle drie niet meer.

Groet Kristel

[PietV.]

Maar je komt ook voor lastige keuzes te staan (oa. schoolkeuze, straks naar cathechisatie, kerkgang e.d.) Voor mijn man is het geloof erg belangrijk. Ik ben bang dat het voor de kinderen verwarrend is als wij op dit gebied niet op 1 lijn staan. Aan de andere kant kan dat natuurlijk ook leerzaam voor ze zijn. Misschien leren ze zo juist om genuanceerd te denken. Ik moet het allemaal nog gaan ervaren.

Je kunt wel een afspraak maken met je man. Laat kinderen zelf kiezen of ze naar een kerk willen gaan of catechisatie. Kinderen zijn slimmer dan je denkt en zijn heel goed in staat om een bepaalde afweging te maken. In gezinnen met twee overtuigd christelijke ouders hebben kinderen zelden een stem in geloofszaken. Of creëer een tussenoplossing. Kind A gaat mee en B blijft thuis. En de week erop andersom. Een compromis die beide partijen tegemoet komt. Want het is ontzettend frustrerend om een partner met kinderen uit te moeten zwaaien naar een kerk. En zelf te wachten op de bank tot hij terugkomt.
Zie dit als een voorrecht waar je kinderen van kunnen profiteren. En wat schoolkeuze betreft kun je ook zaken naar eigen hand zetten. Maar dat ligt ook aan de mogelijkheden die voorradig zijn. En natuurlijk aan de keuze van het kind. Door primair hierop in te zetten, vermijdt je oneindige discussies hierover met je man. Echter als een christelijke school voorop staat. Zoek een gematigde variant. Dus geen evangelisch of reformatorische school. En ik hoop natuurlijk dat je man gevoelig is voor argumenten en jouw keuze kan begrijpen en iets ervan kan overnemen. Maar dit kan enkele jaren duren.

[Marinus]

@kyra.

Hoe is je man er onder? Voor hem kan dit ook erg ingrijpend zijn. Ik begrijp het trouwens als je daar om eoa reden niets over wilt zeggen.

[kyra]

kyra mag ik eens iets vragen, die leegte waarover je het had die je nu moet invullen en overbruggen, moet je daar eigenlijk niet content voor zijn, dat het waanbeeld weg is. Nu moet de wond nog helen. Maar je kan nu zoveel andere dingen doen dan steeds maar aan god vast te hangen. Er is zooooooveeeeel te doen op de wereld.

MVG, LD.

Het is voelt heel dubbel. Het christendom heeft namelijk twee gezichten, een hele mooie, hoopvolle kant: die van een liefdevolle God, waar je op kunt vertrouwen en die al het onrecht en lijden wat er nu is ooit goed zal maken. De nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Geen ziekte, oorlog en verdriet. Een hemelse vader die van je houdt en alles voor je overheeft enz.
En een afschuwelijke keerzijde: als je het niet gelooft, wil God niks meer met je te maken hebben en ben je overgeleverd aan satan.

Dus aan de ene kant ben ik blij dat ik van die afschuwelijke kant af ben, maar daarbij heb ik ook die mooie kant verloren.

Ik weet nu dus wel hoe het niet zit en wat ik niet meer geloof, maar hoe het dan wel zit en wat ik wel geloof, daar heb ik nog geen antwoord op. En daar krijg ik misschien ook wel nooit een antwoord op. Ik zit nu dus met veel onbeantwoorde zingevingsvragen en dat geeft een onbehagelijk gevoel.

@kyra.

Hoe is je man er onder? Voor hem kan dit ook erg ingrijpend zijn.
.

Ja, dat is inderdaad ingrijpend, je kunt iets wat heel belangrijk voor je is niet meer delen. En je moet samen kinderen groot brengen, wat geef je ze mee? Hoe worden ze beinvloed door mijn denkbeelden? Het risico dat ze later niet gaan geloven wordt nu veel groter. Dat zijn moeilijke dingen.

