verhaal van een ex-christen

[Destinesia]

Kyra ik was iemand die in de ban kwam van het "evangelisch geloof". Je kon me gerust een fundi noemen als was ik daar niet erg goed in. Mijn ratio was al die 15 jaar voortdurend in gevecht met het geloof.
Waar ik het meeste mee bezig ben geweest Evangelisatie. Ik ben bezig met het schrijven van een boek. Al een tijdje. Het is nu nog een lappendeken van heeel veel losse tekst waar ik orde in moet aanbrengen maar hier kun je alvast een stukje lezen wat redelijk op orde is.

______________________________________________________________
Evangelisatie

Het is een strijd om constant het geloof waar je ooit enthousiast voor gekozen hebt voor jezelf geloofwaardig te houden terwijl je tegelijkertijd van alles probeert je om je geloof uit te leggen aan de maatschappij. Voortdurend ben je bezig te proberen om voor jezelf achteraf aannemelijk te houden waar knagende twijfels je geloof ondermijnen, jezelf voortdurend wijs makende dat het geloof "hoe dan ook" waar moet zijn en vooral blijven. Daarom worden sommige christenen het evangeliseren en de moeilijke gesprekken beu wanneer zij merken dat er in geen velden of wegen "ontluikend geloof" te bespeuren is in de luisterende en logisch terug argumenterende toehoorders. Het doet de gelovige christen twijfelen aan het eigen geloof omdat de argumenten vaak erg sterk zijn. Voortdurend ben je als christen kwetsbaar voor de rede wanneer je jezelf ertoe gezet hebt de boodschap aan je medemens te verkondigen. Daarom begrijp ik nu met enig sarcasme dat het wel feest in de hemel moet zijn voor één bekeerde zondaar. Het werkt voor christenen vaak frustrerend dat de wonderlijke evangelische boodschap met logica bijna niet is over te brengen.

Wonderen uit de bijbel worden steevast argwanend en kritisch beantwoord en anders uitgelegd door middel van ontelbare andere mogelijke opties. De schrijvers en kopieerders van de evangeliën en alle geloofsbrieven uit het nieuwe testament konden immers uit ideologische overwegingen alles mooier en wonderlijker hebben aangekleed en alles letterlijk hebben opgehemeld. Waarom dient iets wat door wildvreemden in de brons en ijzertijd zómaar is opgeschreven met veren en inkt, tot een onwankelbaar bewijs? Steevast was één of andere Bijbeltekst uit datzelfde door de discussiant betwijfelde Bijbelgedeelte het 'antwoord'. Ik bemerkte en ervoer deze Babylonische spraakverwarring vaak tijdens evangelisatie acties op straat. Aan het einde van een frustrerend en onbevredigend moeilijk lopend evangeliserend gesprek gaven sommigen van mijn medechristenen de meer kritische en de beter onderlegde "ongelovige discussiant" vaak toch nog even mee als eigenwijs "laatste woord", dat "zij nu het evangelie hadden gehoord", en met deze kennisgeving vanaf dat moment zélf verantwoordelijk waren voor wat zij er in hun leven verder mee zouden doen. "God had de afgedwaalde mens die van nature zijn eigen weg bewandelde een glasheldere 'keuze' gegeven". Je kon simpel vóór of tégen God kiezen. Je kon het evangelie aannemen of afwijzen. Men moest het dus vanaf nu zelf maar weten, met alle ernstige gevolgen voor je eeuwige ziel wanneer je ervoor koos je eigen leven te leven in zonde en de boodschap van eeuwig behoud af te wijzen. Je hébt dus feitelijk helemaal géén keuze! Je kunt er namelijk niet voor kiezen te "geloven"! Daar is namelijk geloof voor nodig en hoe verkrijg je dat?

Je hebt dus de 'keuze' om een ongeloofwaardig en wreed liefdeloos verhaal te geloven wat bovendien aan alle kanten rammelt ..... of je geloofde dit niet. De Islam geeft precies dezelfde keuze. Je bent moslim of je bent het niet. En in dat laatste geval ga je naar de hel.

Hoe dit verstandelijk dilemma mij zelfs op de top van mijn geloofsperiode altijd al hoofdbrekens had bezorgd, vond ik dit soort uitspraken als gelovige al bot en harteloos, en bovendien een zeer slechte reclame voor het christelijk geloof. Zeker wanneer je feitelijk al geen welwillende, laat staan overtuigde en zoekende luisteraars tegenover je had staan. Voor mijn gevoel kon je het niet maken om nog net even op het laatste moment nog even hooghartig en dwingend je onverbiddelijke eigenwijze 'gelijk' te willen halen. Ongelovigen werden na zo'n dreigement alleen maar nog maar méér overtuigd van de absurditeit en botheid van het christelijk geloof inclusief haar vertegenwoordigers. En daar stond ik dan óók naast.


