Mijn verhaal van geloofsafval

Getuigenissen van kerkverlaters, ex-moslims en voormalige sektariërs.
Het is niet de bedoeling om discussies op te zetten over het afvallig worden van de topic starter.

Moderator: Moderators

remko
Berichten: 17
Lid geworden op: 20 aug 2015 23:23

Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door remko » 21 aug 2015 14:58

Beste allemaal,

Hierbij ga ik jullie, niet te gedetailleerd, vertellen hoe ik van mijn geloof ben afgevallen.

Om te beginnen ben ik opgegroeid ergens in de Veluwe wat ook wel onder de "Bible belt" valt. Daar heb ik tot mijn 11e gewoond. Ik ging naar een gereformeerde kerk (niet de strenge variant) en ging naar een gereformeerde basisschool. Mijn hele kind zijn stond in het teken van het christelijke geloof. Ik zat in een soort gereformeerd web.
Op mijn 11e verhuisde ik naar Drenthe. Dat was al een vrij grote verandering. In het dorp waar ik woonde waren minstens zoveel niet-gelovigen als gelovigen. Maar ik ging alsnog naar christelijke scholen (een christelijke basisschool en later naar een vrijgemaakt gereformeerde voortgezet onderwijs) en naar een gereformeerde kerk. Toch was alles wat losser dan eerst.
Na een aantal jaren ging ik mij wat meer verdiepen in het geloof en wou het versterken (begon toen ik 16 was). Ik deed mee aan een Alpha cursus en las boeken als "Ik heb te weinig geloof om een atheïst te zijn" en "Moderne wetenschap in de Bijbel". Ik veranderde in een zeer overtuigd christen en deed mee aan missionaire projecten en ben naar landen binnen Europa en buiten Europa geweest om het verhaal van Jezus aan de man te brengen. Deze overtuiging bracht me ook op het punt om theologie te gaan studeren. Eerst zelfstudie en later een Hbo opleiding die een soort pre-theologische opleiding voor een universitaire opleiding was. Mijn plan was ook om na het behalen van mijn P naar de uni te gaan.
Voor ik aan de studie begon ging ik mij al wagen aan boeken met een afwijkende mening (ik was 18-20 jaar). En ik was ondertussen ook bezig om atheïsten te overtuigen van het gelijk van het christendom. Beide leidde er toe dat ik meer ging lezen over evolutie. Om het voorzichtig aan te doen las ik boeken die evolutie en geloof combineerden. De stap naar theïstisch evolutionist was vrij snel gemaakt na het lezen van een drietal boeken. Maar mijn overtuiging was nog steeds heel sterk, omdat ik had gelezen dat de opstanding van Jezus vrijwel bewezen was uit eerdere boeken. Na veel discussies op internet werd ik uitgedaagd om boeken te lezen als "God als misvatting" en "De evolutie van de Bijbel" van Ehrman. Deze heb ik beide gelezen en ik was eerst nog enorm overtuigd van hun ongelijk en las boeken met een reactie op deze boeken "Dawkins misvatting" en "Misquoting Truth" om 2 voorbeelden te noemen. Deze bevestigde mijn overtuiging van het ongelijk van de 2 genoemde boeken.
De uiteindelijke stap naar ongeloof kwam gek genoeg van mijn Hbo-theologische opleiding (toen was ik 20-23 jaar). De boeken die we daar moesten lezen leken geloof haast onmogelijk te maken. En ik vroeg mij ook af waarom die docenten dan toch geloofden. Ik begon de boeken van Dawkins en Ehrman ook beter te begrijpen tijdens mijn opleiding en het wegvallen van de Bijbel als zijnde een betrouwbaar maakte mij een deïst/pantheïst/panentheïst. Al die ideeën over God gingen door mijn hoofd. Ik probeerde koste wat het kost mijn geloof in een God vast te houden, welke vorm het ook was. Ik kon niet volledig van mijn geloof vallen.