[Destinesia]

Dus aan de ene kant ben ik blij dat ik van die afschuwelijke kant af ben, maar daarbij heb ik ook die mooie kant verloren.

Ikzelf heb er nooit een 'mooie kant' aan kunnen ontdekken. Ik zocht gewoon "waarheid" en dacht dat ik dat gevonden had. Nee ik heb het 'mooie' eraan nooit begrepen. Mooier was het toen ik me nog verwonderen kon in het mysterie. Het "niet weten", hoewel ik ook naar zekerheid verlangde vóór ik christen werd. Maar zodra er aan de verwondering 'bijbelse feiten' en werden vastgehaakt en er overal dogmatische antwoorden op moesten komen en iets (nu eenmaal) 'vast' moest staan toen verdween daarbij nu juist de verwondering. 'God' (het beeld van) werd verkleind en versimpeld tot een persoonlijkheid die hele rare en wrede dingen ondernam samen met zijn 'schepping' -- "de mens".

Ik weet nu dus wel hoe het niet zit en wat ik niet meer geloof, maar hoe het dan wel zit en wat ik wel geloof, daar heb ik nog geen antwoord op. En daar krijg ik misschien ook wel nooit een antwoord op. Ik zit nu dus met veel onbeantwoorde zingevingsvragen en dat geeft een onbehagelijk gevoel.

Het is voor mij wat moeilijker om me in jou te verplaatsen omdat het er bij jou van kinds af aan is aangepraat. Maar dat onbehagelijke gevoel is niet nodig. Bedenk dat dingen zijn, zoals ze zijn.

je kunt iets wat heel belangrijk voor je is niet meer delen. En je moet samen kinderen groot brengen, wat geef je ze mee? Hoe worden ze beïnvloed door mijn denkbeelden? Het risico dat ze later niet gaan geloven wordt nu veel groter. Dat zijn moeilijke dingen.

Dat je deze dingen niet kunt delen is lastig. wanneer jij zegt: Ik wil het wel geloven maar ik kán het niet meer, dan is daar volgens mij wel een basis voor begrip bij jouw man. Je kunt jezelf toch zeker niet dwingen om te geloven? Al je vragen te verdringen en onder het tapijt te vegen? Het is jouw schuld toch zeker niet dat jij niet meer kán geloven en daarom hoef jij je niet schuldig te voelen.

Op geen enkele manier.

[CXT]

Bedankt voor je getuigenis kyra, zullen we maar zeggen. Het is erg herkenbaar. Het verliezen van het geloof lijkt altijd wel op dezelfde manier te gebeuren. Een worsteling met jezelf en alles waar je ooit in hebt geloofd en waar je je vertrouwen in hebt gesteld, dat plots vanonder je wegzinkt. Ik was er gelukkig vroeg mee, waardoor het gebeurd was met een halfjaar. Overigens is het nooit echt klaar. De jaren daarna is het nog steeds een kwestie van een nieuwe overtuiging vormen. In het begin is het, zoals Marinus dat eens zo mooi heeft verwoord: de reactie van een ex-roker tegenover een roker. Maar later heb ik geleerd te nuanceren en te relativeren, en dat is mijns inziens beter dan welke vorm van fundamentalisme dan ook (of dat nu christelijk, atheïstisch of iets anders is).

De wereld kan heel mooi zijn zonder God. Je moet het alleen leren zien, maar dat gaat vanzelf over tijd.

[reload]

