Het verwerken van geloofsverlies - omgaan met woede

[arthas]

Ik ben nu ongeveer een jaar lang niet meer gelovig daarvoor al zat ik in een langere periode van twijfel/zoeken. Inmiddels ben blij dat ik de stap eruit heb gezet

Waar ik echter wel wat mee zit is dat hoe graag ik het ook zou willen, het nog niet helemaal verwerkt lijkt. Ik droom vaak over religieuze onderwerpen of iets wat gerelateerd is aan mijn situatie in dit opzicht. Als ik wandel of fiets denk ik er vaak over na. Als ik een stuk lees van een fundamentalist kan ik soms niet in slaap komen, vooral uit boosheid. Als ik 's nachts alleen loop in de natuur heb ik de neiging om me in mijn boosheid tot God te richten en hem uit te schelden. Hoewel ik natuurlijk weet dat het stil blijft aan de overkant. Ik neem mezelf kwalijk dat ik ooit zo heb kunnen denken als ik ooit dacht en als ik stukken van mensen lees die nogal zwaar christelijk zijn loeit er een boosheid op, waarschijnlijk omdat ik iets van mijn oude zelf in hen herken.
Ik zou liever mijn schouders op willen halen en zeggen, nou ja mensen geloven gewoon rare dingen af en toe en ooit had ik dat ooit, maar dat lijkt me niet goed te lukken. Het hindert me ook een beetje om gewoon te concentreren en me op mijn studie te richten. Mijn vraag is of dit herkenning oproept. Hoe ga je er mee om?

[collegavanerik]

geduld!

de rouwcurve: ontkenning, woede, berusting, acceptatie

hier veel posten helpt om het wat sneller te laten verlopen.

hoewel er ook varianten bestaan

[Raven]

Ik ben nu ongeveer een jaar lang niet meer gelovig daarvoor al zat ik in een langere periode van twijfel/zoeken. Inmiddels ben blij dat ik de stap eruit heb gezet

Waar ik echter wel wat mee zit is dat hoe graag ik het ook zou willen, het nog niet helemaal verwerkt lijkt. Ik droom vaak over religieuze onderwerpen of iets wat gerelateerd is aan mijn situatie in dit opzicht. Als ik wandel of fiets denk ik er vaak over na. Als ik een stuk lees van een fundamentalist kan ik soms niet in slaap komen, vooral uit boosheid. Als ik 's nachts alleen loop in de natuur heb ik de neiging om me in mijn boosheid tot God te richten en hem uit te schelden. Hoewel ik natuurlijk weet dat het stil blijft aan de overkant. Ik neem mezelf kwalijk dat ik ooit zo heb kunnen denken als ik ooit dacht en als ik stukken van mensen lees die nogal zwaar christelijk zijn loeit er een boosheid op, waarschijnlijk omdat ik iets van mijn oude zelf in hen herken.
Ik zou liever mijn schouders op willen halen en zeggen, nou ja mensen geloven gewoon rare dingen af en toe en ooit had ik dat ooit, maar dat lijkt me niet goed te lukken. Het hindert me ook een beetje om gewoon te concentreren en me op mijn studie te richten. Mijn vraag is of dit herkenning oproept. Hoe ga je er mee om?

Voelt het wel goed om alleen in de natuur te lopen ?
Misschien kan je je op dingen richten waarvan je zeker weet dat ze bestaan (als je die zekerheid zoekt) Dan hoef je je ook niet meer kwaad te maken

[siger]

Wat verwijt je God, wat verwijt je christenen en wat verwijt je jezelf?

Ik vermoed dat de grootste schok is dat je beseft dat je voor veel meer zelf verantwoordelijk bent dan je voordien dacht. Misschien ervaar je dat als een verwijt, maar feitelijk is het een stap vooruit.