Na het lezen van veel boeken en het kijken naar docu's en video's op youtube over de God-versies en een lange tijd (een jaar) met de handen in het haar te hebben gezeten kwam steeds meer het besef dat ik gewoon niet in welke vorm van God dan ook kon geloven. Ik zag dat elke verklaring plausibeler was dan "God" als verklaring, zelfs "ik weet het niet". Dit was schokkend. Misselijke gevoelens kwamen dagelijks terug (nog steeds heb ik er wel eens last van). En vooral de vraag "hoe moet ik dit aan mijn ouders, mijn toenmalige vriendin (inmiddels vrouw), mijn broertje vertellen?". Die vraag bleef weken hangen. Ik besloot een brief te schrijven en die te mailen en mij een tijdje afstandig op mijn kamer te houden. Al gauw kreeg ik gezichten vol tranen voor mij vol met vragen en verwarring. Dit was misschien wel het meest angstaanjagende moment van mijn leven. De angst om mijn gezin kwijt te raken werd heel reëel. Gelukkig was dat niet wat gebeurde, maar ik voelde me heel erg onbegrepen en de psychologische afwijzing van mijn zogenaamde keuze voelde minstens zo erg. Gelukkig draaide dit allemaal wel bij naarmate van tijd. Ondertussen was mijn kerk gescheurd en was ik al mijn vrienden kwijt geraakt. Enerzijds kwam dat goed uit, want ik was al bang ze kwijt te raken met mijn verhaal, maar anderzijds daarom niet minder erg. Alle dingen bij elkaar brachten mij in een depressie waardoor ik moest stoppen met de opleiding (ik had ondertussen 3 jaar van de Hbo opleiding gedaan ipv uni). Vervolgens heb ik een jaar lang thuis gezeten. Ik kon geen werk vinden en kon mijzelf ook tot niets motiveren. Alles wat ik had leek kapot. Zelfs mijn relatie met mijn ondertussen getrouwde vrouw had meer downs dan ups. Ik heb meerdere keren aan zelfmoord gedacht en ook tijdens autorijden de twijfel gehad of ik tegen een boom aan moest rijden alsof het een ongeluk zou lijken. Nu ik het opschrijf (anderhalf jaar na dato) raakt het me weer dat ik zo diep moest gaan. Gelukkig heb ik een vrouw die niet zo christelijk is als de rest van mijn familie en daar prima doorheen kan kijken en mij heeft geholpen mijn leven weer op te pakken. Ze heeft me soort van gepushed weer een opleiding of baan te zoeken (werd opleiding) en heeft me, al besefte ik me dat later, door al die downs heen gesleept. Nu ben ik nog steeds niet helemaal genezen van mijn zogenaamde RTS (Religious Trauma Syndrome), maar ik heb in ieder geval mijn hoofd boven water (ik ben nu 25, bijna 26). Waar ik nu mee worstel is het vertellen van mijn verhaal/ongeloof aan de rest van mijn familie en aan andere kerkgangers (ja ik ga nog steeds). Het idee alleen al om mijn oma verdriet te doen met deze boodschap weerhoud mij er van om het te vertellen. En dat geldt in mindere mate ook bij andere familieleden etc.. Daarnaast ken ik helemaal niemand in mijn omgeving die iets soortgelijks heeft meegemaakt en waar ik kan praten over deze ervaring.
Ik heb het verhaal in één ruk geschreven en besef me dat er veel dingen uit gelaten zijn. Als er iets lijkt te missen, dan kan dat heel goed. Als er nog vragen zijn, dan hoor ik dat graag. Ik wil het graag verduidelijken daar waar nodig. Ik heb nu haast (bruiloft straks), dus beëindig het nu.

