Gelovige ouders

[Inge B]

IngeB schrijft

Ok, ik begin er ook niet uit mezelf over in een gesprek, maar komen er dingen ter sprake, hoef ik niet meer te zwijgen.

Bij mijn schoonouders zou ik dat nooit doen! Ik zou zwijgen. Deze mensen (vooral schoonvader) zit in de laatste levensfase en heeft het op dit moment behoorlijk zwaar met zijn geloof. De boeken die ik voor hem via internet besteld heb liegen er niet om. Maar ik bestel ze voor hem en zal er nooit met 1 woord over praten.

Dat vind ik heel mooi en respectvol! Liefdevol ook. Ik bedoel met 'HOEF niet meer te zwijgen' overigens niet dat ik dan DUS m'n scheur open trek. Ik zwijg vaak genoeg wel. Maar ik voel mij dan VRIJ om te zwijgen. En niet verplicht. Want dat bepaal ik zelf wel.

In de puberteit zie je dat niet en draai je op zolder keihard Mercyful fate en hangen de kruisen allemaal ondersteboven.

[Inge B]

alles alleen maar op een rijtje willen zetten begrijpen zij niet.
Ik wel.

Dank je wel!

[lost and not found yet!]

Hoi Inge,

Heb je OP met grote interesse gelezen, maar ik herken me hier niet in. Waarom weet ik eigenlijk niet. Ook ik ben een "afvallige" in de ogen van mijn familie, maar voor hun maakt dat niet uit. En voor mij ook niet. Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik dit onder woorden moet brengen maar ga het toch proberen. Tijdens mijn scheiding, ik ben ruim 5 jaar getrouwd geweest, begon ik met voorzichtig zelf na te denken, en hoe meer ik zelf nadacht, hoemeer het geloof tussen m'n vingers doorglipte. En binnen onze nog steeds zeer hechte familie kun je geen dingen voor jezelf houden. Zoals ik al eerder schreef, ik moest alles opnieuw uitvinden, helemaal alleen, maar uiteindelijk is me dat, vind ik zelf, zeer goed gelukt. Ik kan niet zeggen dat mijn familie mij gestimuleerd heeft om niet meer gelovig of religieus te zijn. Dat moest ik zelf uitvinden, maar ik weet zeker dat ze nog steeds evenveel van me houden als toen ik nog wel religieus was. Ik ben nu anders, dat vinden ze wel, en dat zeggen mijn broers en zussen ook tegen hun kinderen. Oom ..... is een beetje overdwars van het ganzebord gevallen. Maar de liefde is er absoluut niet minder om geworden, die is eigenlijk in mijn ervaring breder en beter geworden. Oke, ze zien mij als afvallige, maar dat kan ik ook prima begrijpen. Ze zeggen, hoe kun je 35 jaar van je leven weggooien? Dat vind ik een redelijke en realistische vraag. Ik ben veranderd, zij niet, dus ik zal dat moeten uitleggen. En dat lukt redelijk goed. En bij jou is dat exact hetzelfde, jij bent veranderd, zij niet! Dus waarom zouden zij zich aan ons moeten aanpassen? Zoals je zelf al aangeeft, je veranderd een gelovige niet! Je kunt nog zo realistisch iets beargumenteren, maar dat gaat je niet lukken, en dat moet je "gewoon" accepteren. Het is niet anders. Maar ik heb er vrede mee. Mijn ervaring is dat ik overal mezelf kan zijn, ongeacht de situatie. Maar dat neemt niet weg dat ik me ook in bepaalde situaties aanpas, ook al ben ik het er niet mee eens. Voorbeeld: mijn ouders komen wel eens bij mij eten, mijn vader bid dan hardop voor het eten, we eten smakelijk met de nodige conversaties over van alles en nog wat, ook over geloof en religie, en na het eten ben ik degene die aan mijn vader vraagt welk bijbelboek ik uit de vensterbank moet pakken waar hij een hoofdstuk uit wil lezen. En daarna natuurlijk het dankgebed. Ik vind dat prima. Laat ze! En ik ervaar de liefde van mijn ouders, zoals echte ouders zijn! Dus zo kan het ook. Kortom, er is geen wrijving, het kan gewoon. En zoals al in een andere discussie is aangegeven, het is traditie op traditie op traditie! Opvoeding op opvoeding op opvoeding! Mijn neefjes en nichtjes worden ongeveer op dezelfde manier opgevoed als wij werden opgevoed. Iets mis mee? Vind ik niet, zolang ze er anderen niet mee lastig vallen en het pretenderen als DE waarheid. En, zoals Erasmus al eens uitsprak: Gebondenheid kan ook vrijheid zijn, zolang je de banden maar niet voelt knellen! En dat is precies het verschil tussen jou en de religieuzen! De banden knellen wel bij jou! En als je daar uit komt, ja.....dan kun je echt jezelf zijn, maar.....ik vind, en dat doe ik ook niet, dat ik, omdat ik zelf anders ben gaan denken, ik anderen hun denkwijze moet kwalijk nemen! That's it!