Ik had tijdens een evangelisatieactie op straat bij een paranormale beurs eens een aardig gesprek met een mevrouw die open stond voor mijn verhaal. Verstandelijk gezien leek het een onmogelijke opgave om deze mensen te bekeren naar een voor hen nog meer "bekrompen godsbeeld" Deze mensen waren doorgaans goed onderlegd in mystiek en in een behoorlijk andere gnostische kijk op Jezus Christus. Het was een wijs mens. Meer niet. Met wat paranormale gaven hooguit. Flink opgehemeld door zijn fanatieke eerste volgelingen. Toegewijde volgelingen van Satia Sai-Baba kunnen ook de gekste dingen zeggen en opschrijven. Gaan we dat over honderd jaar ook blind geloven? Soms waren deze mensen jaren daarvoor zélf al uit hun kerk gestapt en wisten ons fundamentalistische folderaars met hun bekeringspraatjes handig te pareren. Niet dat dat enige indruk op ons maakte met onze vette oogkleppen, maar al met al schoot het niet veel op allemaal. Weemoedig met natte haren in een koude snijdende wind, al evenzo nat druipend foldermateriaal aan een allegaar van zwevers aan te bieden, leek mij niet bepaald de manier om mensen warm te krijgen om iedere zondagmorgen vroeg, in hemelse euforie naar de kerk te zien spoeden. Deze mensen met een bevlogen liefdevolle fantasie zijn met de verlichte hulp van bijvoorbeeld hun persoonlijke geleidegids, mandala tekening en aura foto's inderdaad een welhaast verloren strijd voor christenen. Het is een nutteloze en vervelende bezigheid als er geen resultaten komen. Maar evangelische christenen denken vreemd genoeg in termen dat de bijbel daarover zegt dat er in de hemel meer vreugde zal zijn over één zondaar die tot inkeer komt, dan over negenennegentig rechtvaardigen die geen inkeer nodig denken te hebben. Nou en met die mentale oppepper en je thermosfles met koffie hield je het in de koude wind nog wel even vol. Deze keer echter was het was prachtig weer en het gesprek met deze vrouw ging voor mijn gevoel geweldig en ik had het gevoel dat er hier een persoon voor mij stond die echt interesse had gekregen in mijn geloofsverhaal. We stonden inmiddels al ruim een uur te praten. Het gesprek was wat moeilijk van start gegaan en ze stond behoorlijk kritisch tegenover het christelijk geloof . Toch werd het uiteindelijk nog een prettig gesprek. Een van de wat naievere medegelovigen, die ons prettige en volwassen gesprek verder helemaal niet had gevolgd was er zojuist met een grote stapel folders bij komen staan. Hij probeerde zo'n beetje op te vangen waar ons gesprek nu precies over ging. Ik was afgeleid door zijn instemmend ja geknik terwijl ik mijn verhaal deed wat eigenlijk al zo ongeveer tot een einde liep. De vrouw van rond de vijftig jaar wilde eigenlijk een half uur daarvoor al vertrekken maar was toch steeds geboeid blijven staan door wat ik te vertellen had. Ik wilde een einde aan het gesprek maken en liet dat haar min of meer merken terwijl zij opnieuw aanstalten maakte te vertrekken op het moment dat mijn collega af en toe wat instemmend mee mompelde. Hij zocht duidelijk naar het juiste moment om in te haken. Ik gaf hem de kans niet en ik probeerde deze gelovige broeder tegelijkertijd duidelijk te maken dat ik hem niet nodig had door mij een beetje van hem af te draaien met mijn rug naar hem toe, maar hij draaide naïef mee en ging zwijgend pal naast me staan. De vrouw ervoer zijn nabijheid ook als lichtelijk onbeleefd bemerkte ik toen zij af en toe haar ogen van mij afwende en mijn collega af en toe aankeek. Het gesprek verliep stroef vanaf het moment dat hij erbij was komen staan. Toen mijn non-verbale boodschap bij hem nog steeds niet doorkwam probeerde ik hem, gelovig als ik toen nog was, letterlijk "weg te bidden". Ik wist dat deze overmoedige collega geholpen en door de 'heilige geest gedreven' altijd de meest botte en ongepaste "bekeer of ik schiet" teksten uit de bijbel opdreunde. "Oh Heer laat hem alsjeblieft zijn mond houden",. De vrouw keek opnieuw op haar horloge en maakte mij met dit gebaar beleefd duidelijk dat ze er nu toch echt vandoor moest gaan en beloofde de paar boekjes die ik haar een uur eerder had gegeven thuis eens verder door te lezen. Terwijl ik haar een hand gaf, besloot hij plotseling midden in de afronding van ons gesprek en ondanks mijn wanhopig schietgebed naar boven, hoogstpersoonlijk het gesprek af te ronden. En alsof het een algemeen aanvaard ijkpunt voor alle mensen in de wereld betrof die niet onmiddellijk hier en nu een christen wilden worden, sloot hij ons gesprek af met ongeveer deze domme woorden:

Ja maar mevrouw, maar wat gebeurd er met uw ziel wanneer u sterft? Heeft u daar wel eens goed over nagedacht? Als u God niet dient, en uw hart niet opensteld voor Jezus Christus na herhaaldelijke uitnodigingen, dan zal uw hart verharden en in dat geval dan zegt de bijbel dat u een zondaar blijft, en u zult nooit deel kunnen hebben aan Gods koninkrijk. Dan zult u voor eeuwig verloren gaan. Want dát is wat God in Zijn Woord tegen u persoonlijk zegt! Maar er is goed nieuws! God wil namelijk helemaal niet dat u voor eeuwig verloren zal gaan! Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft opdat een ieder die in Hem geloofd niet verloren zal gaan maar eeuwig leven ontvangt. Kies dan heden wie u dienen zult. God of de satan. Weet u, want de satan .......

