Ik heb al redelijk wat verhalen van ex-christenen gelezen en kan gelukkig zeggen dat ik daar niet bij hoor. Ik ben nooit christen geweest. Ook al heb ik op een katholieke school gezeten en heb ik redelijk wat kerkdiensten meegemaakt.Maria schreef:@Octo.
Ik wil niet zeggen dat je in goed gezelschap verkeert met je huiveringen.
Maar wel dat je lang niet de enige bent.
Het lijkt mensen eigen te zijn om zich bang te laten maken door de meest wilde fantasieën van wat zij dan profetieën noemen.
Dit omdat mijn oma katholiek was. Daarom ben ik ook gedoopt.
Mijn ouders hebben in de opvoeding niets met het katholieke geloof gedaan. Ik weet zelfs niet eens helemaal 100% hoe mijn ouders over het geloof denken. Als ze al iets geloven is er vrij weinig van te merken, want mijn ouders komen ook bijna nooit meer in de kerk en hebben het er nooit over.
Als kind, op een katholieke basisschool dacht ik altijd dat meneer pastoor kwam vertellen over hoe mensen vroeger dachten dat de wereld in elkaar zat en dat er dus een God was, maar dat men tegenwoordig beter weet.
Zélfs als we met de katholieke feestdagen met school naar de kerk gingen en dezelfde meneer pastoor zijn toneelstukje zag opvoeren had ik niet door dat hij daadwerkelijk geloofde dat er boven in de hemel een God was. Ik dacht echt dat meneer pastoor zelf ook wist dat hij een toneelstukje opvoerde.
Mijn kinderbrein kon het niet bevatten dat meneer pastoor bloedserieus bezig was.
Ja, Sinterklaas, die bestond! Dat wist ik! Die kon ik zien, een hand geven, dingen vragen. Maar van God verbaasde ik me altijd dat de mensen vroeger écht ooit geloofden dat hij bestond. En omdat het toch spannende verhalen waren die verteld werden en de feestdagen mooi waren hielden we die gedachten in ere, ook al wisten we nu dat de wereld anders in elkaar zat.
Ik heb ook de communie en het vormsel gehad, maar ja, dat was weer eens wat anders dan in de schoolbanken zitten. En ik vond het ook wel leuk. Toen had ik al wel het idee dat er mensen daadwerkelijk nog steeds geloofden, maar dat vond ik wel best en vond het helemaal niet erg om aan het toneelstukje van deze rituelen mee te doen.
(richting ontopic)
Goed, zo heb ik ruim 30 jaar geleefd zonder veel met het geloof op te hebben. Wanneer dat nodig was ging ik naar de kerk (christelijke vrienden die gaan trouwen, begrafenis of feestdagen) en verliet daarna zonder ook maar een piepklein sprankje geloof de kerk weer.
Tot ergens vorig jaar twee jehova's getuigen mij wat teksten lieten lezen (daar hebben we hem! de Eindtijd!) waarbij ze zeiden: "We zien dat allemaal om ons heen gebeuren!" Mijn reactie was wel: "oorlog is van alle tijden!" Maar ze hadden wel gelijk: Ze werden steeds geavanceerder en de milieurampen lijken steeds vaker voor te komen.
Ze gingen weer huns weegs, maar onbewust is er kennelijk toch een klein zaadje in mijn brein geplant. Ik ging me meer interesseren voor het geloof en me er in verdiepen. Sindsdien fascineert het geloof mij enorm en ben ik er veel meer mee bezig.
Al gauw kwam ik erachter dat er nog een heel gebeuren was tussen atheïsme en geloof. Mannen als de 4 ruiters van het atheïsme, Harris, Bennet, Hitchens en Dawkins die zulke wijze uitspraken doen. Christenen die tegen de klippen op hun geloof verdedigen, met soms de meest wonderlijke argumenten, waarbij zelfs een kleuter zijn wenkbrauwen zouden fronsen.
En soms kom je een blog, een website, een filmpje tegen over de openbaringen en profetieën m.b.t. de eindtijd. En die zijn heel handig opgeschreven of gemonteerd, zodat zelfs de meest antie religieuze atheïst het met de tekst eens moet zijn: Het is waar dat het allemaal gebeurt. Het zaadje dreigt dan te ontkiemen.
Daarna voel ik me vaak een paar dagen serieus ongemakkelijk. Maar zo werkt het brein. Ik heb wel eens een stukje gelezen waarin rationeel denkende wetenschappers niet tot een God (of het nou Allah, Yahweh of Zeus is!) durven bidden voor rampspoed voor hun geliefden. Maar, ook als een vrouw die beweerde heks te zijn voorstelde om een vloek over deze mensen uit te spreken, werd haar toch meestal verzocht om dit maar niet te doen.
Het is echt iets psychisch. Want na een tijdje komen weer de rationele gedachten waarbij deze profetie gewoon te verklaren is. Helemaal als je je verdiept in de tijd waarin het geschreven is.
Ik denk zelfs dat Johannes uiterst verbaasd zou zijn als hij zou weten dat mensen zich 2000 jaar later nog steeds bezig zouden houden met het ontrafelen van het mysterie van het beest en de antichrist.
En dan kijk ik naar mijn vrienden, naar een zonsopgang, de natuur, mijn liefdevolle ouders, prachtige dieren en dat er ondanks de ellende in de wereld toch nog zoveel mooie dingen zijn. En dan zou een boze God dit allemaal vernietigen? Dan kom ik weer volledig tot bedaren en besef dat het allemaal onzin is.
En op een gegeven moment kom je op een vrijdenkers forum waar nogal wat mensen rondhangen die meer verstand hebben van het christendom dan ik en dan ga je eens vragen of er, naast de eindtijd profetieën nog meer overtuigende profetieën in de bijbel staan, zoals een veelgebruikt argument van de christenen luidt, en dan zie ik al weer vrij snel de onverbloemde waarheid: "nee, die zijn er niet."
En telkens gebeurt het weer, het sprietje geloof dat uit het zaadje ontkiemt sterft weer af. Het zaadje zal er misschien wel blijven zitten, maar de kans dat het tot een enorm fanatiek en overtuigd geloof uitgroeit is verwaarloosbaar klein.
.
Vanuit Vervulde profetieën? afgesplitst. Maria
