Brief aan mijn ouders

Getuigenissen van kerkverlaters, ex-moslims en voormalige sektariërs.
Het is niet de bedoeling om discussies op te zetten over het afvallig worden van de topic starter.

Moderator: Moderators

EJ_81
Geregelde verschijning
Berichten: 92
Lid geworden op: 20 jul 2015 09:20
Contacteer:

Brief aan mijn ouders

Bericht door EJ_81 » 31 aug 2015 05:00

Hoi iedereen,

Hieronder een (lange) brief aan mijn christelijke ouders die ik gisteren heb geschreven. Klein beetje aangepast om de al te persoonlijke referenties eruit te halen, maar het leek me wel aardig om mijn verhaal van afvalligheid vanuit dit perspectief te delen. Even achtergrond: ik ben een NL-er, halverwege de 30, en woon nu in Azie als 'zendeling' en ICT-er... tot ik 3 maanden geleden mijn geloof verloor. Of de waarheid vond. Net hoe je het ziet...

Komtie:



Hallo pa en ma,

Dit wordt een beetje een lange en serieuze mail, ga er maar eens rustig samen voor zitten.

Ik heb een heftige tijd achter de rug, vooral de afgelopen maanden, en daar wil ik jullie wat over vertellen in deze mail.
Het gaat over mijn geloof. Zoals jullie weten en zelf al de jaren in meegelopen hebben ben ik vanaf kinds af aan een overtuigd Christen geweest. Kerk, kinderclub, discussies op school met de meester over New Age, WWJD bandjes, EO weekenden, bijbellezen aan tafel & in bed, bidden, etcetera, etcetera. De wereld was ook heel duidelijk voor mij: we geloven in de Bijbel, in alles wat erin staat, inclusief de Heilige Geest en we proberen daarin andere mensen te stimuleren om ook zo die relatie met de Heer te hebben.

Ik heb zo jarenlang met veel plezier in de hervormde kerk en later in de vrijgemaakte kerk gezeten met het idee dat ik andere mensen in de kerk iets kon leren van het rijke leven dat je met God mag hebben (gemeentegroeigroepen, later bijbelkringen in de vrijgemaakte kerk). Geloven was voor mij heel helder, ik zei ook soms tegen anderen dat ik de gave van geloof had. Ik dacht superveel over dingen na natuurlijk, maar kwam nooit tot conclusies die de Bijbel tegenspraken of iets dergelijks.

Zoals jullie weten heb ik ook al sinds jong (13 jaar) het verlangen gehad om ooit naar het buitenland te gaan (dat is in elk geval gelukt!). Zo vertrokken mijn vrouw en ik naar Engeland, waar we een goede tijd hebben gehad en superveel hebben geleerd.

Het was op college in Engeland wel dat er het een en ander begon te veranderen. We veranderen als mensen natuurlijk continu, maar het is een hele ervaring om ineens van full-time werkende naar full-time studerende over te gaan, en zeker ook om ineens niet meer iets naar anderen over te hoeven brengen in je geloof, maar om slechts te ontvangen en daar dan hard over na te denken en ook kritisch over na te denken. College was zeker een plek waar ze er veel aan deden om je relatie met God te versterken, tegelijk was het ook een academische plaats (ze zijn verbonden aan de open universiteit in Engeland) dus je werd ook aangemoedigd om veel auteurs te lezen en je eigen mening te vormen.
Het duurde eigenlijk niet lang (binnen een jaar in Engeland) dat ik me bewust werd van wat ongemakkelijke gedachten in mezelf. En dat kwam juist niet door het lezen van allerlei vrijzinnige lectuur, maar meer eigenlijk vanuit de studie van zending en hoe dat in de Bijbel beschreven staat en wat we er van kunnen leren. We leerden namelijk in de college hoe we allemaal ons eigen wereldbeeld hebben; een manier van aankijken tegen het hele leven, je diepste overtuigingen. Voor de één is dat een christelijk wereldbeeld, voor de ander moslim, voor een ander atheistisch, etc.

Het was juist de passie van God voor het verlorene die twijfels bij mij naar boven brachten in het christelijke wereldbeeld. Even heel kort door de bocht: als God echt wil dat alle mensen gered worden, als Hij echt van de wereld houdt, waarom is Hij dan zo enorm verborgen? Ik twijfelde geen seconde aan het bestaan van God, maar er begon zich een alternatief wereldbeeld in mijn hoofd te vormen: misschien heeft God dan wel dit hele heelal gemaakt, maar bemoeit Hij zich er gewoon niet mee, voor wat voor reden dan ook?

