Gelovige ouders

[Peter van Velzen]

We raken of topic. Gelieve terug te keren tot gelovige ouders.

[Inge B]

Als afvallige ben je tweetalig eigenlijk, je kent het discourse en de manieren van spreken van de (christelijke) gelovigen door en door. Maar omgekeerd is dat niet zo, meestal. Je praat met iemand die alleen zijn eigen taal spreekt, en ook niet buiten dat kader kan/wil (?) denken.

In die zin zou je met net zoveel recht kunnen zeggen dat de kloof voor 100% komt door het inzicht van de gelovige ouders.

Dat is er dus een gevolg van.

Dit onderdeel van het 'afvallig' zijn is veruit het moeilijkste voor mij. Jij bent verder in het proces dan ik, denk ik - in staat om er heel goed op te kunnen reflecteren. Ik zou willen dat ik het al kon, maar mijn gedachten struikelen hier vooralsnog over enorm pijnlijke emoties heen, en ik kan het op papier/beeldscherm niet geordend krijgen.

Dank je wel, freebee, voor je openheid!
Wat je schrijft, over dat je gedachten over enorm pijnlijke emoties struikelen en dat dit je belemmert om dingen helder naast elkaar te krijgen, is heel begrijpelijk.

Ik ben nu ongeveer een jaar of 15 'afvallig' en ik breng dit nu pas onder woorden. Ik heb jarenlang last gehad van die kluwen aan emoties, tot ik ze zoveel ruimte en erkenning had gegeven dat ze bedaarden en het rustiger en stiller werd in mij. Maar ik moest er wel eerst doorheen.
Dat wilde ik ook. Ik wilde niets wegdrukken, want ik was bang dat ik mijn pijn dan onbewust door zou geven aan mijn kinderen. Omdat pijn hoe dan ook een uitweg zoekt. Het was lastig, want rouwen kost tijd en energie en die tijd en energie ging niet naar mijn kinderen. In die zin heeft het hen dus ook zeker veel gekost. Maar ik hoop dat ze later tegen me kunnen zeggen dat ze zich vrij voelen. En geliefd. Dat ze hun bestaansrecht als vanzelfsprekend zien en dat ze zich durven te verbinden met anderen. Dat ze durven te kiezen en dat ze hun verantwoordelijkheid durven nemen. Dat ze durven te leven.

Ik denk dat je jezelf niet tot doel moet stellen om je emoties te begrijpen. Dat werkt als een rem. Laat ze komen en stel jezelf tot doel om zo goed mogelijk te kijken. Om ze/jezelf te leren kennen, zo puur mogelijk!
Ik deed dit door me voor te stellen dat alles wat ik binnenin mij voelde vóór me kwam te liggen. Gewoon als lelijke brokken waar ik niks van begreep. En dan ging ik brok voor brok verkennen. Doorvoelen.
Ik maakte bv documenten op de pc waarin ik mijn gevoelens indeelde in de 4 hoofdgroepen, de 4 B's. (Blij, Boos, Bedroefd, Bang) Dan begon ik gewoon bij degene die me het meest aansprak, bv 'boos' en dan tikte ik mijn eerste zin: 'Ik ben zo BOOS omdat...' om vervolgens geheel zonder enige vorm van censuur los te gaan. Schelden, vloeken, alles kon. De meest bizarre dingen mocht ik erin zetten, als het maar uit m'n tenen kwam. Of uit een ander deel van m'n lijf. Ik stond er van te kijken hoe gevoelens werkelijk overal kunnen zitten. Maar dat terzijde.

Het waren zware sessies. M'n boosheid maakte me echt witheet, kokend van woede. M'n verdriet deed me urenlang opgekruld op de bank liggen huilen. Ik zocht natuurlijk wel mijn momenten. 's Avonds laat, als m'n kinderen sliepen bv. of als ik alleen thuis was. Je moet je helemaal vrij kunnen voelen om het te laten komen. En als je angst voelt, niet verder wilt/durft, dan stop je gewoon weer. Niks hoeft. Wil je hulp, zoek je hulp. Alles om jezelf te bevrijden van de druk van emoties.