Alles wat je schreef is ook voor mij heel herkenbaar, Het was bij mij een proces van bijna twee jaar, en sinds begin dit jaar geloof ik helemaal niet meer, dus ik ga precies door hetzelfde heen. In het begin is het nog wel spannend, maar nu zit ik regelmatig met een leeg gevoel.(wat ik overigens toen ik christen was ook vaak had.)
Wat mij helpt zijn nieuwe dingen ondernemen. Ik werk sinds kort 1 avond in de week als vrijwilliger in een club/concertzaal en leer daar weer nieuwe mensen kennen, voor mij is er geen betere vervanging voor de kerk waar ik altijd meerdere avonden in de week aanwezig was.
En als je niet meer naar de kerk gaat heb je ook meer tijd over voor andere dingen, heerlijk toch?
Eerlijk gezegd ben ik blij met mijn christelijke opvoeding, en ook met de afgelopen 8 jaar dat ik in de kerk zat, het heeft me op een positieve manier gevormd tot wie ik nu ben. En ja de negatieve kanten van het geloof, bijvoorbeeld gedachten van oordeel of zondebesef, of de hoop op leven na de dood, en het beschermende gevoel van een liefdevolle God enz enz... ja dat vraagt wat verwerking. maar neem het leven zoals het is, zie het als een nieuwe uitdaging (ik lijk Emiel Ratelband wel.)
Het is toch heerlijk om nu vrij over het leven na te kunnen denken.

gr Ruben

[vuurdoorn]

Ik moet even wat kwijt!

Vanmiddag kwam hier een vrouw aan de deur om een evangelieblaadje af te leveren. hier heb ik voor bedankt, maar als '"echt christen' ging ze er op door. ik vond het wel een aardige vrouw dus ben er op in gegaan en mijn verhaal verteld. Heeft ze eens iets anders dan alleen maar nee dank u of leuk, graag.

Het was best een leuk gesprek met natuurlijk het over en weer gepraat. Onder tussen waren we al 2x gestoort door mevrouw 2 die vond dat ze op moest schieten want ze moesten nog meer adressen langs.

mevrouw 2 kwam weer langs, en zei dat als ik jezus wilde vinden ik het hem maar hoefde te vragen en hij zou zich openbaren! Ja, dat heb ik wel 1000x gedaan.

o, dan ben je niet oprecht genoeg geweest! En weg was ze! Mij in verbijstering achterlatend!

Heb er nog even over gedacht om haar achterna te gaan, maar heb het maar gelaten.

kristel

[PietV.]

Heb er nog even over gedacht om haar achterna te gaan, maar heb het maar gelaten.

kristel

Je staat genoteerd Kristel! De hoeveelheid tijd en de opmerkingen die je hebt gemaakt, worden gerapporteerd en binnen de evangelisatiegroep besproken. De strategie wordt bekeken en het rollenspel wordt geoefend. Grote kans dat zij weer terugkomt of iemand die steviger in zijn schoenen staat.

Mvg,

Piet.

[vuurdoorn]

o, jee! Dus er gaan een heleboel mensen zinloze tijd aan een zinloos onderwerp besteden? En dat allemaal door mij??

Van mij mag ze terug komen! Zal haar dan vertellen dat ze me ontzettend gekwets heeft, en vreselijk aan het oordelen was.

kristel

[CXT]

Een beetje hetzelfde probleem dat Destinesia ooit eens aanduidde. De ene christen is geduldig en heeft heus wel interesse voor andermans verhaal, maar er zitten er tussen die alleen maar hun eigen - bekrompen - mantra's kunnen opratelen zonder te bedenken wat dit voor effect zou kunnen hebben op hun medemens. Ik denk niet dat dergelijk gedrag het WWJD-criterium zou passeren. Overigens is dit niet enkel een christelijk trekje, maar hebben in principe alle (gedogmatiseerde) fundamentalisten hier last van.

[Ali]

je kunt iets wat heel belangrijk voor je is niet meer delen. En je moet samen kinderen groot brengen, wat geef je ze mee? Hoe worden ze beïnvloed door mijn denkbeelden? Het risico dat ze later niet gaan geloven wordt nu veel groter. Dat zijn moeilijke dingen.

Het is totaal onbelangrijk wat je gelooft. Waar het om gaat is wat je doet. ( trouwens, conform JC)

[PietV.]

( trouwens, conform JC)

Gaan we weer beginnen over zwijnen en vijgebomen Ali?