Ik liet deze twijfels niet de overhand laten nemen, en heb er onderzoek naar gedaan, voor gebeden, bijbel gelezen, weggeduwd, etc. Toch bleef het maar een ongemakkelijke situatie. Bij elk ding waarvan ik dacht: “daar kun je God duidelijk in zien”, bleek bij nader onderzoek dat er net zo goed andere verklaringen zijn. Of nog sterker, dat ik aanwijzingen vond dat de wereld zoals hij is, in tegenspraak is met wat de Bijbel erover zegt. En dan komen we bijvoorbeeld bij vragen waarom God zich niet toont aan mensen waarvan Hij zegt dat Hij ze wil redden (1 tim 2:4, 2 Petrus 3:9) – en dat dan gewoon niet doet, terwijl Hij alle macht heeft om dat te doen. Stel het leven maar eens voor van iemand die 80 jaar op deze aarde leeft, in een niet-christelijk gezin is opgegroeid, en af en toe eens een christen tegenkomt die iets verteld over God. Dat gaat wellicht volledig langs hem/haar heen. Kun je dat zo iemand kwalijk nemen? Waarom stuurt God geen engel die het gewoon even duidelijk uitlegt? Waarom geen visioen? Waarom beantwoord de Bijbel dit soort vragen niet gewoon helder zonder allerlei omwegen? Afijn, dat soort dingen kwamen dan naar boven.
Dit weerhield me er niet van om toch met zendingsorganisatie XXX in zee te gaan, en naar land YYYY te gaan. Ik was in het volle vertrouwen dat ik niet uit de hand van Jezus geroofd zou kunnen worden, en dat Hij mijn paden recht zou maken. Twijfel is namelijk heel normaal als je theologie studeert, zo werd mij verzekerd.

Hier in land YYY was het al vrij snel lastig voor ons in de relatieve eenzaamheid na zoveel gezelligheid op de college, ik voelde me ongemakkelijk en klem zitten hier. Ik vond het werk erg leuk maar voelde me niet zo op mijn plek. Niet lekker in mijn vel. Veel gesprekken gehad met de pastor hier, en het ook over mijn geloofstwijfels gehad. Dat wisten we toen wel te stabiliseren.

Afgelopen mei kwam het echter in alle hevigheid terug. Ik voelde me weer helemaal klem zitten.. Ik was al blij dat we hadden besloten na een jaar terug te gaan, en in elk geval weer in Nederland te zijn, maar dat was nog niet genoeg. Ik merkte dat ik een soort van depressief aan het worden was, verdrietig, en boos tegelijk, en had echt continu het gevoel dat ik helemaal niet op mijn plek zat, maar ik kon het toch niet helemaal plaatsen. Op een avond begin juni (dit jaar) was ik alleen en zat ik te Googlen op de bank. Ik dacht eerst aan een midlife crisis – maar daarvoor ben ik nog een beetje jong en daar leek het ook helemaal niet op.

Tot ik op een blog kwam die ging over hoe mensen zich voelen als ze hun geloof verliezen. Het is net als een rouwproces – alsof je een kind of je ouders verliest of iets dergelijk. De emoties die daarbij beschreven werden, en het hele proces – het sloeg in als een bom bij mij. Ik heb de afgelopen vijf jaren God ontzettend vaak gevraagd mij weer geloof te geven, maar dat was altijd een verzoek, ik zat nog nooit op de ‘bodem’. Die avond zat ik wel op de bodem. Ik kon niet meer. Ik kon niet meer volhouden de zendeling te zijn en van binnen met 100 vragen te zitten waar ik geen antwoord op kon vinden. Het christelijke wereldbeeld leek gewoon zo onlogisch geworden, en een meer ‘agnostisch’ wereldbeeld (“we weten het niet”) leek zo veel logischer. Maar ik wilde Jezus niet kwijt!

Ik heb het uitgeschreeuwd naar God: “Here ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp! U zei toch: een vader geeft zijn zoon toch zeker geen slang als hij hem om een vis vraagt, hoeveel te meer zal de hemelse Vader de Heilige Geest geven aan hen die Hem erom vragen! Zoekt en gij zult vinden! Here, ik heb u nu nodig of ik kan dit niet meer! Ik heb een teken nodig, iets!”

Tot mijn grote schrik gebeurde er toen...



helemaal niets.