Groeten,
Remko

Gebruikersavatar
PietV.
Moderator
Berichten: 14088
Lid geworden op: 21 sep 2004 20:45
Locatie: Rotterdam

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door PietV. » 21 aug 2015 15:23

Beste Remko,

Ik heb het in één ruk gelezen en mijn adem ingehouden. Wat een hoop beslissingen en hoe diep kan een mens in dit systeem terecht komen. Eigenlijk herken ik in jou het spiegelbeeld van veel discussianten die naar ons toe zijn gekomen om te vertellen dat wij het toch bij het verkeerde eind hebben. Trouwens dapper dat je niet hebt gekozen om een rol te spelen en als opportunist een graantje mee probeerde te pakken uit de goedgevulde christelijk ruif onder het motto: "Als de schone schijn geld oplevert dan zorg ik dat ik deze rol zo goed mogelijk vervul en mijn naasten zijn trots op mij". Maar je hebt nog een heel leven voor je en beter nu beslissen dan over 40 jaar of tijdens de opvoeding van je kinderen. En bepaalde vaardigheden die je hebt meegekregen binnen het HBO onderwijs komen je altijd van pas, dus het is geen tijdverspilling. Maar levenservaring.

Grten,

Piet
Is de leegte niet een weldaad, geeft stilte niet veel rust, waarom moet onder leiding van dominees, goeroes, therapeuten en anderen alles kapot gezingeeft worden?

Gebruikersavatar
Maria
Moderator
Berichten: 12254
Lid geworden op: 05 jul 2009 15:41
Locatie: Zeeland

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door Maria » 21 aug 2015 15:41

Ook ik heb dit ademloos gelezen.
Ik had haast om naar het eind te komen voor de conclusie, maar wilde geen woord missen.
Deze zin heb ik even gekopieerd voor ik verder ging.
Remco schreef:Ik probeerde koste wat het kost mijn geloof in een God vast te houden, welke vorm het ook was. Ik kon niet volledig van mijn geloof vallen.
De grootst gemene deler, die je hier op dit forum tegen zult komen bij alle afvalligen uit streng gelovige families.
De grootste miskenning, die je tegenkomt bij alle andere twijfelaars en gelovigen, die jou niet zullen kunnen begrijpen.
Als je veel leest in dit subforum, zul je heel veel herkenning vinden.

En wat ben ik blij, samen met jou, met je vrouw.
Een pareltje onder mensen met overtuiging, maar met begrip en respect voor "de ander".

Ik hoop dat we ook de leemtes in je verhaal een keer te lezen krijgen, want daar zitten vaak de meest diepe en intiemste van de echte problemen, waar je uit zult moeten komen.
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."

Gebruikersavatar
Arjen2015
Ervaren pen
Berichten: 533
Lid geworden op: 07 aug 2014 18:20

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door Arjen2015 » 21 aug 2015 15:46

Beste Remco

Wat goed van je dat je je verhaal hier opschrijft. ook al is elk verhaal uniek, ik herken zoveel van je emotie.
Ik ken je niet maar kan volledig begrijpen waar je doorheen ging en gaat. Wees er blij om dat je nu al op zo een jonge leeftijd achter bepaalde zaken komt....de weg vooruit is zoveel belangrijker....

ik lees graag meer van je hoe je situatie nu is en hoe je hiermee omgaat. Ik ben wel verbaast dat je gewoon nog naar de kerk gaat. Snap dat het moeilijk voor je is er mee naar buiten te komen, maar met het open komen van wat je gelooft komt ook de vrijheid.....Pas zat ik bij een evangelische begrafenis dienst en mijn tenen trokken krom nu ik aan de andere kant van het spectrum zit. Ik kan me er nog onmogelijk thuis voelen....
Als een vis op het droge of andersom...ik stik of verdrink in de blijde boodschap.

Heel veel sterkte en heel veel liefde in je gezin!
liefde doet pijn

Gebruikersavatar
Peter van Velzen
Moderator
Berichten: 14681
Lid geworden op: 02 mei 2010 10:51
Locatie: ampre muang trang thailand

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door Peter van Velzen » 21 aug 2015 17:29

Ik voel me maar weer eens met mijn neus gedrukt op mijn onuitsprekelijke geluk!
Ik kon mijn geloof (wat er van was) in een minuut kwijtraken, en heb nooit zo'n gevecht hoeven leveren.
Wat een mazzelpeer ben ik toch.
Maar wie nog niet zou oud is als ik (65), heeft wellicht nog tijd genoeg om óók gelukkig te worden.
Ik wens u alle goeds