[MNb]

Dit is een hartverscheurend verhaal en de reden dat ik me heb aangemeld bij dit forum. Toch weet ik niet of ik kan helpen. Ik ben niet langer dan 3 maanden gelovig geweest, op mijn veertiende, dus dat ging niet erg diep. Waar ik me het meeste zorgen over maak is het gevoel van leegte. Als overtuigd atheïst heb ik dat helemaal niet en nooit gehad ook. Misschien kan ik er iets nuttigs over zeggen, dwz over de rationele kant van de zaak. Aan de emotionele kant van de zaak waag ik me niet, hoe belangrijk die ook is.

1. Geloof en ongeloof zijn een keuze in de betekenis die Kierkegaard, overigens een diep gelovig mens, aan het woord gaf. Anders geformuleerd: geloof is een kwestie van vertrouwen. Er is geen enkele reden te veronderstellen dat wel vertrouwen hebben een betere keuze is dan geen vertrouwen hebben. Daaruit volgt logischerwijze dat noch een bekering noch afvalligheid iemand tot een beter of slechter mens maakt.

2. Niet geloven heeft één belangrijk voordeel: er is geen enkele reden om bang te zijn voor duivels, hel en meer van dat soort zaken. Van het geloof in god afvallen houdt automatisch in van het geloof in dergelijke zaken afvallen.

3. Niet geloven heeft nog een voordeel: er is geen enkele reden om jezelf zondig te voelen. Zonde is een christelijke uitvinding. De islam bijvoorbeeld kent het niet. De bijbehorende gevoelens van schuld en schaamte zijn dus overbodig. Dat wil niet zeggen dat de afvallige er meteen van genezen is, maar dit inzicht is wel de eerste noodzakelijke stap.

4. Geloof is niet nodig voor een begrip van goed en slecht. Een ethiek zonder geloof is heel goed mogelijk. Het utilitarisme is er zo één. Punt is dat in een atheïstische ethiek het geluk en het welzijn van de mens centraal staat en niet het behagen van één of ander opperwezen. Google op utilitarisme, Stuart Mill en Bentham voor meer.

5. Geloof biedt troost op het sterfbed. De afvallige raakt deze kwijt. De grap is echter dat de ongelovige een dergelijke troost helemaal niet nodig heeft. Ik zie niets aantrekkelijks in het vooruitzicht op een eeuwig leven. De christelijke en islamitische hemel lijken mij stomvervelend. Ik stel mij de dood voor als een eeuwige slaap; ik merk er niets van. Toegegeven, ik ben bang voor het pijnlijke sterfproces dat aan de dood vooraf gaat. Maar daar biedt geen enkele religie een remedie tegen. Ze zeggen allemaal dat je moet doorbijten.
De wereld verandert voortdurend en ik kan die veranderingen op den duur niet bijhouden. Er zijn nu al allerlei zaken die mij slechter bevallen vergeleken met 30 jaar geleden. Ik begin steeds beter te begrijpen wat Tolkien bedoelde: men verkrijgt niet meer leven, maar gaat zich uitgerekt voelen totdat elke dag er één teveel wordt. De beste remedie daartegen is jezelf nuttig maken voor een paar medemensen, maar om dat nou eeuwig vol te houden, nee.

6. Het christelijk geloof heeft niet alleen tot veel wandaden äangezet, maar ook tot veel goeds. Er is geen enkele reden ook de goede kanten te verwerpen. Integendeel, de vrijdenker ziet elk heilig boek als een menselijk product. Het is dus de moeite waard te overwegen welke zaken bruikbaar zijn. De grote moeilijkheid is criteria daarvoor te ontwikkelen. Gelukkiger zijn er in de afgelopen 25 eeuwen intelligentere mensen dan ik geweest die zich daarmee hebben bezig gehouden. Geen twee van hen was het volledig met elkaar eens. Dat noem ik pas troost. Het is helemaal niet erg om niet overal een antwoord op te hebben. Zoals het cliché luidt: het gaat om de zoektocht, niet om de vondst.
Lees delen uit de Bijbel dus nog maar eens, maar probeer onbevangen te zijn. Ik heb Openbaringen twee keer gelezen. Mijn indruk was dat het een verslag van een LSD-trip was.