verhaal van een ex-christen

[Berjan]

Nee, dit moest wel van Satan komen, die mij probeerde te misleiden. Zo heb ik nog een aantal ‘tekenen’ gehad, die ik van de hand deed als aanval van Satan. En zo kun je dus met zogenaamde tekenen van boven alle kanten op. Zolang het in het bijbelse straatje past noem je het een teken van God en zo niet, is Satan aan het werk.

Zo pakken ze de kerkleden in. Of je kiest de kant van God, en je krijgt tekenen van God, of je denkt na maar dat is werk van de duivel. Veel Christenen zeggen: Je moet niet teveel nadenken over geloof, dat wil God niet.

Maar als alles van God komt, dan mag je toch ook alles weten? Echt een raar wereldje, als je erover nadenkt.

[PietV.]

Fijn dat jullie bereid zijn om mijn verhaal aan te horen!

Nog fijner dat je jouw verhaal aan ons verteld. Het zal nog wel enige tijd duren alvorens je echt afgekickt bent. Maar door deze gevoelens met ons te delen, ben je al een heel eind op de goede weg. Ik hoop nog een uitgever zover te krijgen dat ze "Dan Barker: Losing Faith in Faith" met een goede vertaling op de Nederlandse markt brengen. Om juist mensen die worstelen met hun geloof ondersteuning te geven. Deze ex-predikant heeft zijn persoonlijke zoektocht afgesloten als atheïst. Dit soort verhalen spelen zich dagelijks af, maar weinig ervan halen de boekhandel.


Grt,

Piet.

[vuurdoorn]

Grappig dat je schrijft dat je in therapie wilde gaan. Achteraf was mijn gelovige tijd therapie voor mij. ik ben er sinds kort achter dat mijn moeder, mijn zus en mijn ex een narsistische persoonlijkheidsstoornis hebben. En ik werd daar een heel onzeker iemand door met weinig zelfvertrouwen. in de evangelische gemeente werd me voor het eerst verteld dat ik waardevol en belangrijk e.d. was. Dat ik geaccepteerd werd hoe ik was. Het waren eigenlijk gewoon wekelijkse sessies voor me, en door de week een therapeut waar ik mijn verhaal aan kwijt kon. Is het toch ergens goed voor geweest! Het heeft me een psychiater uitgespaart.

Maar toen ik Hem écht nodig had was hij er ineens niet meer! En nee... mijn ogen gaat nog steeds niet goed helaas. Ben wel vorige week oma geworden van een prachtig meisje.

Groet kristel

[Marinus]

Ik moet zeggen dat het erg therapeutisch werkt, dit forum. Ik stond op het punt om in therapie te gaan, maar dat is nu misschien niet eens meer nodig. Fijn dat jullie bereid zijn om mijn verhaal aan te horen!

Therapie voor geloofsverlies. Als het al niet bestaat zou het uitgevonden moeten worden. Ik heb trouwens de indruk dat je het ergste achter de rug hebt. Bij mij duurde het proces van christen via universalist via ietsist via agnost ongeveer 9 jaar. 22 jaar als ik reken vanaf mijn eerste twijfel. De conclusie dat er geen god is, of althans geen god die voor ons van belang is was helemaal niet zo dramatisch. Dramatisch genoeg om die dag een krat bier naar binnen te gieten, maar goed, dat was half rouwen om en half vieren van het feit dat ik ongelovig werd.

En dan komt het vinden van een nieuwe zingeving. Het atheisme en gerelateerde filosofien bieden dat niet echt, maar bied het christendom echt zingeving? Er is imho weinig cynischer dan beweren dat de zin van dit leven het verwerven van een eeuwig leven erna is. Ofwel, de zin van dit leven begint op het moment dat je doodgaat. En dan betwijfel ik ten zeerste of eeuwig leven wel zo leuk is als het lijkt, eeuwig duurt namelijk afschuwelijk lang.

Maar goed, dat zijn maar wat losse gedachten, jij bent degene die eea een plek moet geven. Zeker bij de wat behoudendere christenen heerst het beeld dat het verlies van geloof meestal resulteerd is een feest met sex, drugs en rock 'n roll. Nu ja, zo werkt het niet, daar ben je ondertussen al achter. De voordelen van ongeloof zijn niet overduidelijk en ook niet allesomvattend, maar ze zijn er wel.

[kyra]

Ik moet zeggen dat het erg therapeutisch werkt, dit forum. Ik stond op het punt om in therapie te gaan, maar dat is nu misschien niet eens meer nodig. Fijn dat jullie bereid zijn om mijn verhaal aan te horen!

Therapie voor geloofsverlies. Als het al niet bestaat zou het uitgevonden moeten worden. Ik heb trouwens de indruk dat je het ergste achter de rug hebt. Bij mij duurde het proces van christen via universalist via ietsist via agnost ongeveer 9 jaar. 22 jaar als ik reken vanaf mijn eerste twijfel. De conclusie dat er geen god is, of althans geen god die voor ons van belang is was helemaal niet zo dramatisch. Dramatisch genoeg om die dag een krat bier naar binnen te gieten, maar goed, dat was half rouwen om en half vieren van het feit dat ik ongelovig werd.