Gebruikersavatar
dikkemick
Ontoombaar
Berichten: 11427
Lid geworden op: 07 mar 2013 18:36

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door dikkemick » 21 aug 2015 17:52

Na het lezen van je (verkorte) levensverhaal, Remco, kan ik maar 1 ding concluderen. Zeker ook omdat jouw verhaal niet uniek op zichzelf staat.
Het gaat mij om reacties in recente krantenartikelen m.b.t. het dragen van hoofddoekjes op 4 jarige leeftijd. 1 Reactie sprong eruit en heeft ook met jouw geschiedenis te maken. Een kind kan geen religieuze keuzen maken (heeft er totaal geen besef van en imiteert en gehoorzaamt slechts de ouders) en moet gevrijwaard blijven van indoctrinaire geloofsopvoeding.
Bij jou is dit ook begonnen direct na je geboorte. Er wordt voor gezorgd dat God/Jezus/het gereformeerde geloof 1 is met jezelf. Je ouders kun je het in wezen niet eens kwalijk nemen. Het is wat mij betreft deze maatschappij die het mogelijk maakt jou naar gereformeerde scholen te sturen.
En waar bestaat je wereldje (in je jeugd) uit? Gereformeerde familie, gereformeerde vrienden/kennissen, gereformeerde juf en meester, gereformeerde knutseljuf, gereformeerde dominee/ouderlingen en andere onderwijzers.
En dan pas kom je op een leeftijd (als je lichaam en geest volkomen zijn doordrongen van God/Jezus etc. dat je wereldje zich vergroot. Je gaat kennis nemen van ongelovigen, evolutie, andere religies/overtuigingen etc. Boeken kunnen gelezen worden, internet staat je ter beschikking. Maar je geest kan het niet verwerken. God en Jezus zijn even reëel als je eigen ouders/vrienden/opvoeders/leraren. Zij kunnen niet tegen je gelogen hebben.
Om dan open te kunnen staan voor een andere manier van denken vereist niet alleen moed, maar ook flexibiliteit van geest. En die geest is juist dood gemaakt. Tenminste: Die geest is eenzijdig gevuld, maar gelukkig(!) uitermate flexibel.
Hulp (zoals van je vriendin) is daarbij van groot belang.
Het blijft intrigerend te lezen hoe religie de geest van iemand kan veroveren/vervuilen/verarmen(!) en dat mensen (ouders) daar vandaag de dag nog steeds voor kiezen dit (overigens met de beste bedoelingen) op deze wijze te doen.

Maar nogmaals. De "schuld" leg ik niet bij de ouders, maar bij de maatschappij. Ik wens je sterkte met het opbouwen van je verdere (atheïstische) bestaan.
Reality is that which, when you stop believing in it, doesn't go away.
Philip K. Dick

writer
Bevlogen
Berichten: 2024
Lid geworden op: 22 dec 2013 18:51

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door writer » 21 aug 2015 18:11

remko schreef:...Ik heb het verhaal in één ruk geschreven en besef me dat er veel dingen uit gelaten zijn. Als er iets lijkt te missen, dan kan dat heel goed. Als er nog vragen zijn, dan hoor ik dat graag....
Het is een goed verhaal (in éen ruk gelezen) zonder franjes.
Ik herken wel wat maar omdat ik van huis uit "thuislezer" was heb ik nooit problemen met een kerkelijk leven gehad. En omdat ik tijdens mijn ommekeer al het huis uit was en een eigen leven had opgebouwd veranderde mijn kennissenkring ook niet.
De problemen die jij beschrijft met je kerk, vrienden en familie heb ik dus nooit meegemaakt.
Mijn grootste probleem was de losmaking van mijn God, jarenlang in Hem te hebben geloofd en er dan geleidelijk achter komen dat Hij niet bestaat was geen leuke gewaarwording.
Ik wist dat Hij bestond, ik wilde Hem vinden maar Hij verborg zich. Zoiets kan heel lang goed gaan totdat de bom barst. Het was voor mij éen van de twee, 100% zekerheid dat Hij bestond of als ongelovige verder.
Een tussenweg wilde ik niet, ik wilde geen leven leiden wat bestond uit geloven met constant de nodige twijfels. Ik heb naar mijn idee er ook alles gedaan om Hem te vinden maar dat is me dus niet gelukt. En bij het horen van een mooie psalm zou ik zomaar kunnen veinzen dat ik weer geloof, geen tenengekrul zoals ik ergens las. Zoiets als het terugzien van een jeugdliefde, alsof je nog helemaal bij elkaar past.
Maar het nuchter verstand zegt dan dat het niet voor niets uit is gegaan, er waren goede redenen voor.
Als je nog meer kwijt wil over je geloof, ik lees die ontboezemingen altijd met grote interesse.
NB: Doe wel en zie niet om.