[Rereformed]

Waar ik echter wel wat mee zit is dat hoe graag ik het ook zou willen, het nog niet helemaal verwerkt lijkt. Ik droom vaak over religieuze onderwerpen of iets wat gerelateerd is aan mijn situatie in dit opzicht. Als ik wandel of fiets denk ik er vaak over na. Als ik een stuk lees van een fundamentalist kan ik soms niet in slaap komen, vooral uit boosheid. Als ik 's nachts alleen loop in de natuur heb ik de neiging om me in mijn boosheid tot God te richten en hem uit te schelden. Hoewel ik natuurlijk weet dat het stil blijft aan de overkant. Ik neem mezelf kwalijk dat ik ooit zo heb kunnen denken als ik ooit dacht en als ik stukken van mensen lees die nogal zwaar christelijk zijn loeit er een boosheid op, waarschijnlijk omdat ik iets van mijn oude zelf in hen herken.
Ik zou liever mijn schouders op willen halen en zeggen, nou ja mensen geloven gewoon rare dingen af en toe en ooit had ik dat ooit, maar dat lijkt me niet goed te lukken. Het hindert me ook een beetje om gewoon te concentreren en me op mijn studie te richten. Mijn vraag is of dit herkenning oproept. Hoe ga je er mee om?

1) Ik denk dat CvE gelijk heeft: gun jezelf een lange tijd. Je gaat fases door. Voor alles is een tijd. (Sorry voor de bijbelwijsheid )
Ik heb na vele jaren nog steeds af en toe momenten dat ik ook heel boos word. Ik scheld dan meestal op mezelf, ik geef altijd mezelf de schuld van alles, zo ongeveer in de preektrant van Karel (KV). That's life.

2) Neem het jezelf niet kwalijk. Het geloof is joe opgedrongen in je leven, wellicht door je ouders. Zelfs die kun je het niet kwalijk nemen, ook zij waren weer slachtoffer van hun opvoeding enz enz.

3) Met God moet je enkel medelijden hebben. Niemand is ooit zo mishandeld als Hij.

4) Het heeft mij toen ik mijn geloof had opgezegd veel geholpen om boeken van Kuitert te lezen. Zijn hele carrière is een vaarwel zeggen tegen God. Hij deed het stapje voor stapje. Ieder boek weer een beetje verder weg. Maar hij kon het altijd doen alsof het toch iets moois was wat hij opgaf en ook alsof hij nog iets moois overhield. Hij werkt op mij als een therapeut. Een portie Kuitert wanneer je woest bent is als Davids harpspel voor Saul. Oh, sorry voor de verwijzing naar de bijbel.

5) Als je in de natuur loopt moet je er therapie van maken. Richt je dan niet op God, noch op wat dan ook wat je meeneemt uit de mensenwereld, maar richt je tot die natuur, alsof alles tot een feest voor jou om je heen is. Richt je tot het wonder van het bestaan. Wanneer ik in de Finse natuur loop nemen mijn ogen alles begerig op, bij voorkeur waar ieder ander aan voorbij loopt, een dennennaald, de groeven van een eeuwenoude boom, de gang van een mier of het aanzicht van een heel nietig bloemetje, mijn neus ademt begerig de frisse lucht op, mijn oren juichen van het zingen van de vogels, mijn gedachten houden zich bezig met het zegenen van alles, en ik spreek dan bewust tegen mezelf uit dat het leven een heerlijk avontuur is en ik van het leven houd.

6) Voor het naar bed gaan moet je vrijen met een vrouw of iets doen wat bijna net zo leuk is; het laatste wat je moet doen is over God door blijven zagen in je hoofd...Volgens mij kun je op veel technieken oefenen, bewuste strategieën uitstippelen.

[Kochimodo]

Hoi Arthas,

Zeer herkenbaar. Boosheid was vooral op mijzelf, dat ik zo stom ben geweest om die nonsens te slikken. Naast boosheid ook diepe schaamte, dat ik zo doof en blind ben geweest.

Hoe ga je ermee om? Het is wat CvE zegt rouwverwerking en dat heeft tijd nodig.

Ik had een afscheidsbrief aan God geschreven. Mss helpt het je gevoelens van je af te schrijven.