Dat was het moment waarop ik – noodgedwongen – mijn geloof los heb moeten laten. God – of hoe je het noemt wat dit heelal heeft bedacht - bemoeit zich kennelijk niet met ons. De grond zakte onder mijn voeten weg. Tijdens het avondeten was ik nog een christen. Nu kon ik dat ineens niet meer zeggen. De hemel? Is er misschien wel helemaal niet. Een groter doel in mijn leven? Foetsie. Werk? Moeilijk. Vrienden? Bijna allemaal christenen. Familie? Ook. HELP!
Dat is nu bijna drie maanden geleden. Het zou fantastisch zijn om te schrijven dat dit een ‘donkere nacht van de ziel’ was en dat ik er nu helemaal uit ben. Nee. Het voelt meer aan alsof ik al vijf jaar lang aan het strijden ben om een bittere pil van de waarheid te slikken, en ik dat nu eindelijk heb gedaan. Die avond dat ik mijn geloof los moest laten vind ik eigenlijk de meest oprechte ‘religieuze’ ervaring die ik ooit heb gehad. Niks geen demonische bezetenheid of een beslissing uit egoistische motieven. Meer een schreeuw uit het diepst van mijn hart en het onderste van mijn tenen, harder dan ooit daarvoor. Er is geen God. Of in elk geval geen God die zich met mij of wie dan ook bemoeit, zo ervaar ik dat.

In het begin was dat verschrikkelijk eng en heb ik ook veel gebeden (ironisch genoeg). Totale radiostilte van de andere kant. Ik heb ontzettend veel gelezen (en nog) van andere mensen met vergelijkbare ervaringen op internet; er zijn echt duizenden verhalen van. Er is zelfs een hele gemeenschap van voorgangers en zendelingen die niet langer geloven, en daar in vertrouwen met elkaar over kunnen spreken. Daar heb ik wel veel herkenning van gekregen, en ook veel hulp in wat je kan helpen in zo’n tijd.

Nu gaat het eigenlijk een stuk beter met me, beter dan in tijden. Ik heb het eeuwigheids-denken over mijn leven los moeten laten, en zie daarin juist de waarde van de dingen van dit leven. Omdat ik geen eeuwigheid meer heb, is elke dag op aarde meer waard geworden. Ineens zijn kinderen en mijn vrouw in zekere zin belangrijker geworden. Ik voel me meer ‘één’, geen interne strijd meer tussen wat ik zeg te zijn en waar ik van binnen van overtuigd ben. Ik doe of laat dingen niet meer omdat God dat zo vind, maar omdat ik daar zelf helemaal van overtuigd ben (overigens is daar heel weinig aan veranderd!). Dat is eigenlijk makkelijker. Ik vind zin in mijn leven in de dingen die je doet, die je bent, in je relatie tot de wereld, vrienden, familie, gezin en de bijdrage je die mag leveren.
Uiteraard zijn er wel heel erg veel gevolgen. Ten eerste mijn werk [knip – een persoonlijk stukje wat verder weinig toevoegt].

Nog belangrijker is natuurlijk mijn vrouw. [knip – persoonlijk relaas eruit gehaald] In zeker zin is het goed nu alles eens goed door te nemen en niet aan te nemen dat God bepaalde dingen wel zal repareren.

De kinderen weten nog van niks. Dat komt later wel. De kerk weet het wel (hier in PPPP), althans de mensen waar ik direct mee werkte. Zendingsorganisatie XXX weet het ook, sinds een maand of twee. De sectorleider hier veel met me gepraat over mijn ‘geloofstwijfels’, maar dat heeft niet het effect gehad dat hij graag zag.

Goed, er valt nog veel meer te zeggen. Ik wil deze mail niet helemaal dichttimmeren. Uiteraard vind ik het super moeilijk om dit te vertellen, ik weet maar al te goed hoezeer dit jullie aan het hart gaat, ik was zelf net zo. Ik kan die bril als het ware zo weer opzetten en het verdriet voelen.

Wel vind ik het fijn als jullie in elk geval weten (wellicht niet begrijpen) dat ik niet ervoor heb ‘gekozen’ om niet langer in God te geloven, dat ik boos op God was en lekker mijn eigen zin wilde doen o.i.d. Dat is vaak het stereotiepe beeld en ik merk dat ik het erg vervelend vind als mensen dat over mij zeggen, juist omdat ik zoveel moeite heb gedaan om Jezus vast te houden.

Weet ook dat ik helemaal niet boos op jullie ben dat jullie mij christelijk hebben opgevoed of iets dergelijks; er zijn honderden miljoenen mensen die zo geloven dus dat is helemaal niet vreemd. Jullie deden daarin wat jullie goed achten. Ik heb zelf hetzelfde gedacht, alleen ben er nu uitgegroeid.