writer
Bevlogen
Berichten: 2024
Lid geworden op: 22 dec 2013 18:51

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door writer » 21 aug 2015 22:46

remko schreef: ...Om te beginnen ben ik opgegroeid ergens in de Veluwe wat ook wel onder de "Bible belt" valt...
Ter aanvulling op mijn vorig bericht, ook daar bevinden zich "thuislezers"
http://www.dewoesteweg.nl/wp-content/up ... slezer.pdf" onclick="window.open(this.href);return false;
NB: Doe wel en zie niet om.

remko
Berichten: 17
Lid geworden op: 20 aug 2015 23:23

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door remko » 22 aug 2015 13:03

Allemaal heel erg bedankt voor jullie reactie, ze zijn hartverwarmend!

Ik zal nog even op een aantal zaken reageren:
@Maria
Als je nog vragen hebt over een bepaalde periode of iets, dan hoor ik het graag. Zou zo zelf niet weten waar ik moet beginnen met die leemtes, dat zijn er nogal wat. En er zijn ook dingen die ik liever in PB's zou bespreken dan openbaar.

@Arjen2015
Het feit dat ik nog naar de kerk ga is deels omdat ze me nodig hebben voor de website, techniek en muziek (daarin ben ik dan te makkelijk misschien) en het gedeelde leed van de kerkscheuring. Dat laatste heeft de huidige groep wel redelijk hecht gemaakt (circa 40 a 50 leden) en het is moeilijk om hun in de steek te laten na zo'n gezamenlijke ervaring. Mensen daar zijn ook altijd heel blij om me weer te zien en dat weegt nu nog op tegen de soms tenenkrommende diensten (waar ik vaak expres niet naar de preek luister). Ik wil ergens wel kappen met alles, maar ben anderzijds ook heel erg gehecht geraakt met die groep (het is haast familie). Het is een vrij lastig pakket. Ik hoop me er wel ooit van los te maken, maar laat het eerst voor wat het is denk ik of maak er een langzame losmaking van.
Verder werk ik als ICTer bij webwinkels en fitness ik 2 keer per week. Beiden hebben me weer energie gegeven om te leven (daar heb ik dus geen geloof voor nodig). Daarnaast lees ik graag informatieve boeken over godsdienst vanuit alle perspectieven (filosofie, psychologie, wetenschappelijk etc.). Ik wil namelijk weten waarom er geloof is (het ontstaan, psychologische simulatie etc.). Dus als je nog goeie suggesties hebt mag je wel een PB'tje sturen :wink: .

Gebruikersavatar
Arjen2015
Ervaren pen
Berichten: 533
Lid geworden op: 07 aug 2014 18:20

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door Arjen2015 » 22 aug 2015 15:46

@ remko

kan je volledig begrijpen, sociaal gezien zijn dit de mensen in je leven..je zal er denk ik achter komen dat zwijgen je uiteindelijk gaat opbreken...ideaal zou zijn als ze je kunnen accepteren met je ongeloof...het hoeft niet altijd te betekenen dat je uit elkaar groeit ..al gebeurt dit wel vaak....maar het zelfde geldt waarschijnlijk als je een damclub lid bent en ineens een des interesse voor dammen krijgt en je interesse naar schaken uitgaat...