Ik wist niet wanneer het klaar was. Ik merkte op een gegeven moment wel dat het verkennen van mijn emoties niet meer zo hóefde voor mij. En dat ik mij ook steeds meer opgelucht voelde. Er kwam een enorme rust over me. Nu, jaren later, merk ik dat ik blijkbaar toch op een rijtje heb gekregen wat ik toen niet begreep. Dat er sowieso enorm veel toestemming in mij is gekomen door mezelf toen de ruimte te geven. Een toestemming waarmee ik nu vrijuit spreek.

Ik zeg niet dat het bij jou net zo moet gaan, want het zal vast bij iedereen weer anders gaan. Ik denk wel dat het veel tijd kost. En dat het heftig is. Maar ik merk aan jouw woorden dat je dit maar al te goed beseft, omdat je er al volop mee bezig bent!
Daarom wens ik je van harte heel veel sterkte toe.. en 'hou je zacht'!

[PietV.]

Ik denk dat er veel verschillende situaties zijn.
Bij ons thuis werd er altijd stil gebeden en dat is dan weinig moeite om even stil te zijn en ieder het zijne te laten.
Dat meerderen hardop baden voor zichzelf heb ik alleen meegemaakt, daar waar alleen de kleine kinderen hun gebedje opzeiden.
Ik kwam ook bij mensen, waar de heer des huizes hardop voorging in gebed en de rest dan luisterde en amen zeiden.
Dat zijn 2 totaal verschillende dingen.

Ik denk dat je daar al het verschil mee aanduidt. Bij mij thuis werd er ook stil gebeden en nadat ik aangaf dat we niet meer naar de kerk gingen, veelzeggend in sommige kringen, zijn mijn ouders gestopt met het frequente bidden voor het eten als wij op bezoek waren. Mijn vader heeft hierin het initiatief genomen en deed dit tamelijk ludiek. Onder het motto nu maar hopen dat we aan ons quotum komen dit jaar. Aan de "andere kant" zitten de hardop bidders die onze, ons, wij als mv. naar buiten brengen. Jammer dat er niet een zinsnede tussen zit zoals uitzonderingen daargelaten. En hele verhandelingen uit de Bijbel voordragen en daarna nog een dagboek erbij pakken voor de afsluiting. Een soort kerkdienst tijdens het eten.

[Maria]

En dat allemaal voorgedragen op bibberige gedragen janktoon.
Ken je dat?

Ik heb dat altijd een hele kunst gevonden hoe je gedragen kunt janken.

[Maria]

Ik heb het nooit verder gebracht in eerlijk bidden rond het eten als:
"Heere zegen deze spijze" en "Heere danke deze spijze".
(Let op de 2 + 1 e's, waar ik dit mee schrijf. )

Het meest simpele en gelijk het meest eerlijke gebed.
Alhoewel, nu ik het opschrijf zie ik voor het eerst met welke woorden dit gebracht werd.
Is dat eigenlijk wel goed Nederlands.
Maar dat was bij ons blijkbaar geen probleem, want het is nooit verbeterd.

Toen ik toe was aan "Het onze Vader" stil te bidden, 12 jaar, heb ik me al aardig hypocriet gevoeld om dit onechte gebed.
En dat was lang voor het verlies van mijn geloof.
Juist toen ik bewuster ging geloven werd dit in mijn ogen steeds hypocrieter.
Vooral dat in opdracht aan God, "vergeef ons onze schulden gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren"

[PietV.]

En dat allemaal voorgedragen op bibberige gedragen janktoon.
Ken je dat?

Ik heb dat altijd een hele kunst gevonden hoe je gedragen kunt janken.

Je maakt ongekende emoties los Ik heb inderdaad nooit begrepen waarom volwassenen zich zo kunnen laten gaan op het kinderlijke af. Ook de gezichten die ze erbij trekken neigen mij soms om ze sperti op een verjaardag cadeau te geven. Nu heb ik weleens een vage suggestie in de periferie gedaan, maar daarna kreeg ik te horen dat ik geen respect had voor ... kreunen, steunen, koosnaampjes (borgje), vreemde grimassen waar de externe factor dus het gevoel dient te krijgen dat ze het echt menen. Maar goed ik heb weleens tegen mijn vrouw gezegd het zijn slechte acteurs en wij zitten op de eerste rang. Want het hele repertoire dat ze op tafel leggen wordt per direct ingehaald door de werkelijkheid.

[PietV.]