Mijn tenen krulden als die van een uil op een boomtak in een zware storm, en ik vreesde bij wijze van spreken dat ik nu mijn teen gebroken had. Er wandelde zomaar midden in de laatste vijf minuten van ons fijne gesprek een enorme olifant naar binnen die al mijn zorvuldig "netjes uitgepakte bekeringsporselijn" met zijn onbeholpen lompe fundamentalistische dikke poten finaal plattrapte.

Christenen zijn vriendelijk en begaan met mensen totdat blijkt dat je niet tot geloof komt. Dan verliezen ze hun interesse en hun zelfbeheersing. Christenen zijn zelf niet kwetsbaar voor andere zienswijzen en logica, terwijl zij van 'niet christenen' juist wel verwachten kwetsbaar en open te staan voor het evangelie. Christenen zijn intolerant en dulden geen enkele vorm van bijbelkritiek. Zelfs niet als dat eerlijk en logisch onderbouwd is. Zoiets is onbespreekbaar in hun ogen. Elke bijbelkritiek wordt als het even kan direct bestempeld met "dis-respect voor het geloof" maar on-gelovigen of ex gelovigen dienen op hun beurt wel hun mond te houden en te respecteren, de belediging te ondergaan dat zij als eeuwig brandhout zullen dienen. Het is de omgekeerde wereld.

De vrouw keek hem verbijsterd aan en wist niets meer te zeggen tegen mij. Of tegen mijn "collega". Waar kwam deze man nu ineens vandaan? Hoorde die bij diezelfde kerk? Ze was met stomheid geslagen. Vervolgens gaf ze mij met een gebroken glimlach het boekje terug dat ik bijna een uur eerder aan haar had gegeven. Bedankte mij kort voor het toch wel fijne gesprek, keek me zonder verder nog iets te zeggen veelbetekenend aan alsof ze eigenlijk nog iets tegen me wilde zeggen, bedacht zich, keek vervolgens mijn collega hoofdschuddend aan en liep weg. Ik schaamde me wezenloos. Op dat moment kon ik wel exploderen van woede. Er volgde een heftige discussie tussen mij en deze "slimme broeder" waarop de hele groep die er lucht van had gekregen tegen elkaar meningen uitwisselden over het voorval. Iedereen had er iets over te zeggen en ik zweeg verder. "Ze heeft in ieder geval het evangelie gehoord en daar gaat het om", zeiden sommigen. Hier nog maar even opmerkend dat evangelie; "goede boodschap" betekent. Iedereen sprak door elkaar heen."Ze heeft later geen excuus en wie weet wat de Heer nog gaat doen in haar leven?" ; "Misschien waren die laatste woorden juist wel nodig voor haar om uiteindelijk die stap in het geloof te zetten want het woord van God keert immers nóóit ledig terug". "Wie zijn wij om te bedenken hoe Gods Geest werkt"? "Ja, want het Woord is krachtig en het is Gods Woord". "Laten wij dan toch niet uit eigen kracht bedenken wat het beste is voor deze vrouw, maar de Heer Zijn werk laten doen". "God heeft hierin het laatste woord"."Laten wij nu voor haar bidden" De meesten stemden in met deze wijsheid. En ik dacht er het mijne van.

Ik zweeg en ben een kwartier later naar huis toe gegaan. Ondertussen begon, zonder dat ik dat zélf op dat moment kon vermoeden toen wellicht langzaam maar zeker mijn geloof al af te brokkelen. Het duurde vanaf toen nog ruim vier jaar voordat ik het geloof eindelijk vaarwel zou zeggen. Op enkelen na voelde ik mij vaak omringt door gelovige maar naieve idioten zonder enig gevoel van inleving en wars van enig begrip voor mensen die anders denken dan jij. Het 'redden van zielen' vanwege een dreigende eeuwige verdoemenis voor diegenen die niet geloven? Wat een onvolkomen werkje! Is dit Gods reddingsplan? Stel ik nu een rare vraag? Is dat blasfemisch? Wat is dat: evangelisatie? Met een gitaar op een straathoek staan als een bijbeltekst machine? Het is een uiterst slechte methode om mensen te redden. Het is onmiskenbaar een puur menselijke methode, want van een almachtig God zou je toch werkelijk verwachten dat er een beter kosmisch plan bedacht zou zijn om de mensheid te redden. je zou van God verwachten dat overtuigde gelovigen met een feilloos sluitend waterdicht goddelijk verhaal ten strijde kunnen trekken tegen de incorrecte hersenspinsels van de in zo'n geval weinige en kleiner wordende groep ongelovigen. Atheïsme zou geen match voor God moeten zijn wanneer de bijbel maar wat duidelijker zou zijn. God heeft 'Zijn kinderen' uitermate slecht uitgerust voor die wereldwijde taak om ongelovigen te overtuigen.