echte vrienden houden stand, los van geloof......clubleden niet....

gr Arjen

ik heb bij boeken een linkje naar mijn e biblio...daar zit vast wel wat bij....
liefde doet pijn

Gebruikersavatar
PietV.
Moderator
Berichten: 14088
Lid geworden op: 21 sep 2004 20:45
Locatie: Rotterdam

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door PietV. » 22 aug 2015 16:00

remko schreef:Ik wil ergens wel kappen met alles, maar ben anderzijds ook heel erg gehecht geraakt met die groep (het is haast familie). Het is een vrij lastig pakket. Ik hoop me er wel ooit van los te maken, maar laat het eerst voor wat het is denk ik of maak er een langzame losmaking van.
Ik zou voor het laatste kiezen. Even een zijdelingse anekdote we hebben een voorganger in ons midden gehad die afvallig werd en hij had nog een aantal preekbeurten te gaan die afspraken heeft hij afgemaakt. Hij had 5 jaar universitaire theologie gestudeerd en daarna is hij zich gaan omscholen en heeft inmiddels niets meer met het geloof an sich te maken. Althans hij kan uitstekend discussiëren met veel kennis van zaken en veel gelovige theologen zien hem liever gaan :) Misschien ook een optie voor jou om geen nieuwe afspraken aan te gaan en ergens in je agenda een punt te zetten want als je zelf de schrift betwist en er achter bent gekomen dat wie god verlaat niets heeft te vrezen dan kun je de sociale cohesie rond religie blijven versterken maar daar zit een belangrijke factor in als je graag mensen ziet seculariseren dan heeft het geen zin om hun religieuze omstandigheden te optimaliseren. Of ze moeten open staan voor een goede discussie maar ook dit kan problemen opleveren. Dan word je geïsoleerd en werken zij jou er uit. Want de ruimte om binnen dit systeem accenten te zetten is nagenoeg nul.
Is de leegte niet een weldaad, geeft stilte niet veel rust, waarom moet onder leiding van dominees, goeroes, therapeuten en anderen alles kapot gezingeeft worden?

Gebruikersavatar
Storm
Bevlogen
Berichten: 1988
Lid geworden op: 29 aug 2010 00:49

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door Storm » 23 aug 2015 00:01

@Remko,jouw verhaal kende ik een beetje. Je wist me nog allerlei christelijke boeken aan te dragen in de hyves periode. McGrath, Lewis etc. etc. Het liefst discussieerde je met overtuigd atheïsten, om er van te leren.
Beiden waren we blij toen Cees Dekker en Andries Knevel uit de kast kwamen w.b.t aannemen van de evolutie theorie.
Het leek als een vechten tegen de bierkaai, rationeel leek je al om maar emotioneel niet. En dat is precies wat ik ook ervaar en velen met ons,al heb ik mijn lidmaatschap van de kerk een jaar geleden opgezegd. Rot dat je zo'n moeilijke tijd had, ja ik "kende" je als iemand die gedreven alles wilde uitzoeken, soms maakt dat super neerslachtig. Ik vind het fijn dat dit hier goed aangevoeld wordt, een stuk ontspanning geeft misschien meer inzicht. Remko ik wens je alle goeds samen met je vrouw. Ik hoop dat reageren hier je goed doet. :)
The answer my friend is blowing in the wind,the answer is blowing in the wind.
Bob Dylan

remko
Berichten: 17
Lid geworden op: 20 aug 2015 23:23

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door remko » 23 aug 2015 23:27