Vooral dat in opdracht aan God, "vergeef ons onze schulden gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren"

Ja, het lijkt een verzoek aan de Europese Centrale Bank.

[writer]

Vooral dat in opdracht aan God, "vergeef ons onze schulden gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren"

Ik heb nooit wat met "Het onze vader" gehad, ook niet toen ik nog geloofde.
Ik vond het een slijmerig en vroom gebed maar durfde dat natuurlijk niet te zeggen, zelfs niet te denken.
Het begon al met "onze vader"
God was helemaal geen vader voor mij, heb nooit dat gevoel gehad, allemaal aangepraat, voor mij was hij een toornige God die van alles van ons eiste wat we niet konden opbrengen.
"Uw wil geschiede", wie wil dat in zijn hart als hij eerlijk is?
Men vroeg in een gebed om gezegend te worden maar om niet al te hebberig over te komen snel erachteraan "maar uw wil geschiedde" in de hoop dat je eigen wil toch ingewilligd zou worden, maar misschien zocht ik overal te veel achter.
"En leidt ons niet in verzoeking", dat moest er nog bij komen ook.
*Vergeef ons onze schulden gelijk .....", moest God een voorbeeld aan ons nemen?
Nee, ik kon er helemaal niets mee en volgens mij wel meer mensen niet.
Bij ons thuis heb ik het in elk geval nooit hardop gehoord.
En mijn ouders waren zeer gelovig!
Maar commentaar op het gebed van Jezus zou voor een gelovige zijn eigen glazen ingooien zijn.

[Peter van Velzen]

Vooral dat in opdracht aan God, "vergeef ons onze schulden gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren"

Ik heb dat altijd opgevat als: "vergeef ons alsjeblieft niks".
Tenminste, wat de meesten betreft.

[PietV.]

De gelovigen staan volgens mij zelden stil bij de inhoud. Geef ons heden ons dagelijks brood; er ligt een la vol in de vriezer en een stapel op tafel. Iets geven wat je al hebt, beetje onnozel lijkt mij. Geef mij een computer terwijl ik aan het tikken ben op een computer.

[MoreTime]

Goed artikeltje Inge B! Het beschrijft de situatie waar veel mensen zich in bevinden denk ik, aangezien geloof vaak vanuit het gezin wordt doorgegeven. Voor mij persoonlijk ook herkenbaar.

Heb je ook tips voor de situatie waarin ouders het kind als 'verloren' beschouwen, en maar steeds proberen door opmerkingen en vragen het kind weer op het juiste pad te brengen? Je hebt daar vast over nagedacht, vandaar deze vraag.

[Inge B]

Heb je ook tips voor de situatie waarin ouders het kind als 'verloren' beschouwen, en maar steeds proberen door opmerkingen en vragen het kind weer op het juiste pad te brengen? Je hebt daar vast over nagedacht, vandaar deze vraag.

Ik weet niet of je hier iets mee kan.. het zijn gewoon mijn eigen ervaringen en wat mij geholpen heeft. Maar elke situatie is natuurlijk weer anders en vraagt misschien ook wel om een andere aanpak.. Volg je hart..!

Voor wat het waard is: mijn ervaring is, dat het helpen kan om je bewust te zijn/blijven van het feit dat het gezichtspunt van de ouders niet zo flexibel is. Lang niet elke gelovige ouder begrijpt dat hun opmerkingen alleen maar gelden in hun eigen belevingswereld en dat die daarbuiten nergens meer op slaan. Dat hun ongelovige kind een andere belevingswereld heeft en niks met de goed bedoelde opmerkingen en vragen kan.

Ik zou zelf kiezen voor duidelijkheid. Hen vertellen dat ik heel goed begrijp dat ze het goed bedoelen en dat ze mij als ‘verloren’ zien, maar dat ik het niet fijn vind als ze mij dit steeds laten weten. Omdat ik op een andere plek sta en een ander uitzicht heb. Ik zie mezelf niet als verloren, maar juist als ‘ontsnapt’ of ‘gered’ uit een wereld waar ik niet bij wil horen.
Ik ga hen ook niet steeds vertellen hoe graag ik zou willen dat zij het geloof loslaten en hun eigen verantwoordelijkheid opnemen voor hun eigen leven. Dat ik hen vanaf mijn plekje net zo goed als ‘verloren’ kan beschouwen en hoop dat ze op het ‘juiste pad’ terecht zullen komen.