De algemeen moderne christelijke blijdschap

De meeste christenen deinzen verschrikt terug voor evangelisatie omdat ze op een gegeven moment na een hoop mooie liefdevolle woorden over God en Jezus meestal de eeuwige gevolgen van het ongeloof in Jezus Christus aan de toehoorder moeten verantwoorden.Ik probeerde dat dan ook altijd uit alle macht te voorkomen. Als ze er dan soms toch naar vroegen hoe het nou precies zat met die eeuwige hel dan voelde ik me toch altijd weer zeer ongemakkelijk om dat op een humane manier uit te leggen op zo'n manier dat de hel nog wel een beetje meeviel. Het was in mijn versie dan meestal een eenzame plek zonder liefde, of gewoon erg donker, in plaats van vuur, maar dat God in ieder geval, rechtvaardig was en dat er verschillende lagen van straf bestonden of dat het misschien wel betekende dat je gewoon helemaal voor eeuwig ophield met bestaan en op die manier simpel de hemel en het eeuwige leven miste. Maar dat zou je dan toch ook niet willen. Toch? Wanneer het evangelie de ultieme waarheid zou zijn dan is dat reddingsplan toch wel heel erg ongeloofwaardig en zéér slecht uitgedacht door deze almachtige God die zich nooit laat horen of zien dan alleen maar via christenen die zelf de grootste moeite hebben dat geloof, geloofwaardig uit te dragen en op deze wijze bekeerlingen te werven. Wanneer het evangelie de waarheid zou zijn en als er werkelijk zoveel miljoenen verloren zielen op het spel staan, dan zouden christenen terecht met niets anders bezig moeten zijn dan andere mensen deze uiterst belangrijke boodschap te verkondigen. Dan zou een christen aan bijna niets anders moeten kunnen denken. Hoe breng ik mijn geloof aan de man? Hoe bereik ik mijn niet gelovige buurman.
Het bekeren van mensen is een vreemde bezigheid. Ook als je niet met een actie bezig was. Voorzichtig maar doelbewust openingen zoeken in gesprekken met willekeurige mensen om het geloof ter sprake te brengen. Het onbehagelijke gevoel dat bijna iedereen met wie je in het dagelijks leven te maken hebt waarschijnlijk voor eeuwig verloren gaat, voelde voor mij als een enorme verantwoording. In de bijbel, en met name in het nieuwe testament wordt glashelder duidelijk dat je je hoop niet moet richten op een leven op aarde maar op het eeuwige leven en dat bijna alle mensen in de wereld het evangelie konden aannemen of afwijzen. En daar is een christen die de bijbel werkelijk volkomen serieus neemt als het goed is dus dagelijks mee bezig. Ik wist dus als gelovige precies wat me te doen stond. Een absurde manier van leven om het hier en nu met alle gezonde normale betrekkingen met je medemensen in het leven gewoon ... weg te smijten! met het idee dat dit leven "het niet helemaal was" zoals God bedoeld heeft! Ik heb lang geleefd alsof ik al reeds in de eeuwigheid was. Altijd maar als een onwerkelijk verlengstuk van je geïndoctrineerde persoonlijkheid, op één wankel been bezig als vanuit een aangeleerde mist van bijbelse denkbeelden gefocust op een voorgespiegeld en ingebeeld hiernamaals, waar je je met de beste wil van de wereld geen voorstellingsvermogen van kon maken. Tegelijkertijd ben je op je andere trillende been bezig met het 'redden' van zielen in het hier en nu.

Tijdens mijn leven als christen vroeg ik mij gaandeweg na een behoorlijk aantal bijbelstudies het volgende af: Hoe kun je als gelovige nog gewoon genieten van een gewone comedy op tv, of waarom zou je plezier hebben op een feestje? Sterker nog; Hoe kún je plezier hebben op een feestje? Waarom zou je als christen nog veel moeite doen om te studeren of carrière te maken? Hoe zou je onbezorgd en gelukkig een normaal menselijk contact kunnen blijven onderhouden met de dagelijkse werkelijkheid die altijd in een steeds van vorm veranderend christelijk sjabloon moest worden ingepast, jezelf tegelijkertijd altijd maar bezig houdende met de wens om iemand anders tot geloof te kunnen brengen. Er is voor een gelovige die zijn bijbel en de vermanende negatieve woorden van Paulus in een liefdevolle verpakking werkelijk serieus neemt en ten volle begrijpt wat er hier nu eigenlijk gezegd werd, geen enkele reden tot lachen. De "wereld" gaat namelijk straks met al zijn feesten toch "de grote verdrukking" in. Jezus Christus zou spoedig terugkomen en dan was het voor al die arme ongelovigen voor eeuwig te laat.


"In de wereld, maar niet van de wereld" zeggen christenen tegen elkaar, gebaseerd op o.a. de volgende teksten: "En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken." Rom. 12:2

Overspelers en overspeleressen, weet gij niet, dat de vriendschap der wereld een vijandschap Gods is? Zo wie dan een vriend der wereld wil zijn, die wordt een vijand van God gesteld. Jak. 4:4


Wat een vreemde teksten zijn dit nu voor mij. Het is het willens en wetens ontlopen, ontkennen, verafschuwen en negeren van het normale leven. Je loopt als bijbelvast christen, tenzij je vrijzinnig christen bent, je naasten en vooral ook jezelf behoorlijk in de weg met je oprechte bekeringsdrang en je verstoorde zicht op de wereld en het realiteit van het dagelijkse leven . Zo worden christenen welhaast "eindtijd-schizofreen". Dat is wel de juiste beschrijving voor het evangelische soort christen. Elk 'goed' christen zou dat welhaast moeten worden wanneer hij er naar streeft de bijbel na te leven. Gelukkig was de normale ratio er altijd bij om me te waarschuwen als ik te ver ging. Dat waren perioden dat ik mezelf doodmoe toestond te leven alsof er niets aan de hand was. Dan probeerde ik weer plezier te hebben met computergames, films en stopte met het me schuldig te voelen dat ik rookte, of ik ging eens op visite bij oude ongelovige vrienden en kennissen. Bah, alleen al dat etiket "ongelovige" dat zélfs dán nog aan mijn hoofd zeurde was al alsof ik op een soort tijdelijk verlof was. Een deserteur in dienst van God. Onbezorgd genieten van het gewone leven zonder alsmaar aan je nieuwe leven als christen te worden herinnerd betekend eigenlijk al zoveel als: God de rug toekeren.