Wat het onder andere wel lastig maakt om het jullie te vertellen is de stellige overtuiging waarmee dingen werden en worden geloofd, en de rechtstreekse aanval op alles wat met twijfelen te maken had. Ik kan me heel veel neerbuigende opmerkingen over twijfel tijdens mijn opvoeding herinneren, en ik kan me niet één positieve opmerking erover bedenken. Ik vond het daarmee ook heel lastig om te merken dat ik in Engeland oprecht ging twijfelen, en had dus moeite om dat naar mezelf te erkennen, later naar mijn vrouw, en had zoveel ‘schroom’ daarbij dat ik het nooit met jullie heb gedeeld.

Natuurlijk zal dit onderwerp wat onwennig of lastig zijn, maar ik probeer er zo ontspannen mogelijk mee om te gaan. Ik heb helemaal geen behoefte om mijn naasten van mijn “gelijk” te gaan overtuigen. Er is geen atheistische versie van de hel waar ik christenen van moet redden of iets dergelijks. Of een hemel waar je terecht komt. Niemand heeft de waarheid in pacht. Wel zijn sommige uitspraken en gedachten meer waar dan de anderen, en ik ben dus vooral op zoek naar de waarheid. Dat is uiteindelijk de passie waar het bij mij om draait: is het waar, of niet? De Bijbel is echt fantastisch om te geloven (dat meen ik) maar het blijkt volgens mij gewoon niet waar te zijn. En dat is toch waar het uiteindelijk voor mij om draait.

En ik snap prima hoe fijn het is om te geloven en vind het ook niet erg daar iets over te horen. Ik blijf dat interessant vinden. Alleen zal ik nu niet meegaan in geloofsuitspraken, maar dat betekent niet dat ik dat allemaal belachelijk vind. Het is gewoon alleen niet meer voor mij.

Ik hoop dat jullie nog adem halen na het lezen van dit nieuws. Het is behoorlijk heftig kan ik me zo voorstellen.
[knip – persoonlijke uitnodig voor verder gesprek]

Liefs,
EJ
Ik heb liever vragen zonder antwoorden, dan antwoorden die niet bevraagd mogen worden.

writer
Bevlogen
Berichten: 2024
Lid geworden op: 22 dec 2013 18:51

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door writer » 31 aug 2015 07:35

Eigenlijk zou het niet nodig moeten zijn dat een volwassen kind aan zijn ouders moet uitleggen waarom hij niet gelooft zoals zij. Maar zoo gaat het helaas, ouders hebben het geloof van hun ouders doorgekregen en verwachten dan van hun kinderen dat die dat geloof ook vast blijven houden.
Maar ze weten nu in elk geval hoe je over alles denkt, duidelijk uitgelegd, geen onverschilligheid en hopelijk respecteren ze jouw keus zoals jij ook hen blijft respecteren, dat geef je aan het eind van je brief goed aan.
Wat je zoektocht naar God betreft, ik denk dat vele afvalligen ook zo zijn begonnen en daardoor geëindigd zijn in ongeloof. Logisch, een God die niet bestaat kan niets terugzeggen als je Hem wat vraagt.
Of dat indruk bij gelovigen maakt betwijfel ik, denk het niet, zij kunnen zich geen leven zonder God voorstellen.
Zij durven het hun God niet zo moeilijk te maken als jij uit angst hetzelfde te gaan ervaren.
Maar zoals ik al zei, hopelijk respecteren je ouders jouw zienswijze en daar gaat het je om als ik je goed begrijp, niet om hen of anderen te overtuigen van je gelijk.
Ik heb zelf ook nooit met mijn afvalligheid en ongeloof te koop gelopen en daar heb ik goed mee kunnen leven, ik was er zelf uit en daar ging het me om, wat een ander gelooft moeten zij weten.
Wat anders wordt het als gelovigen hun geloof gaan verdedigen.....
Laatst gewijzigd door writer op 31 aug 2015 08:13, 1 keer totaal gewijzigd.
NB: Doe wel en zie niet om.