[PietV.]

Vreemd dat je vader bij jou hardop bidt als hij dus langs komt. Het komt op mij over als een teken dat hij jou opvattingen niet respecteert. Dit zou in mijn huis niet mogelijk zijn, mensen die bij ons over de vloer komen die gelovig zijn daar creëren we even stilte voor, maar daar is ook alles mee gezegd. Als ik iedereen hardop zou laten bidden of Bijbellezen dan kan ik net zo goed een ander naamplaatje op de deur doen. Al gelang wie er binnen is.

[writer]

Ik sta inmiddels zover van God af dat iedereen die hier komt hardop mag bidden als hij of zij daar behoefte aan zou hebben, het doet mij niets, ik vind het soms zelfs wel vermakelijk om te constateren hoe men uit gewoonte bidt en de alom bekende verzuchtingen slaakt, een bevestiging voor mij hoe ongeloofwaardig de hele godsdienst is en wordt ik er blij van niet meer tot die club te behoren, zij gevangen en ik bevrijd, dan waardeer ik dat weer extra, zonder ergernissen.
Overigens is dat in mijn huis nooit gebeurd, mijn vader vond zich niet waardig genoeg hardop te bidden.
Bij anderen hoor ik wel hun gebed aan.
Nu ben ik vrij makkelijk uitgevallen ook al neem ik hier wel eens geen blad voor de mond.
Het scheelt wel welke gelovige ik voor me heb.
Als ik denk dat ze hun geloof echt menen kan ik veel hebben, zodra ze echter de kerkgang het belangrijkst van hun geloof vinden en zich verplicht voelen over God te gaan praten zonder discussie kunnen ze voor mij ophoepelen.

[lost and not found yet!]

Vreemd dat je vader bij jou hardop bidt als hij dus langs komt. Het komt op mij over als een teken dat hij jou opvattingen niet respecteert. Dit zou in mijn huis niet mogelijk zijn, mensen die bij ons over de vloer komen die gelovig zijn daar creëren we even stilte voor, maar daar is ook alles mee gezegd. Als ik iedereen hardop zou laten bidden of Bijbellezen dan kan ik net zo goed een ander naamplaatje op de deur doen. Al gelang wie er binnen is.

Ik snap je redenatie! Maar hij is niet veranderd, ik ben verandert en heb daar geen moeite mee! Ik wuif het lachend weg, in mezelf, en zie dat zij er gelukkig mee zijn! Wat wil je nog meer? En wat is het verschil tussen "stilte" creeren en iemand die hardop bid? Met "stilte" creeren doe je exact hetzelfde als wat ik doe! Je laat iemand in "stilte" bidden! Ik laat het hardop doen! Je biedt de gelegenheid! Wat is het verschil? Ook jij past je dus aan! In je eigen huis! En Piet, wij zijn veranderd, niet zij!

[PietV.]