Vechten met jezelf om je geloof te behouden

De meesten gelovigen durven niet op straat te evangeliseren. Ze weten dat ze niet sterk staan met het overtuigen van anderen van hun geloof en ze weten eigenlijk zelf niet wat ze nu precies geloven, maar vooral waarom? Men is bang het eigen geloof te verliezen vanwege in de eerste plaats, de al dan niet rechtstreekse dreigementen vanuit de bijbel aan het adres van de gelovige zelf. Twijfel staat gevoelsmatig gelijk aan God afwijzen. Dan sta je als gelovige al met één been in de hel. Daarnaast staat een christen al snel met de mond vol tanden tegenover de meeste logische rationele argumenten tegen de wonderlijke claims van de gelovige. Met het gevolg dat de gelovige aan een vervelende zeurende twijfel wordt blootgesteld. Je kunt je dan als gelovige blijkbaar beter terugtrekken in je 'geloof', en je weer tijdelijk even moed laten inspreken door je medegelovigen en je leraren, dan eerlijk te worden tegen jezelf en je twijfels toe te geven en die eerlijk te onderzoeken. Twijfel kan hardnekkig zijn. Het kan je gelovig leven volkomen verlammen.

Om dat te voorkomen schaffen christenen allerlei geloofs oppeppende boeken aan die enthousiast "over de bijbel gaan" om het lastige geloof net even dat extra beetje "geloof bij te pompen". Het spreekt vanzelf dat deze boeken prima werken voor zolang de verdoving duurt. Je sluit jezelf volkomen in een fantasiewereld. Een voorgehouden kijkdoos. Almaar verder spitten. Verzanden in een brei van tekst. Koortsachtig en anderzijds "trots" en wars van realiteitszin. Teksten te vergroten om ze uit te persen tot de laatste druppel gelijk voor de eigen gemoedsrust. Het op duizend manieren interpreteren van vermeende profetische eindtijd teksten. Gelovigen weten diep van binnen dat ze het verliezen van de rede. Eigenlijk zijn gelovigen grote twijfelaars. Ze hebben zichzelf veroordeeld hun hele leven bezig te moeten blijven met het "overtuigen van zichzelf" tegenover een vrachtlading aan logica en argumenten tegen al zijn geloofs-claims.

______________________________________________________________
tot zover even

[vuurdoorn]

Vorige week kwam er bij mij een ouderling aan de deur van de Hervormde kerk, omdat ik te kennen had gegeven dat ik me uit wilde laten schrijven. Dat vond hij wel enorm jammer! Hij had wel zin in een bakje koffie en wilde mijn verhaal wel eens horen waarom ik niet meer geloof! Ik heb het in korte lijnen verteld en er wel bijverteld dat ik hem zijn geloof niet af wilde nemen! Maar dat zou niet gebeuren verzekerde hij mij.

Denk je niet dat Satan hier ook mee te maken heeft? Nee, want als je niet in god gelooft, geloof je ook niet in Satan.
Maar kijk eens naar de natuur! Hoe mooi! "u bedoelt de aardbevingen, tsunamies,vulkaanuitbarstingen en de dodelijke bacterien en virussen?"
De mens kan nog geen grasprietje overeind laten komen! 'Nee, nog niet!"
Jezus is toch gestorven voor onze zonden? "Wat voor zonden zijn dat nou eigenlijk? Wat hebben u en ik nu voor vreselijks gedaan dat er iemand voor dood moet?"
Maar het geloof kan je toch steun bieden? Dát ben ik met u eens!maar alleen als je het gelooft!
En toen hebben we maar over wat anders gekletst! Hij vertrok met de woorden dat de kerkdeur altijd voor me openstond!

Kristel

[Maria]

Daar blijf ik me over verbazen, hoe dat kan. Het is een hele bizarre gewaarwording. Natuurlijk kende ik de verhalen uit het OT wel, maar op de een of andere manier lees je dat met andere ogen.

Je zegt het al. De verhalen uit de Bijbel.
Welke Bijbel?
Bij mij de kinderbijbel.

Blijkbaar ben je dan in staat om goed te praten wat zo overduidelijk fout is. Bijvoorbeeld die verhalen over de volken die Israel moest uitroeien, probeer je te verklaren door het te zien als een geestelijke strijd van God tegen de duivel

,
Zo werd het uitgelegd en waarom getwijfeld?

Ik was er nooit zo goed in om dat soort dingen te bedenken, maar theologen hebben daar boeken vol over geschreven. Mijn oplossing was om de gruwelijke verhalen over te slaan. Kop in het zand.

Inderdaad, zo moet het ook bij mij zijn gegaan.
Maar ik kreeg er nog een (zelfverzonnen) tekst bij
"In alle dingen die nodig zijn om zalig te worden is de Bijbel duidelijk"
En daar zit je dan.
Blijft over
Heb God lief boven alles en je naaste als jezelf.
De Bijbel mag in de boekenkast of op een treefje op het dressoir en wij hoeven alleen de catechismus uit ons hoofd te leren.