Lieve God,

Ik schrijf u deze brief omdat ik een tijdje op reis ga. Neen, dit keer neem ik u niet mee als u het niet erg vind. U bent al zolang betrokken geweest bij mijn leven, dus wat maakt het uit dat ik dit keer alleen ga. ik ga mij dan ook een beetje losmaken van u. Ja, ja, na al die jaren he? Het moest er toch een keer van komen. En als u echt bestaat weet u toch waar ik ben en wat ik doe. U kunt me dan altijd nog te hulp schieten als het mis dreigt te gaan. Toch? Weet u het nog vroeger? Toen als jonge jongen de bossen in trok om daar te zitten en mijn hart bij u te luchten? Alles vertelde ik u en u zei nooit iets terug. Opgelucht reed ik weer naar huis met een blij hart en vol nieuwe moed. Of weet u het nog als ik boos was. Dan zei ik ene woord, weet u nog wel? GVD.....en keek ik of er iets gebeurde. En weer zei u niets terug en deed u niets. Daardoor aangemoedigd ging ik nog een stap verder en zei: als dit mijn leven is dan is dat al de hel op aarde dan zal ik straks wel niet meer daar naar toe hoeven te gaan!" Weet u het nog? En weer u bleef rustig keek er naar en zei....juist. Niets! Of al die keren dat ik in grote problemen zat. U weet wel welke ik bedoel. Maar in al uw wijsheid zei u weer:Niets. En nog beter, u deed niets. En toch ik hield van u. Ik deed netjes uw woord lezen en deed netjes mijn gebeden. Vaak rende ik om te kijken of uw antwoord er al aan kwam en...niets. Ik hoop dat u begrijpt dat ik het nu maar een tijdje zonder u ga proberen. Hahaha, misschien is dat altijd wel uw bedoeling geweest! En zegt u nu zelfs: het is goed mijn zoon, ga maar, je mag, nee je moet! Over zonen gesproken. Weet u nog die ene speciale zoon van u, Jezus. Och, och, och, ik was helemaal in de zevende hemel toen ik hem als verlosser aanvaardde. Dat ontbrak er dus al die tijd. Uw zoon jJezus! Heerlijk samen met mijn nieuwe broeders en zusters uw naam prijzen. En al die gavne van uw geest. Tongentaal, profeteren en allemaal openbaringen. Het kon gewoon niet op. Helemaal vrij zijn waarlijk vrij en helemaal schoongewassen door zijn bloed..Ho ho, wacht even. Was het niet zo dat toen ik geboren was dat u mj zag en zei: het is heel goed. Dus......ik ben altijd al schoon geweest. Nee, hoe kan dat gemist hebben! Tsja, tot op die en dag weet u nog. Wat zei ik u: sorry, maar ik geloof het niet meer. Ik geloof niet meer in Jezus en het Nieuwe Testament. Toen maar verder waar alleen met zijn tweetjes. Ja want hoe zeggen ze het in het Engels:Three is a crowd! En nu vader ik moet nu echt gaan, anders mis ik misschien de trein. Wie weet komt ie na vandaag niet meer langs. Ook al zegt u niets terug, zeg ik toch. Bedankt voor alles. En maak u om mij geen zorgen. Dag lieve vader.

[Devious]

Leer te lachen om dat malle geloof. Toen ik die boekjes van Maarten 't Hart las (De Schrift betwist) kon ik er alleen nog maar om lachen. Optredens van George Carlin bekijken kan ook helpen. Kun je heel veel van vinden op youtube.

[heeck]

Neem Pat Condell dan ook maar op in je kijklijst.

Godless & Free:
http://www.youtube.com/watch?v=YjZ-lSn0 ... re=related
Verbreedt de blik.

Roeland

[CXT]

3) Met God moet je enkel medelijden hebben. Niemand is ooit zo mishandeld als Hij.

Was medelijden niet de laatste zonde? 8)

@arthas: Ik ben nu ongeveer anderhalf jaar niet meer gelovig (fundamentalistisch) en ben zo goed als volledig 'vrij'. Het geloof van christenen doet mij vreemd aan, ik kan het niet eens meer begrijpen dat mensen in iets dergelijks kunnen geloven. Natuurlijk besef ik dat het ook voor een groot deel een kwestie van perspectief is, maar voor mij is het af. Voor het grootste deel is het wenning. Je raakt steeds meer gewend aan je 'nieuwe denken'.