Gebruikersavatar
Maria
Site Admin
Berichten: 13701
Lid geworden op: 05 jul 2009 15:41
Locatie: Zeeland

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door Maria » 31 aug 2015 08:13

Dank voor het delen EJ.
Ik zat even met tranen op het moment van je diepste nood.
Herkenning?
Ik weet het niet.
Wel herkenning van de diepste emoties van het niet anders meer kunnen dan erkennen, dat je ook zelf afscheid moest nemen nu "het ..." je had verlaten.
EJ schreef:In het begin was dat verschrikkelijk eng en heb ik ook veel gebeden (ironisch genoeg).
Hoe kon je anders?
Gedachtengedrag van een heel leven poets je niet zomaar weg, vooral omdat je hier de jaren al zo mee bezig was.
Gedachten komen spontaan.
Je leefde met God.
Ik heb nog jaren gebeden nadat ik mijn geloof kwijt was.

Edit:
Ik reageerde spontaan zoals ik het herkende.
Of bedoelde je, dat je nog bewust bad?
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."

EJ_81
Geregelde verschijning
Berichten: 92
Lid geworden op: 20 jul 2015 09:20
Contacteer:

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door EJ_81 » 31 aug 2015 09:14

Maria schreef:Dank voor het delen EJ.
Jij ook bedankt, en Writer ook bedankt voor je reactie!
Gedachten komen spontaan.
Je leefde met God.
Ik heb nog jaren gebeden nadat ik mijn geloof kwijt was.

Edit:
Ik reageerde spontaan zoals ik het herkende.
Of bedoelde je, dat je nog bewust bad?
De eerste week heb ik nog 'bewust' gebeden. Is er dan toch iemand die luistert? Het was zo gewoon om te denken dat er iemand was die luistert.

Nu bid ik niet meer. Ik doe het nog wel eens, meer uit nieuwsgierigheid of het nog hetzelfde 'voelt', en ja, kan het gevoel zo weer oproepen. Maar dat maakt het niet waar, en bevestigd alleen maar meer dat ik eigenlijk alleen een gesprek in mijn eigen hoofd aan het voeren was...
Ik heb liever vragen zonder antwoorden, dan antwoorden die niet bevraagd mogen worden.

Gebruikersavatar
Inge B
Forum fan
Berichten: 173
Lid geworden op: 08 jun 2015 10:08
Contacteer:

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door Inge B » 31 aug 2015 09:35

Wow... EJ... wat heb je dat helder en liefdevol onder woorden gebracht...! Het ontroerd me... je integere zoektocht, je wanhopige vertwijfeling en de hoeveelheid aan woorden... je voorzichtige omgang met je gelovige ouders... Wat deed en wat doe je hartroerend je best!
Ik hoop voor je, dat je ouders JOU zullen zien/lezen in je brief... en niet een aanval op hun geloof... Ik hoop dat ze kunnen luisteren... en niet gaan 'evangeliseren'...

Ik vind je zo dapper! Mooi ook om te zien hoe je je stappen weloverwogen zet. In je eigen tempo en op een zeer liefdevolle manier.

Heel veel sterkte met alles wat komen gaat...
Hou je ons op de hoogte?
Mijn persoonlijke blog, over hoe een streng gereformeerd meisje haar geloof volledig verloor en wat de gevolgen waren, vind je hier: https://dogmavrij.wordpress.com/

writer
Bevlogen
Berichten: 2024
Lid geworden op: 22 dec 2013 18:51

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door writer » 31 aug 2015 09:50

EJ_81 schreef: De eerste week heb ik nog 'bewust' gebeden. Is er dan toch iemand die luistert? Het was zo gewoon om te denken dat er iemand was die luistert....
Dat herken ik. Je beeld je in dat er iemand naar je problemen luistert en dat lucht op.
Altijd een mooi besluit voor het slapen gaan, alles bij God neerleggen.
Dat geeft vertrouwen dat het allemaal goed komt of goed blijft gaan.
Jezelf in het gebed afschilderen als onwaardig en God prijzen dat Hij alles weet.
En je heb dan niet in de gaten dat je de God uit de bijbel tot een afgod hebt gemaakt.
Je denkt dan dat je niet zonder Hem kunt, dat denk je.
En daarom wil je zo lang mogelijk volhouden dat Hij echt bestaat.
NB: Doe wel en zie niet om.

Gebruikersavatar
PietV.
Moderator
Berichten: 14322
Lid geworden op: 21 sep 2004 20:45
Locatie: Rotterdam

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door PietV. » 31 aug 2015 11:37

Mooi geschreven EJ, elke situatie is anders en alle ouders zijn verschillend, maar deze brief kan een opstapje zijn voor personen die niet weten hoe ze de buitenwacht moeten informeren. Dus ik heb het niet alleen over jouw specifieke situatie want duizenden mensen gaan dit lezen en buiten onze natuurlijke aanhang hebben we een zekere aantrekkingskracht op gelovigen die worstelen met hun geloof of degenen die hier bevestiging zoeken maar het uiteindelijk niet weten te vinden.
En dan hebben ze deze rubriek om zich te verdiepen in de contouren van hun afscheid waar in de regel geen protocol voor bestaat.
Is de leegte niet een weldaad, geeft stilte niet veel rust, waarom moet onder leiding van dominees, goeroes, therapeuten en anderen alles kapot gezingeeft worden?