Hetzelfde met de boodschap van het nieuwe testament, samengevat in Johannes: want alzo lief had God de wereld, dat hij zijn eniggeboren zoon gezonden heeft, opdat een ieder die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

Lange tijd heb ik alleen het NT geloofd, het OT gezien als boek waarin je de menselijke natuur kunt leren kennen, (wat ik overigens nog een goed boek vind om te lezen, als je dat wat meer wil bestuderen)

De officiële geloofsbelijdenis,zoals jij hem aanhaalt, was al heel lang een heikel punt voor mij.

Bleef over de levenswandel en woorden van Jezus, waar ik me heel goed in kon vinden.
Tot dat ik meer kennis ging nemen van het Confucianisme en Taoïsme en veel ervan erin herkende.
Waarschijnlijk had Jezus daar ook kennis van genomen.

Wat er nu nog over is van de Bijbel?
Een oud boek met veel verhalen over het falen van de mens, maar ook over zijn overwinningen op zichzelf.
Als je dat wil zien.

[doctorwho]

welkom kyra

[Berjan]

Kyra, "leuk" dat je met dit verhaal aankomt. Het komt voor veel ex-Christenen erg bekend voor. Worstelen met geloof, worstelen met een kerk en de leer, worstelen om alles geloofwaardig te houden. En de moeilijke worsteling komt pas achteraf: De leegte die je voelt als je niet meer gelooft.

Probeer er niet aan te denken, en behandel iedereen als een gelijke (als je dat al niet deed) en hopelijk lukt het zo. De eerste maanden blijken het zwaarst, daarna "went" het wel.

Welkom op dit forum Kyra

[LordDragon]

kristel/vuurdoorn schreef

Denk je niet dat Satan hier ook mee te maken heeft? Nee, want als je niet in god gelooft, geloof je ook niet in Satan.
Maar kijk eens naar de natuur! Hoe mooi! "u bedoelt de aardbevingen, tsunamies,vulkaanuitbarstingen en de dodelijke bacterien en virussen?"
De mens kan nog geen grasprietje overeind laten komen! 'Nee, nog niet!"
Jezus is toch gestorven voor onze zonden? "Wat voor zonden zijn dat nou eigenlijk? Wat hebben u en ik nu voor vreselijks gedaan dat er iemand voor dood moet?"
Maar het geloof kan je toch steun bieden? Dát ben ik met u eens!maar alleen als je het gelooft!
En toen hebben we maar over wat anders gekletst! Hij vertrok met de woorden dat de kerkdeur altijd voor me openstond!

goed zo, met rede gepareerd

MVG, LD.

PS; ik vraag me af wat die bekeerders bezielt

[Marinus]

PS; ik vraag me af wat die bekeerders bezielt

Volgens mij is het erg menselijk om te willen dat anderen hetzelfde denken als jij doet. Vrijdenkerts hebben daar ook een handje van, maar aangezien wij geen hel hebben is (on)geloof niet echt een prioriteit. Maar de facto is er niet echt een verschil tussen de wens dat de ander gaat geloven en de wens dat de ander gaat vrijdenken.

[kyra]

De meesten gelovigen durven niet op straat te evangeliseren. Ze weten dat ze niet sterk staan met het overtuigen van anderen van hun geloof en ze weten eigenlijk zelf niet wat ze nu precies geloven, maar vooral waarom?

Ik heb 1 keer meegedaan met zo’n evangelisatie actie op een braderie. Vreselijk vond ik het! Ik hoopte maar dat niemand me aan zou spreken. Neem het foldertje aan en loop door alstjeblieft! Toen iemand me toch aansprak, wist ik echt niet wat ik moest zeggen. Wel logisch, want hoe kun je iemand anders overtuigen van iets waar je zelf nog niet helemaal van overtuigt bent.

Vorige week kwam er bij mij een ouderling aan de deur van de Hervormde kerk, omdat ik te kennen had gegeven dat ik me uit wilde laten schrijven. Dat vond hij wel enorm jammer! Hij had wel zin in een bakje koffie en wilde mijn verhaal wel eens horen waarom ik niet meer geloof! Ik heb het in korte lijnen verteld en er wel bijverteld dat ik hem zijn geloof niet af wilde nemen! Maar dat zou niet gebeuren verzekerde hij mij.

Denk je niet dat Satan hier ook mee te maken heeft? Nee, want als je niet in god gelooft, geloof je ook niet in Satan.
Maar kijk eens naar de natuur! Hoe mooi! "u bedoelt de aardbevingen, tsunamies,vulkaanuitbarstingen en de dodelijke bacterien en virussen?"
De mens kan nog geen grasprietje overeind laten komen! 'Nee, nog niet!"
Jezus is toch gestorven voor onze zonden? "Wat voor zonden zijn dat nou eigenlijk? Wat hebben u en ik nu voor vreselijks gedaan dat er iemand voor dood moet?"
Maar het geloof kan je toch steun bieden? Dát ben ik met u eens!maar alleen als je het gelooft!
En toen hebben we maar over wat anders gekletst! Hij vertrok met de woorden dat de kerkdeur altijd voor me openstond!