Ik snap je redenatie! Maar hij is niet veranderd, ik ben verandert en heb daar geen moeite mee! Ik wuif het lachend weg, in mezelf, en zie dat zij er gelukkig mee zijn! Wat wil je nog meer? En wat is het verschil tussen "stilte" creeren en iemand die hardop bid? Met "stilte" creeren doe je exact hetzelfde als wat ik doe! Je laat iemand in "stilte" bidden! Ik laat het hardop doen! Je biedt de gelegenheid! Wat is het verschil? Ook jij past je dus aan! In je eigen huis! En Piet, wij zijn veranderd, niet zij!

Een stilte kan iedereen op een verschillende manier invullen. De één kan zijn ogen dicht doen en de ander kan de hond gaan aaien. Nu komt er een speech waar je dus de toehoorder van bent in je eigen huis. Zouden ze het omgekeerde toelaten als jij ben hen op bezoek bent, een speech waarin het atheïsme door jou wordt verheerlijkt voor en na het eten. Omdat dit jouw gewoonte is. Want daar draait het om mensen zijn gewoontedieren en soms moet je daar even door heen prikken. Dan zijn ze misschien even minder gelukkig maar daarna reset de situatie zich. Je gedraagt jezelf zoals zij jou het liefste zien, maar kan het ook andersom?

[Inge B]

Je gedraagt jezelf zoals zij jou het liefste zien, maar kan het ook andersom?

Precies... precies... precies..!

Omdat je (lost and not found yet!) zegt: "Wij zijn veranderd, niet zij!" krijg ik de indruk dat je je nu verantwoordelijk voelt voor alle mogelijke pijnlijke situaties en ongemakken die voortkomen uit jouw keuze, waarmee jij afwijkt van de familietraditie. Klopt dat? Dat je schuldgevoel (?) maakt dat je toelaat wat eigenlijk niet prettig voor jou is. Of heb je er helemaal geen last van?

[Fish]

Ik wuif het lachend weg, in mezelf, en zie dat zij er gelukkig mee zijn! Wat wil je nog meer?

Zouden je ouders niet ongelukkig moeten zijn met het feit dat jij de eeuwige zaligheid nooit zult hebben?

[lost and not found yet!]

Je gedraagt jezelf zoals zij jou het liefste zien, maar kan het ook andersom?

Precies... precies... precies..!

Omdat je (lost and not found yet!) zegt: "Wij zijn veranderd, niet zij!" krijg ik de indruk dat je je nu verantwoordelijk voelt voor alle mogelijke pijnlijke situaties en ongemakken die voortkomen uit jouw keuze, waarmee jij afwijkt van de familietraditie. Klopt dat? Dat je schuldgevoel (?) maakt dat je toelaat wat eigenlijk niet prettig voor jou is. Of heb je er helemaal geen last van?

Haha Inge, deze had ik verwacht! Ik heb er helemaal geen last van, totaal niet! En het zijn voor mij absoluut geen pijnlijke of ongemakkelijke situaties. Ik kijk er naar, ik doe er in familieverband aan mee, maar het stoort me absoluut niet! Ik kan gewoon mezelf zijn, degene die ik echt ben! En Piet, ik gedraag me zeer zeker niet zoals zij dat zouden willen zien, voor hen ben ik de zogenaamde afvallige, maar als religie boven liefde staat, nou dan komen mijn ouders nooit meer bij me eten! En ze komen graag! Zoals al eerder aangegeven wat mijn moeder zegt: moederliefde gaat boven alles! En hoe zou ik dat anders moeten doen dan? Mijn vader bij mij in huis verbieden om een gebed te doen? Laat die man, ik hoor het rustig aan en ga daarna heerlijk eten, samen, want dat is iets wat gelovigen heel goed kunnen!

[lost and not found yet!]

Ik wuif het lachend weg, in mezelf, en zie dat zij er gelukkig mee zijn! Wat wil je nog meer?

Zouden je ouders niet ongelukkig moeten zijn met het feit dat jij de eeuwige zaligheid nooit zult hebben?