Nou ja, die schema's van CvE spreken al voor zich.

[Marinus]

Even kijken hoe ging het bij mij:
Mijn geloof lag al jaren aan de beademing (verstarring) en toen kwam ik op FT. Aanvankelijk was ik pro-religie (ontkenning). Nu ja stekker werd er door bepaalde FT leden netjes uitgetrokken, geloof dood, ben 10 dagen dronken geweest daarna (frustratie) gevolgd door een vrij lange periode van radicaal antitheisme (nog meer frustratie, bakken vol frustratie eigenlijk) en nu begint religie me steeds meer koud te laten (aanvaarding I pressume).

Ja klopt wel eigenlijk met het rouwproces.....

@CXT: het christelijk geloof word idd steeds onbegrijpelijker voor me. De logica faalt omdat de nieuw gevonden logica uhm logischer is.

[arthas]

Wat me denk ik het meeste dwarszit is het wij / zij denken van christenen. Als je eerst met iemand die geen christen was sprak was dat alsof zo iemand niet helemaal compleet was. Die had het licht niet gezien. Toen ik de kerk verliet keerde het wij zij denken zich voor het eerst echt tegen mijzelf. In het kerkblaadje stond zo ongeveer dat ik nu in de macht van de duivel was. Geloven is een zaak waar veel gevoel bij komt kijken, vertrouwen en hoop etc. Maar alle het schone blijkt in een keer haast het tegengestelde.

Het evangelie is allereerst vrijspraak van het oordeel van God zelf. God lost een probleem op wat hij zelf min of meer de wereld in heeft geholpen. Jesus loves you but his dad thinks you´re a shit. Theologisch moet je dan altijd wat nuaceren, maar als puntje bij paaltje komt komt er wel op neer.
Het meest frustrerende vind ik niet zozeer dat het christendom niet waar blijkt, maar dat het ook niet liefdevol blijkt. De God van het orthodoxe christendom is een god van een zeer beperkt gezelschap. Dit gegeven was voor mij doorslaggevend om ophouden met moeite te doen om voor mijn geloof te vechten dat rationeel al zwaar onder vuur lag. Nu ik niet meer bij dat gezelschap hoor, zie ik wat voor boeman het eigenlijk is. En dat is wat mij zo boos maakt, vooral als ik dan een christen het voor zo´n god op zie nemen. De mensheid wordt geofferd ten koste van een onbegrijpelijke heiligheid van God. Mensonwaardig.

[MOODY BLUE]

33 Jaar ben ik inmiddels niet meer gelovig. Maar ik zat er zo diep in, dat ik nu ook nog moeite heb om boeken van M.van't Hart of van Siebelink te lezen.

Het geloof is mij blijven achtervolgen, in mijn ogen mede omdat ik nooit gebroken heb met mijn familie die wel gelovig bleef.

Wat mij wel gelukt is, is het in wat meer perspectief te zien. Daardoor kon ik mijn gelovige verleden heel langzaam gaan vergeten,
Echter bij kontakt met iets dat met orthodoxie te maken heeft, kan mij weer kort uit evenwicht brengen waarbij boosheid en wrok weer naar boven komt.

Wel is het heerlijk dat ik nu steeds meer zie dat ik mijn lot zelf in handen heb genomen en dat ik niet meer onderhevig ben aan dat verrekte diepgewortelde schuldgevoel.

Wat mij ook steeds meer zorg geeft en benauwd is de toenemende aantallen moslims met hoofddoeken en moskeeën, dat kan mij flink benauwen, omdat ik ook heb ervaren dat de religieuze plattitudes onder moslims dezelfde zijn als die tijdens mijn jeugd.

[fröhliche]

Probeer het eens met pantheïsme.

[Marinus]

Probeer het eens met pantheïsme.

Doe ik al en eerlijk gezegt voegt het uiteindelijk geen reet toe. Het is alleeen leuker vorm gegeven dan het atheisme, maar komt uiteindelijk op hetzelfde neer.

[Fjedka]

Pantheïsme, ietsisme, post-theïsme.

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.