Kristel

Dat staat mij ook nog te wachten. Ik heb al een aantal intensieve gesprekken met de dominee en ouderling gehad, maar ben nog niet zover dat ik mij uit laat schrijven. Dit is een hele moeilijke stap, omdat mijn partner en kinderen wel naar de kerk blijven gaan. Ik ga nu dus ook nog steeds naar de kerk (meer voor de kinderen, die weten nog van niks). Soms zit ik met kromme tenen te luisteren, soms vind ik het ook wel fascinerend om de preken te horen nu ik met andere oren luister. Ik kijk dan om me heen en vraag me af of al die mensen die onzin nu echt geloven en hoe ik dat zelf toch altijd heb kunnen geloven. Die preken zijn voor mij alleen maar een bevestiging dat ik er goed aan heb gedaan om het christendom achter me te laten.

kyra

Eerst een paar keer voorzichtig wat gelezen, snel weer weggeklikt, bang om de duivel vrij spel te geven. Toch won mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst

Ben je bang van de duivel? Ik wordt wel eens bestempeld met die naam of ermee in verband gebracht gewoon omdat ik geloof durf te bekritiseren. Ik kan me wel voorstellen dat die hard reli's FT bestempelen als het werk van de duivel. Ik kan er alleen maar mee lachen.Goed dat je je angst overwonnen hebt. MVG, LD.

Dit zijn wat aantekeningen die tijdens mijn zoektocht heb opgeschreven:

YES, de hel bestaat niet! En de duivel ook niet!! Ongelofelijk dat ik daar nu pas achter kom. Hoe kon ik dat allemaal geloven? Een enorme last valt van mijn schouders, ik ben zo opgelucht dat ik wel wil dansen en springen. Alleen in je eentje is dat niet zo leuk, ik wil dit zo graag met iemand delen. Maar met wie? Er is niemand met wie ik dit kan delen. Ik heb het wel geprobeerd, maar dan zaai ik onrust, verdriet en dat zet wel even een behoorlijke domper op mijn blijdschap om mijn nieuw verworven inzichten. Maar blij ben ik, absoluut! Ik ben geen slaaf meer van de bijbel, de ketenen van het christelijk geloof hebben mij niet langer vast. Ik ben eindelijk vrij om te geloven wat ik werkelijk geloof en niet langer gebonden aan wat ik zou moeten geloven. Ik mag eindelijk trouw zijn aan mezelf, ik hoef mezelf niet langer te verloochenen, zoals het christelijk geloof mij opdroeg. Ik hoef me niet langer af te vragen wat er toch mis met me is, omdat ik de geloofsleer zo moeilijk kon accepteren. Er is niks mis met mij! Er is iets mis met de christelijke leer! Wat een verademing om dat uit te spreken. Ik ben vrij!

God,
Ik wil erg graag uw waarheid kennen. Ik zoek me helemaal een ongeluk. Maar ik vind het niet. Ik weet niet of dat iets over mijn zoekvermogen zegt of over uw bereidheid om zich te laten vinden. Soms zou ik wel willen zeggen: ‘geef eens een geluidje.’ Maar dat zou misschien wel oneerbiedig klinken, zo bedoel ik het niet. Ik hoop echt dat u een teken van leven geeft, een teken die ik kan verstaan of zien.
Ik moet ook zeggen dat het wel erg moeilijk zoeken is, omdat ik u nog nooit heb gezien. Dus hoe zou ik u herkennen als ik u gevonden heb?
Ik wacht wel af, is dat goed? Ik zie wel hoe het zit als U het mij laat zien. Op Uw tijd en op Uw manier. Ik probeer geduld te hebben en mij niet te laten verleiden om een zelfbedacht iets tot waarheid te benoemen.

Waarom bestaat er geen handleiding over hoe je zonder al te veel kleerscheuren van het christelijk geloof af kunt komen? Wat een kloterig proces is het toch! De emotionele impact is enorm. Soms heb ik het gevoel dat ik stik, er zitten zoveel gedachten in mijn hoofd, die ik met niemand kan delen. Dat frustreert enorm!
Diep van binnen ben ik eigenlijk zo ontzettend boos. Maar ik weet niet op wie. Niet op mijn ouders die mij het geloof bij hebben proberen te brengen, zij deden het naar beste weten en kunnen en met de beste bedoelingen, ook niet op de kerk, die weet ook niet beter. Ook niet op God, hoe kun je boos zijn op iemand die je niet kent, die misschien niet eens bestaat? Ik kan nergens heen met mijn woede. Ik weet ook niet precies waarom ik zo boos ben. Misschien omdat mij een visie opgedrongen is die helemaal niet bij mij past, waarin ik me 32 jaar tevergeefs heb proberen te schikken. Boos op mezelf misschien, dat ik niet eerder de knoop heb doorgehakt, dat ik mezelf zolang voor de gek heb gehouden.

Aaaaaaarrrgggghhhhhhhhhhh!!!!!!!!!!!!!!!!
Ik word gek van mezelf! Waarom kan ik niet stoppen met denken, ik kan de uitknop niet vinden, mijn gedachten gaan maar door en door en door. Ik heb het gevoel dat ik de handleiding van het leven ben kwijtgeraakt en nu wanhopig aan het zoeken ben. Ik ben zo hard aan het zoeken dat het soms lijkt of ik vergeet te leven, dat ik mezelf wijsmaak, dat ik eerst die handleiding gevonden moet hebben en dan pas kan beginnen met leven.

[kyra]

Oke, dat quoten snap ik nog niet helemaal...