Gebruikersavatar
Inge B
Forum fan
Berichten: 173
Lid geworden op: 08 jun 2015 10:08
Contacteer:

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door Inge B » 31 aug 2015 11:54

Ja, dat zat ik ook te bedenken... hoe je hiermee anderen tot steun/voorbeeld/inspiratiebron bent. Ik zou het ook wel op mijn facebookpagina 'ik ben een afvallige' willen plaatsen. En/Of op de website. En/Of in het boek dat ik wil schrijven...

Maar natuurlijk alleen als jij dit goed vindt en mss na enkele aanpassingen...

Eerst maar eens aan je ouders laten lezen... of is dat al gebeurd?
Mijn persoonlijke blog, over hoe een streng gereformeerd meisje haar geloof volledig verloor en wat de gevolgen waren, vind je hier: https://dogmavrij.wordpress.com/

Gebruikersavatar
Storm
Bevlogen
Berichten: 2027
Lid geworden op: 29 aug 2010 00:49

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door Storm » 31 aug 2015 12:23

EJ ik sluit me aan bij mijn voorgangers. Tranen om jou, om mij om allen die worstelen met in dit geval geloof. Ik wens je alle goeds, jou, je gezin en je ouders.
The answer my friend is blowing in the wind,the answer is blowing in the wind.
Bob Dylan

Gebruikersavatar
biemer
Ervaren pen
Berichten: 892
Lid geworden op: 08 mei 2010 23:14

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door biemer » 31 aug 2015 14:13

...Het is net als een rouwproces – alsof je een kind of je ouders verliest of iets dergelijk.
Daarom is het zo verrekte moeilijk om met gelovigen te discussiëren. Ze willen niet het rouwproces aangaan ( wie wel)...Ik merk het elke keer weer. Er is hier een mooie term voor : cognitieve dissonantie
"Overtuiging is een grotere vijand van de waarheid dan leugens." (Uit het boek Menselijk, al te menselijk, deel 1 §483)

Gebruikersavatar
Beagle1831
Ervaren pen
Berichten: 552
Lid geworden op: 21 dec 2014 21:55

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door Beagle1831 » 31 aug 2015 14:22

Altijd als ik zoiets als dit lees word ik een rare mengeling van boos en verdrietig tegelijk, gefrustreerd is misschien een beter woord.
Ik ben in een katholiek dorpje opgegroeid en heb die worsteling van mensen, meestal leeftijdsgenoten zo vaak van dichtbij meegemaakt. Vrienden van me die letterlijk vechtend over straat rolden met hun vader omdat ze niet meer ( verplicht ) naar de kerk wilden. Gesprekken tot diep in de nacht om ze te helpen over hun enorme schuldgevoel heen te komen, wat blijkbaar gepaard ging met het loslaten van het geloof.
Godsdienst was iets waar ik heel lang eigenlijk geen mening over had, we deden er thuis niet aan, het was iets wat zich om je heen afspeelde maar waar ik me verder niet om bekommerde. Maar ik heb door dit soort verhalen een hekel aan religie gekregen.
Mensen beseffen toch niet heel goed wat ze hun kinderen aan doen lijkt het wel, ik ben ook benieuwd wat dit voor de manier waarop jij met de opvoeding van jouw kindjes omgaat betekent. Dit moet je niet zien als een vraag hoor maar was meer iets waar ik zelf aan zat te denken.