En dan komt het vinden van een nieuwe zingeving. Het atheisme en gerelateerde filosofien bieden dat niet echt, maar bied het christendom echt zingeving? Er is imho weinig cynischer dan beweren dat de zin van dit leven het verwerven van een eeuwig leven erna is. Ofwel, de zin van dit leven begint op het moment dat je doodgaat. En dan betwijfel ik ten zeerste of eeuwig leven wel zo leuk is als het lijkt, eeuwig duurt namelijk afschuwelijk lang.

Maar goed, dat zijn maar wat losse gedachten, jij bent degene die eea een plek moet geven.

Ik heb het ergste achter de rug in de zin dat ik er voor mezelf redelijk uit ben waar ik nu sta t.o.v. het christelijk geloof. Waar ik het nu nog moeilijk mee heb is hoe ik dat binnen mijn gezin een plek moet geven. Vooral in de opvoeding van onze kinderen. Heeft iemand daar ervaring mee? Tips zijn welkom!

En het vliegt me soms aan dat er geen troost is voor al het lijden in de wereld. Als christen kun je je nog vastklampen aan het idee dat ooit alle tranen van de ogen zullen worden gewist. Ik weet echt niet hoe ik daar nu mee om moet gaan. Hebben mensen met een rotleven gewoon pech? Is dit echt alles wat er is? Ik kan hier niet mee uit de voeten.

[collegavanerik]

Zeker bij de wat behoudendere christenen heerst het beeld dat het verlies van geloof meestal resulteerd is een feest met sex, drugs en rock 'n roll. Nu ja, zo werkt het niet, daar ben je ondertussen al achter.

Ja Maarten 't Hart is echt het schoolvoorbeeld van iemand die ten prooi is gevallen aan satan

[collegavanerik]

En het vliegt me soms aan dat er geen troost is voor al het lijden in de wereld. Als christen kun je je nog vastklampen aan het idee dat ooit alle tranen van de ogen zullen worden gewist. Ik weet echt niet hoe ik daar nu mee om moet gaan. Hebben mensen met een rotleven gewoon pech?

Ja maar gelukkig zijn er mensen die kunnen helpen, dat zit ons als groepsdier in de genen.

Is dit echt alles wat er is? Ik kan hier niet mee uit de voeten.

"Ja, mooi he, alles?" (Loesje)
"Heb je geen zin, dan maak je maar zin" (vader van collegavanerik)

[collegavanerik]

Waar ik het nu nog moeilijk mee heb is hoe ik dat binnen mijn gezin een plek moet geven. Vooral in de opvoeding van onze kinderen. Heeft iemand daar ervaring mee? Tips zijn welkom!

vertel eens meer, wat gelooft je partner, hoe lang kennen jullie elkaar en hoe oud zijn de kinderen ongeveer?

[Marinus]

En het vliegt me soms aan dat er geen troost is voor al het lijden in de wereld. Als christen kun je je nog vastklampen aan het idee dat ooit alle tranen van de ogen zullen worden gewist. Ik weet echt niet hoe ik daar nu mee om moet gaan. Hebben mensen met een rotleven gewoon pech? Is dit echt alles wat er is? Ik kan hier niet mee uit de voeten.

Je weet de antwoorden zelf wel. En hoewel het misschien duister mag lijken op dit moment: ook in een goddeloze wereld is er gewoon hoop en troost. Het is allemaal een stuk minder volmaakt dan de mythische massageproduceerde goddelijke hoop en troost, maar ik vind het juist daarom een stuk betekenisvoller.

[lanier]

Hoi Kyra,

Christenen praten graag bij ex-christenen in op hun gevoel, op hun 'comfort-zone'. Dat is het gevoel wat prettig voor je is en wat je houvast en vertrouwen geeft. Dat gevoel is ook moeilijk te veranderen en daarom praat men daar ook zo graag op in.
Je neemt beslissingen met je verstand of met je gevoel. Vaak heb je de beslissing al genomen voordat je het doorhebt. Dit maakt het nogmaals moeilijker om veranderingen aan te brengen in gedachten en beslissingen die je neemt vanuit je gevoel.
Het vergt echter moet wanneer je vanuit de rede en het verstand tot de conclusie komt dat je een andere mening erop na wilt houden wat geloof betreft. Het zal ook tijd nodig hebben om dit in te laten werken op het gevoel maar dat is ook logisch.
Vaak weet je antwoorden op vraag zelf wel en is het praten met Jezus in jezelf helemaal niets anders dan praten met jezelf. Immers vanuit de christelijke stromingen moet je op een bepaalde manier over bepaalde zaken denken en de antwoorden liggen eigenlijk al vast. Het is dan ook niet verrassend dat wanneer men praat met Jezus en/of God tot conclusies komt die in lijn liggen met de christelijke stroming die men aanhangt.
Er is moed voor nodig om datgene wat je gevoel zegt te veranderen met datgene wat je verstand zegt. Maar mensen zijn uitstekend geschikt om alles een plaatsje te geven en om rationele keuzes te maken. Dat zal ook gelden voor je gezinsleden.