[kyra]

PS; ik vraag me af wat die bekeerders bezielt

Volgens mij is het erg menselijk om te willen dat anderen hetzelfde denken als jij doet. Vrijdenkerts hebben daar ook een handje van, maar aangezien wij geen hel hebben is (on)geloof niet echt een prioriteit. Maar de facto is er niet echt een verschil tussen de wens dat de ander gaat geloven en de wens dat de ander gaat vrijdenken.

Daar heeft Marinus helemaal gelijk in. De noodzaak voor christenen is veel groter om mensen te bekeren, het gaat om eeuwig leven of eeuwige verdoemenis! Je moet je eigenlijk zorgen maken als christenen je niet meer proberen te bekeren, want dat kan betekenen dat het ze niks kan schelen of je in de hel komt.

[kyra]

Nu snap ik hem

[vuurdoorn]

Hoi Kyra

ik heb heel lang met de gedachte gelopen, wanneer komt iemand het me nu eens vertellen. Wanneer komt iemand bij me en verteld me: meid, je bent nu oud genoeg! je mag het nu wel weten! God bestaat niet! maar die iemand kwam niet! Ik ben zelf gaan zoeken, en uiteindelijk hier op het forum terecht gekomen. hier werd het me wel verteld. en hier werden mijn twijfels bevestigd.

Heb je mijn verhaal gelezen?

Kristel

[Blackadder]

Geweldig verhaal en gefeliciteerd met deze grote stap. Ik geloof echt dat dit je leven op de lange duur zal verrijken, al kan het nu misschien moeilijk zijn.

Voor mij waren verhalen hier en elders (en ja ook rereformed) ook heel belangrijk. Wel was mijn situatie anders, ik was op jonge leeftijd al niet echt gelovig meer, maar ik heb wel heel lang lopen zoeken, soms een beetje twijfelen, ergens toch hopen dat het misschien toch waar was...... Boeken, websites en gesprekken IRL met mensen en het observeren van mensen hebben me langzaam aan tot de conclusie doen komen dat a) inderdaad al die religie het product van menselijke verbeelding is en b) Voor mij is die verbeelding geen verrijking van mijn bestaan, eerder een zware last. Ik ben nu heel gelukkig op levensbeschouwelijk gebied. Het betekent dat je met vragen blijft zitten waar geen antwoord op komt, nu niet en nooit niet. Daar moet je vrede in hebben, en dat kan een heel leerproces zijn. Je kunt altijd bedenken dat de religieuze antwoorden op die vragen door de mens zelf verzonnen zijn, dus ook geen echte antwoorden. En bij mij riepen ze alleen maar méer en méer vragen op.

[kyra]

Hoi Kyra

ik heb heel lang met de gedachte gelopen, wanneer komt iemand het me nu eens vertellen. Wanneer komt iemand bij me en verteld me: meid, je bent nu oud genoeg! je mag het nu wel weten! God bestaat niet! maar die iemand kwam niet! Ik ben zelf gaan zoeken, en uiteindelijk hier op het forum terecht gekomen. hier werd het me wel verteld. en hier werden mijn twijfels bevestigd.

Heb je mijn verhaal gelezen?

Kristel

Ja, dat verhaal met die lenzen. Ik heb het gelezen. Ik heb zo’n beetje alles op dit forum gelezen, het gaf mij enorm veel steun om te weten dat ik niet de enige ben die er zo mee worstelt.

Ik las je verhaal net nog even een keer door en bij dat stukje van de bieb (je kind drukt je ‘toevallig’ een christelijk boek in handen, dat moet wel een teken van God zijn) moest ik even denken aan een soortgelijke situatie.
Ik ging ook een boek in de bieb halen, ik zocht een boek die mij zou helpen om mijn twijfels kwijt te raken. Al biddend liep ik door de bieb heen ‘God, help mij om een boek uit te zoeken die mijn twijfels weg neemt.’
En ja hoor, direct daarna viel mijn oog op een boek over Jezus. Thuis meteen enthousiast gaan lezen. Bleek dat ik een boek van Cees den Heyer had gepakt (die naam zei me toen nog niks, hij is een vrijzinnig theoloog) en in dat boek werd het hele concept van Jezus als verlosser van zonden onderuit gehaald. Het rare is, dat je dan niet denkt dat dit een teken van God is. Nee, dit moest wel van Satan komen, die mij probeerde te misleiden. Zo heb ik nog een aantal ‘tekenen’ gehad, die ik van de hand deed als aanval van Satan. En zo kun je dus met zogenaamde tekenen van boven alle kanten op. Zolang het in het bijbelse straatje past noem je het een teken van God en zo niet, is Satan aan het werk.

Is het trouwens nog goed gekomen met je ogen?

[kyra]

Als de relistront de ratioventilator raakt is het meestal een heel verhaal. Van je geloof af donderen na jaren gelovig te zijn geweest is geen kattepis. Dit forum is er ook om mensen die zich in jouw situatie bevinden een beetje op te vangen, want veel van ons weten uit eigen ervaring hoe het is om je geloof te verliezen. Tenminste, dit forum was er voor mij toen ik 1 dag voor mijn 30-ste verjaardag (26 juni 2007 rond het middaguur, een gedenkwaardig moment blijkbaar) van mijn geloof aflazerde.

Ik moet zeggen dat het erg therapeutisch werkt, dit forum. Ik stond op het punt om in therapie te gaan, maar dat is nu misschien niet eens meer nodig. Fijn dat jullie bereid zijn om mijn verhaal aan te horen!