Goede raad heb ik niet, je bent een intelligent helder denkend mens dus ik zou niet weten wat ik meer kan zeggen dan heel veel sterkte EJ en ik hoop dat jij en je gezin zo gelukkig mogelijk worden.
"Mag ik dat vinden?....ja dat mag ik vinden"
M Smeets

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 15052
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door Rereformed » 31 aug 2015 14:30

EJ_81 schreef:Zoals jullie weten heb ik ook al sinds jong (13 jaar) het verlangen gehad om ooit naar het buitenland te gaan (dat is in elk geval gelukt!). Zo vertrokken mijn vrouw en ik naar Engeland, waar we een goede tijd hebben gehad en superveel hebben geleerd.
Het was op college in Engeland wel dat er het een en ander begon te veranderen. We veranderen als mensen natuurlijk continu, maar het is een hele ervaring om ineens van full-time werkende naar full-time studerende over te gaan, en zeker ook om ineens niet meer iets naar anderen over te hoeven brengen in je geloof, maar om slechts te ontvangen en daar dan hard over na te denken en ook kritisch over na te denken. College was zeker een plek waar ze er veel aan deden om je relatie met God te versterken, tegelijk was het ook een academische plaats (ze zijn verbonden aan de open universiteit in Engeland) dus je werd ook aangemoedigd om veel auteurs te lezen en je eigen mening te vormen.
Het duurde eigenlijk niet lang (binnen een jaar in Engeland) dat ik me bewust werd van wat ongemakkelijke gedachten in mezelf.
Je hebt een hoop gemeen mij. Ik begon mijn volwassen leven met dezelfde gedachte en ging daarvoor met mijn vrouw studeren in Engeland aan de London School of Theology (vroeger London Bible College), toen al de grootste evangelische hogeschool van Europa, met studenten uit meer dan dertig landen. Die jaren in Engeland beschouw ik als behorend tot de beste tijd van mijn leven.
Hier in land YYY was het al vrij snel lastig voor ons in de relatieve eenzaamheid na zoveel gezelligheid op de college, ik voelde me ongemakkelijk en klem zitten hier. Ik vond het werk erg leuk maar voelde me niet zo op mijn plek. Niet lekker in mijn vel. Veel gesprekken gehad met de pastor hier, en het ook over mijn geloofstwijfels gehad. Dat wisten we toen wel te stabiliseren.
Ook hier loopt ons leven parallel. Ik eindigde in Finland, en viel na de jaren van gezelligheid en gemeenschap in Londen in een totale eenzaamheid die zich jarenlang voortsleepte. Het duurde vele jaren voordat ik iets van het Fins en de Finnen begreep.
Het zou fantastisch zijn om te schrijven dat dit een ‘donkere nacht van de ziel’ was en dat ik er nu helemaal uit ben. Nee. Het voelt meer aan alsof ik al vijf jaar lang aan het strijden ben om een bittere pil van de waarheid te slikken, en ik dat nu eindelijk heb gedaan.
Toen ik eindelijk op het punt was gekomen het christelijk geloof de rug toe te keren had ik datzelfde gevoel. Ik wist dat het de uitkomst was van iets waar ik jarenlang mee bezig was geweest, zonder het ooit toe te geven, het altijd zoveel mogelijk wegduwend en omzeilend. Waarheid slikken is heel moeilijk. Je slikt het pas wanneer je er geestelijk rijp voor bent geworden. Bij mij duurde dat heel lang.
Die avond dat ik mijn geloof los moest laten vind ik eigenlijk de meest oprechte ‘religieuze’ ervaring die ik ooit heb gehad. Niks geen demonische bezetenheid of een beslissing uit egoistische motieven. Meer een schreeuw uit het diepst van mijn hart en het onderste van mijn tenen, harder dan ooit daarvoor. Er is geen God. Of in elk geval geen God die zich met mij of wie dan ook bemoeit, zo ervaar ik dat.
Heel mooi verwoord. Ik herken die gedachten.
er zijn echt duizenden verhalen van. Er is zelfs een hele gemeenschap van voorgangers en zendelingen die niet langer geloven, en daar in vertrouwen met elkaar over kunnen spreken. Daar heb ik wel veel herkenning van gekregen, en ook veel hulp in wat je kan helpen in zo’n tijd.
Voor het geval je er nog niet mee bekend bent hier een tip:
Caught in the pulpit: Leaving belief behind, een boek tjokvol met persoonlijke ervaringen en gedachten van ex-preachers.

Ik hoop dat jullie nog adem halen na het lezen van dit nieuws. Het is behoorlijk heftig kan ik me zo voorstellen.
[knip – persoonlijke uitnodig voor verder gesprek]

Liefs,
EJ
Dapper van je om alles open en bloot op tafel te leggen voor je ouders. Ik vond het ook verschrikkelijk om dat te moeten doen.
Born OK the first time

EJ_81
Geregelde verschijning
Berichten: 92
Lid geworden op: 20 jul 2015 09:20
Contacteer:

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door EJ_81 » 31 aug 2015 17:51

Hey iedereen,

Dank voor de meelevende woorden! Het was voor mij emotioneel om mee te maken, maar ik had nooit gedacht dat het ook tranen bij anderen op zou wekken...