Storm schreef:@Remko,jouw verhaal kende ik een beetje. Je wist me nog allerlei christelijke boeken aan te dragen in de hyves periode. McGrath, Lewis etc. etc. Het liefst discussieerde je met overtuigd atheïsten, om er van te leren.
Beiden waren we blij toen Cees Dekker en Andries Knevel uit de kast kwamen w.b.t aannemen van de evolutie theorie.
Het leek als een vechten tegen de bierkaai, rationeel leek je al om maar emotioneel niet. En dat is precies wat ik ook ervaar en velen met ons,al heb ik mijn lidmaatschap van de kerk een jaar geleden opgezegd. Rot dat je zo'n moeilijke tijd had, ja ik "kende" je als iemand die gedreven alles wilde uitzoeken, soms maakt dat super neerslachtig. Ik vind het fijn dat dit hier goed aangevoeld wordt, een stuk ontspanning geeft misschien meer inzicht. Remko ik wens je alle goeds samen met je vrouw. Ik hoop dat reageren hier je goed doet. :)
Ja klopt, de atheïsten hyves en grote discussie hyves etc. Dat je dat nog weet, grappig. Nou kan ik jou niet zo goed herinneren (geen bekende nickname of zo).

En ik herken heel erg wat je zegt. Vooral dat het emotioneel achter liep. Dat vast willen blijven houden, kosten wat t kost zoals ik al zei. Gelukkig kwam daar een eind aan.

Bedankt voor je reactie!

Gebruikersavatar
Der Tolle Mensch
Forum fan
Berichten: 115
Lid geworden op: 11 jun 2015 21:37

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door Der Tolle Mensch » 30 aug 2015 02:52

Beste Remko,

Zojuist heb ik een dik uur zitten typen aan een reactie op je verhaal. Toen ik op 'bevestigen' klikte, verscheen de mededeling dat ik ingelogd moet zijn om te kunnen reageren. Ik was ingelogd, maar kennelijk eruit gegooid. Het is nu bijna drie uur en ik had twee uur geleden al op bed willen liggen en alles wat ik typte, is verdwenen.

Je verhaal houdt me bezig, vandaar dat ik tijd stak in een degelijke reactie.

Op dit moment herhaal ik 1 van de vragen die ik in mijn verdwenen tekst gesteld heb: je schrijft dat je haast had toen je jouw verhaal opschreef, want je moest naar een bruiloft. Je had het in een ruk uitgetypt. De timing viel me op, de haast ook. En wat me ook opvalt, is dat er na die 'eerste keer' niet echt een vervolg gekomen is. Stond er druk op? Is die druk afgenomen nadat je het hier gepost had? Had je er verwachtingen bij? Wat maakte dat je het juist toen kwijt wilde, terwijl je eigenlijk te weinig tijd had? En - jawel- dit is inderdaad in feite maar 1 vraag, want ik vraag me af of het posten van je verhaal je iets heeft opgeleverd?

Met hartelijke groet,
Jan
Ik wist zo snel geen gebruikersnaam. Nu zou het <Jan Zondergod> zijn.

Gebruikersavatar
Inge B
Forum fan
Berichten: 173
Lid geworden op: 08 jun 2015 10:08
Contacteer:

Re: Mijn verhaal van geloofsafval

Bericht door Inge B » 30 aug 2015 13:56

Beste Remco,

Je verhaal maakte me stil...
Boosheid, verdriet, onmacht... het komt allemaal voorbij als ik jouw woorden lees, die getuigen van je intense zoektocht naar dat wat waarachtig is... naar verbinding... naar een leven zoals dat bij jou past... En wat zit je klem en ben je tegelijk ook ongelooflijk dapper!
Veel van je verhaal is zeer herkenbaar voor mij.
Momenteel ben ik verhalen zoals de jouwe aan het verzamelen tbv een boek over mensen die meemaken wat jij, wat ik, wat vele anderen op dit forum, hebben meegemaakt.
Ik zal je tzt nog wel benaderen met een concreet verzoek. Hoe dan ook, dank je wel voor het delen van je verhaal. Daarmee ben je mij en anderen tot steun. We zijn niet alleen!

Heel veel sterkte...!

Overigens ben ik ook heel benieuwd naar je antwoorden op de vragen die Der Tolle Mensch je stelde. In het holst van de nacht :mrgreen: en met flink wat pech... :(
Mijn persoonlijke blog, over hoe een streng gereformeerd meisje haar geloof volledig verloor en wat de gevolgen waren, vind je hier: https://dogmavrij.wordpress.com/

Plaats reactie