Ik zou proberen om twee verhalen te laten bestaan. Dat van hun en dat van mij. En zo goed mogelijk laten zien hoe er gewoon geen verbinding is tussen die twee verhalen. Dat het daarom geen zin heeft om dat soort dingen tegen elkaar te zeggen.

Ik denk dat een grote valkuil is, dat je gaat strijden over de enige juiste belevingswereld. Zij hebben hun verhaal en in/uitzicht en jij hebt het jouwe. Naast elkaar.

Zit je zelf in deze situatie? In dat geval heel veel sterkte...!

[MoreTime]

Ik zou proberen om twee verhalen te laten bestaan. Dat van hun en dat van mij. En zo goed mogelijk laten zien hoe er gewoon geen verbinding is tussen die twee verhalen. Dat het daarom geen zin heeft om dat soort dingen tegen elkaar te zeggen.

Ik denk dat een grote valkuil is, dat je gaat strijden over de enige juiste belevingswereld. Zij hebben hun verhaal en in/uitzicht en jij hebt het jouwe. Naast elkaar.

Zit je zelf in deze situatie? In dat geval heel veel sterkte...!

Bedankt, waardevolle opmerkingen.

Wat ik me altijd weer probeer voor ogen te houden is dat er geen begrip mogelijk is als men je eenvoudigweg niet begrijpt. Streng gelovigen kunnen zich vaak niet eens indenken wat het is om niet gelovig te zijn. Je inleven in het wereldbeeld van de ander is voor veel mensen uitermate moeilijk, zo niet onmogelijk. Daarbij komt dat in de kerk je wordt voorgehouden dat die manier van leven de enige juiste is en dat iedereen het mis heeft.

Ik weet van mezelf nog wel dat het argument dat er meerdere godsdiensten bestaan, dat de islam ook 1 miljard aanhangers heeft etc, geen enkel invloed op mij had. Dié anderen waren immers fout, mijn geloof was het enige ware.

Tsja, hoe een mens kan veranderen...

[Octo]

De gelovigen staan volgens mij zelden stil bij de inhoud. Geef ons heden ons dagelijks brood; er ligt een la vol in de vriezer en een stapel op tafel.

Die regel die Maria ook al aanstipte vind ik een hele mooie. "Vergeef ons onze schuld, zoals wij een ander de schuld vergeven." Elke keer dat het "Onze Vader" wordt gebeden vraagt men dat aan hem. Dat zal hem wel een stuk sympathieker maken vind ik. Want als ik iemand vergeef die tegen mij "gezondigd" heeft hoeft er geen bloed te vloeien, laat staan dat van een onschuldige man. Afhankelijk van de aard van de zonde is een excuus vaak al voldoende. Of een schadevergoeding. Maar dood hoeft niemand van mij. Ja. Als God dát nou eens zou kunnen. De mens vergeven zoals een mens een ander mens vergeeft....

[dikkemick]

Inge B schreef:

Ik zou zelf kiezen voor duidelijkheid. Hen vertellen dat ik heel goed begrijp dat ze het goed bedoelen en dat ze mij als ‘verloren’ zien, maar dat ik het niet fijn vind als ze mij dit steeds laten weten. Omdat ik op een andere plek sta en een ander uitzicht heb. Ik zie mezelf niet als verloren, maar juist als ‘ontsnapt’ of ‘gered’ uit een wereld waar ik niet bij wil horen.
Ik ga hen ook niet steeds vertellen hoe graag ik zou willen dat zij het geloof loslaten en hun eigen verantwoordelijkheid opnemen voor hun eigen leven. Dat ik hen vanaf mijn plekje net zo goed als ‘verloren’ kan beschouwen en hoop dat ze op het ‘juiste pad’ terecht zullen komen.

Ik denk dat de wurggreep van geloof zo strak is, dat je ouders oprecht verdrietig zijn omdat jij door de duivel verleidt bent. Voor hen een volkomen legitieme en logische gedachte en voor jou onmogelijk om ze daar vanaf te brengen. Het blijft in dit soort situaties schipperen en meestal komt het neer op doodzwijgen van het onderwerp en praten over koetjes/kalfjes.