Daar heb je wel een punt Fish, maar ik ben vooral met mijn broers en zussen on speaking terms. Natuurlijk zijn ze niet blij met mijn zienswijze, maar ongelukkig? Nee, dat zeker niet. En de eeuwige zaligheid, hoe ga je dat uitleggen? En uiteindelijk blijkt alles Gods wil geweest te zijn!

[lost and not found yet!]

Ps, voor de liefhebbers, zo is het hoe gelovige ouders dit zien:

http://gezinsgids.nl/component/content/ ... hter-zich-" onclick="window.open(this.href);return false;

[Fish]

En de eeuwige zaligheid, hoe ga je dat uitleggen?

Je spreekt met een ex katholiek.

[lost and not found yet!]

En de eeuwige zaligheid, hoe ga je dat uitleggen?

Je spreekt met een ex katholiek.

Haha. Wat mijn standaard vraag is in een religieuze discussie, die ik afgelopen zaterdag nog had toen ik werd aangesproken door een evangelist hier in het centrum,: gelooft u in de uitverkiezing, en gelukkig voor mij is het antwoord bijna altijd ja! Heerlijk! En dan zeg ik: maar dan hoef ik me toch nergens zorgen over te maken? Als ik uitverkoren ben maakt het niet uit hoe ik leef, ik kom er toch wel! En als ik niet uitverkoren ben, kan ik zo gelovig als fijngemalen stront zijn, maar dan kom je er niet he! Zo, probleem ook weer opgelost! Wat is het toch heerlijk om zelf na te denken!

[writer]

.....Als ik uitverkoren ben maakt het niet uit hoe ik leef, ik kom er toch wel! .....

Mij is destijds uitgelegd dat die vlieger niet opgaat.
Als je na je dood voor God moet verschijnen, terstond na het overlijden, en je bent niet bekeerd, dan worden je ogen terstond geopend.
En terstond vielen af van zijn ogen gelijk als schellen(Hand. 9:18)
Dan zal het je ineens duidelijk zijn hoe heilig God is en hoe zondig je zelf bent.
Dan voel je je zo slecht dat je zal zeggen: " Bergen valt op ons en heuvelen bedekt ons"(Luk 23:30)
Je voelt dan aan dat je met je schuldenlast voor Gods aangezicht niet kan bestaan.
En je zal op dat moment inzien dat je God niet heb willen erkennen, dat je het offer van JC moedwillig heb afgewezen.
Uitverkoren of niet uitverkoren, het genadeaanbod was er voor iedereen, zo zal het voelen.
Maar dan is het te laat, voor eeuwig te laat.
Dan zal God tot je zeggen "Gaat weg van Mij, gij vervloekten, in het eeuwige vuur, hetwelk den duivel en zijn engelen bereid is" (Math 25:41)
De grootste straf die je dan ondervindt is de spijt en wroeging dat je God in je leven niet heb wilde erkennen terwijl HIj al je zonden had willen en kunnen wegnemen.
Je had enkel hoeven te zeggen: "Gedenk mijner, als Gij in Uw Koninkrijk zult gekomen zijn" (Luk 16:25)
Schuld bekennen en vergeving vragen, dat was het enige wat God van je vraagt, in Hem geloven.
"Heere! ik ben niet waardig, dat Gij onder mijn dak zoudt inkomen; maar spreek alleenlijk een woord, en mijn knecht zal genezen worden" (Math 8:8)
Geloven dat het offer van JC voldoende was.
"Ontzondig mij met hysop, en ik zal rein zijn; was mij, en ik zal witter zijn dan sneeuw." (Ps 51:9)
Dus ook al zou je niet uitverkoren zijn, eenmaal in de hel zijnde zal je de schuld alleen bij jezelf zoeken.
"Tegen U, U alleen, heb ik gezondigd, en gedaan, dat kwaad is in Uw ogen; opdat Gij rechtvaardig zijt in Uw spreken, en rein zijt in Uw richten" (Ps 51:6)

Kom je dit niet bekend voor?
Dan heb je als kind in de kerk niet goed geluisterd.