[Maria]

Waar ik het nu nog moeilijk mee heb is hoe ik dat binnen mijn gezin een plek moet geven. Vooral in de opvoeding van onze kinderen. Heeft iemand daar ervaring mee? Tips zijn welkom!

vertel eens meer, wat gelooft je partner, hoe lang kennen jullie elkaar en hoe oud zijn de kinderen ongeveer?

Natuurlijk zijn dit essentiele punten.

De omschrijving van het vrijdenken en het vrije denken geeft je eigenlijk al het antwoord:
Voor wat betreft je eigen houding:
Geef ze de kennis die jij hebt, vertel ze duidelijk wat jij wel of niet hiervan gelooft en geef ze vrijheid zelf uit te maken, hoe zij er verder mee omgaan.

Verder bij belangrijke beslissingen, natuurlijk in overleg met je partner, ik neem in dit geval even aan dat dat ook de vader is van je kinderen.

[vegan-revolution]

En het vliegt me soms aan dat er geen troost is voor al het lijden in de wereld. Als christen kun je je nog vastklampen aan het idee dat ooit alle tranen van de ogen zullen worden gewist. Ik weet echt niet hoe ik daar nu mee om moet gaan. Hebben mensen met een rotleven gewoon pech? Is dit echt alles wat er is? Ik kan hier niet mee uit de voeten.

Het niet kunnen vinden van troost voor al het lijden in de wereld is mijns inziens één van de moeilijkst door te komen gewaarwordingen. Zeker als je al je medemensen een prettig leven gunt.

In mijn beleving hebben mensen met een rotleven inderdaad gewoon pech, hoe triest dat gegeven ook is, en is de rechtvaardigheid ver te zoeken. Een schrale troost is dat sommige mensen met een rotleven daarin gelukkig soms toch nog lichtpuntjes weten te ontdekken.

Wat je als mens kunt doen is wel, voor zover dat in jouw vermogen ligt, jouw druppel op de gloeiende plaat leggen om te helpen het leven van sommige anderen (je kunt uiteraard niet de hele wereld op je schouders nemen) wat draaglijker te maken.

Het zijn clichés, maar ze zijn denk ik wel geldig:

- Elkaars hand vast houden in moeilijke tijden en bij verdriet.
- Er het beste van proberen te maken, zelfs onder de meest gruwelijke omstandigheden.
- Goed voor jezelf zorgen, zodat je sterk genoeg kunt worden of blijven om er voor een ander te zijn.
- Mededogend in het leven staan, zonder daarbij je kritische instelling te verliezen.

[Marinus]

Het is een filosofische dooddoener, maar wel waar:

Het goede heeft geen betekenis zonder het kwade.

Een wereld zonder kwaad is een wereld zonder hoop.
Ook een reden waarom de hemel niet gaat werken.

[vuurdoorn]

ja, mensen met een rotleven hebben helaas gewoon pech! En als christen haal je er troost uit dat er nog wat moois in het verschiet ligt. En als niet christen kun je er troost uithalen dat alles gewoon een keer ophoud. rust, nergens meer van weten! Geen bewust zijn meer.

Het maakt eigenlijk niet uit of er wel of niet iets is na de dood. Het rotleven houdt hoe dan ook een keer op!

kristel

[kyra]

Waar ik het nu nog moeilijk mee heb is hoe ik dat binnen mijn gezin een plek moet geven. Vooral in de opvoeding van onze kinderen. Heeft iemand daar ervaring mee? Tips zijn welkom!

vertel eens meer, wat gelooft je partner, hoe lang kennen jullie elkaar en hoe oud zijn de kinderen ongeveer?

Kinderen zijn onder de 10 jaar, ze komen op een leeftijd dat ze vragen gaan stellen. Mijn idee was inderdaad om daarmee om te gaan zoals Mariakat zei:

[Geef ze de kennis die jij hebt, vertel ze duidelijk wat jij wel of niet hiervan gelooft en geef ze vrijheid zelf uit te maken, hoe zij er verder mee omgaan.

.

Maar je komt ook voor lastige keuzes te staan (oa. schoolkeuze, straks naar cathechisatie, kerkgang e.d.) Voor mijn man is het geloof erg belangrijk. Ik ben bang dat het voor de kinderen verwarrend is als wij op dit gebied niet op 1 lijn staan. Aan de andere kant kan dat natuurlijk ook leerzaam voor ze zijn. Misschien leren ze zo juist om genuanceerd te denken. Ik moet het allemaal nog gaan ervaren.