@IngeB: ik probeer hier wel eens een update te plaatsen. De eerste reacties van familie komen nu binnen. Sommigen begrijpen het redelijk goed (die hebben zelf ook twijfels), vinden het ook mooi verwoord. De rest is met stomheid geslagen. Mijn ouders zijn erg verdrietig, maar gelukkig ook liefdevol. Een gesprek moet nog volgen. Mijn broer heeft nu juist anderhalf jaar geleden een grote stap gedaan naar de evangelische wereld, dus wij staan nu mijlenver uiteen qua religieuze opvattingen. Hij stuurde net een redelijk lijvige reactie. Ik ben volgens hem het simpele evangelie verloren. De satan laat mij met rust, omdat hij zijn doel heeft bereikt.. daarom ervaar ik rust. Tja. Voor de rest reageerde hij heel aardig, als je door de evangelische laag heen prikt. En dat lukt nog wel.

Inge, je mag mijn brief in aangepaste (ingekorte) versie prima gebruiken, waar je maar wilt, zolang je het maar anoniem doet :-). Ik voel me vereerd!

@Rereformed: we zitten inderdaad dicht tegen elkaar aan qua geschiedenis en beleving! Het boek 'caught in the pulpit' heb ik voor een kwart uit, staat in de Kindle klaar om verder te lezen :-). Ik ben ook actief onderdeel van de Clergy Project, waar dat boek o.a. in uitmondt...
Ik heb liever vragen zonder antwoorden, dan antwoorden die niet bevraagd mogen worden.

Gebruikersavatar
PietV.
Moderator
Berichten: 14322
Lid geworden op: 21 sep 2004 20:45
Locatie: Rotterdam

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door PietV. » 31 aug 2015 18:06

EJ_81 schreef: De satan laat mij met rust, omdat hij zijn doel heeft bereikt.. daarom ervaar ik rust. Tja. Voor de rest reageerde hij heel aardig, als je door de evangelische laag heen prikt. En dat lukt nog wel.
Er valt nog een hoop te winnen onder deze groeperingen. Hou je haaks EJ het kan nog alle kanten op gaan en als de emoties wegebben dan zit het venijn nog weleens om de hoek te kijken wanneer het nog even een punt kan maken.
Is de leegte niet een weldaad, geeft stilte niet veel rust, waarom moet onder leiding van dominees, goeroes, therapeuten en anderen alles kapot gezingeeft worden?

writer
Bevlogen
Berichten: 2024
Lid geworden op: 22 dec 2013 18:51

Re: Brief aan mijn ouders

Bericht door writer » 31 aug 2015 18:27

EJ_81 schreef:....De satan laat mij met rust, omdat hij zijn doel heeft bereikt.. daarom ervaar ik rust. ..
Ongelooflijk dat gelovigen precies weten hoe hun satan denkt en te werk gaat.
Ik herinner me dat meer dan vijftig jaar geleden in mijn kerk gezegd werd dat naar een kerk gaan die heel veel op hun kerk leek maar net niet "zuiver" genoeg was het allerergste was wat je kon doen.
De satan zou je dan het gevoel geven goed bezig te zijn om op die manier te voorkomen dat je echt werk van je bekering zou gaan maken en je zo in zijn macht krijgen en je voor eeuwig verloren zou gaan.
Eenmaal in die andere kerk was je in handen van de satan gevallen en, hoewel bij God niets onmogelijk was, was het nagenoeg uitgesloten dat je ooit weer terug zou keren naar de ware kerk, daar zou de satan wel voor zorgen.
De ware kerk verlaten was eigenlijk je doodvonnis ondertekenen.
Ik dacht dat die gedachtegang verleden tijd was maar blijkbaar zijn er nog steeds mensen die zo denken, die meer kennis over de satan hebben dan wie dan ook, trek het je niet aan!
De ene gelovige weet precies hoe God werkt en een ander hoe de satan werkt terwijl zij nog nooit een glimp van hen gehoord of gezien hebben. Alleen dit soort opmerkingen moeten al genoeg zijn om het christelijk geloof niet serieus te nemen.

ps.
PvV merkte een keer op dat ik nog niet los van mijn geloof ben. Dat deed mij deugd, als dat waar is ben ik blijkbaar net iets te sterk voor de satan dat hij nog steeds niet in staat is mij de ultieme rust in mijn ongeloof te geven die een afvallige blijkbaar moet uitstralen. :)
NB: Doe wel en zie niet om.

Plaats reactie